Ogrish | Kafa Kesme | İşkence | Otopsi | Garip Olaylar | snipper videoları | bombalamalar | dehşet

2008-12-19T16:41:00.000-08:00

www.porno-film-izlee.blogspot.com

www.ogrishturkiye.blogspot.com

www.helebirgel.net

ozlu sozler

2008-12-19T16:34:00.000-08:00

ÖZLÜ SÖZLER

"Kötü bir barış, iyi bir savaştan daha iyidir."(Puşkin)

"Tanrı Bize İki Yuvarlak Organ Verdi.

Biri Düşünmek ,Diğeri Oturmak İçin.

Başarı;Hangisini Kullandığınıza Bağlı"...(Ann Landers)

"Başkalarını Sık Sık Affedin,Ama Kendinizi Asla"

(Publilius Syrus)

"Başkalarının bilgisi ile bilgin olsak bile ancak kendi aklımızla akıllı olabiliriz." (Montaigne)

"Ben,bilmediğimi bildiğim için diğer insanlardan akıllıyım." (Sokrat)

"Alışkanlıkların zincirleri, önce duyulmayacak kadar hafif, sonra kırılamayacak kadar güçlü olurlar."(Benjamin Dizraelli)

"İnsanlığın büyük ve muhteşem eseri, bir amaçla yaşamayı bilmektir. (Montaigne)

"Aşkın ilk soluğu mantığın son soluğudur."(Antoine Bret)

"Seven yaratmak ister, çünkü küçümser. Sevdiğini küçümsemeyen aşktan ne anlar?"(F.Nietzsche)

"Sevdiğimiz zaman, aşk o kadar büyüktür ki, bir bütün olarak içimize sığmaz;sevdiğimiz insana doğru yayılır."

(Marcel Proust)

"Erkekler kadınların ilk aşkı, kadınlarda erkeklerin son aşkı olmak isterler."(Oscar Wilde)

"Her gün birbirini görmenin tadı başka, ayrılıp kavuşmanın

tadı başka"(Montaigne)

"Ayrılık içinde insanın gözünü açıp kapayıncaya kadar geçen zaman yıl gibi gelir."(Mevlana)

"Suçu bağışlayan asildir, ancak özür dileyen daha asildir."

(Alphons Daudet)

" Ney'sen, O OL !!!" (F.Nietzsche)

"Barışı sevin, kini ve kavgayı bir tarafa atın.Çünki Bunlar Kötülüklerin Anasıdır."(A.Tscherming)

"Okunu hedeften öteye atan okçu, okunu hedefe ulaştıramayan okçudan daha başırılı değildir."(Montaigne)

"Başarı belki insana çok şey öğretmez,fakat başarısızlık çok şey öğretir."(Çin Atasözü)

"İyi bir başlangıç,yarı yarıya başarı demektir."(Andre Gide)

"Genellikle dayak atana kızar, dayak yiyene acırız.

Bu ikisinden birinin yerinde olsaydık acaba hangisini kabul ederdik?"(Cenap Şehabeddin)

"Başkası düştü mü, "çürük tahtaya basmasaydı" deriz.Kendimiz düşünce,bastığımız tahtanın çürük çıkmış olmasından şikayet ederiz."(Cenap Şehabeddin)

"Bazı kişiler henüz benliklerini bulamadıklarını söylerler.Ama benlik insanın bulduğu değil yarattığı bir şeydir."

(Thomas Szasz)

"Bilgi insanı şüpheden, iyilik acı çekmekten, kararlı olmak Korkudan kurtarır."(Konfüçyüs)

"Her bildiğini söyleme,fakat her söylediğini bil ."

(Marcel Lenoir)

"Aradığını bilmeyen, bulduğunu anlayamaz."

(Cladue Bernard)

"Faydalanılmayan bilgi, harcanmayan Ve hiç kimseye hayrı dokunmayan define gibidir."(Hadis)

"Bilgili bir ahmak, cahil bir ahmaktan daha çok ahmaktır."(Moliere)

Unlu Dusunurlerden Sozler

2008-12-19T16:31:00.000-08:00

ÜNLÜ DÜŞÜNÜRLERDEN

Düşünüyorum öyle ise varım.
DESCARTES

Düşünmeden konuşmanın cezası sonradan düşünmeye mahkum olmaktır.
GIBBON

Hayatta hiç hata yapmamış birisi zaten hiçbir işe başlamamış demektir.
HENRY FORD

Hayatta hiçbirşeyden korkmayın yalnız;herşeyi anlamaya çalışın. MARİE CURİE

İnsanlar tecrübeleri oranında değil tecrübelerinden aldıkları dersler oranında olgundurlar.
BERNARD SHAW

İnsan aklın snırlarını zorlamadıkça hiçbir şeye erişemez.
ALBERT EINSTEIN

Olgun insan yapabileceğini söyleyen ve söylediğini yapan insandır.
KONFİÇYUS

Gerçek arkadaş sağlık gibidir.Değeri ancak o yok olunca anlaşılır.
CERVANTES

Sözcüklerin gücünü anlamadan insanların gücünü anlayamazsınız.
KONFİÇYUS

İnsanların yapabileceği en büyük fenalık kendisine olan güvenini kaybetmesidir.
RİCHARD BERNEDİCİ

İnsansal öz, tek tek her bireyin doğasında bulunan bir soyutlama değildir. Gerçekliği içersinde, bu, toplumsal ilişkilerin bütünüdür.
KARL MARX

En Vahsi 9 İnsan

2008-12-19T16:29:00.000-08:00

en vahşi 9 insan

1-BEHRAM
1790-1840 döneminde Thug mezhebinin lideriydi we 931'den fazla insanı boğarak kurban ettiği sanılıyor.
------------------------------------
2-KONTES ERZSEBET BATHORY
Macaristan'da 1610 yılına kadar olan dönemde Bathory(1560-1614)genç kızların kanlarını içmenin onu yaşlanmaktan kurtaracağını sanarak 330-650 kızı öldürdü.Kontes Dracula olarak tanınan bu kadın 1611'de tutuklandı,mahkemede suçlu bulundu 21 Ağustos 1614'te kendi şatosunda öldü.
------------------------------------
3-PEDRO ALONSO LOPEZ
Kolombiya canawarı ya da And canawarı olarak da tanınan 1980'de yakalanıncaya kadar Colombia,Ekvador we Peru'da 300'den fazla genç kızı öldürdü.Onu Peru'da Atacucho kızılderilileri yakaladılar.Lopez onların çocuklarını kaçırıp bir kadın misyonerin de yardımıyla Ekwator'a ***ürmüştü.Lopez tutuklandıktan sonra polisleri 53 kurbanının mezarına ***ürdü.Bir nehir taştığı zaman,Lopez'in kurbanlarının cesetleri ortaya çıkıyor.Bir ******n inşaat alanlarında toprak altında kaldığı sanılıyor.
------------------------------------
4-WILLIAM ESTEL BROWN
Brown, 17 Temmuz 1961'de yıllar önce 18 mart 1937 tarihinde Teksas'ta Nw London'daki okulunun zemin katındaki gaz borularını bilerek gevşettiğini we böylece 282 öğrenci we 24 öğretmenin ölümüyle sonuçlanan patlamaya neden olduğunu itiraf etti.
-----------------------------------
5-GILLES DE RAIS
Çok tanınmış we zengin bir Fransız soylusu olan de Rais(doğumu 1404)60-200 ****** kaçırıp öldürmekle suçlanmıştı.De Rais,25 Ekim 1440'da Nantes'de boğazlanarak öldürüldü we cesedi yakıldı.
------------------------------------
6-HERMAN WEBSTER MUDGETT
Mudgett (doğumu 1860)Chicago'da 63'üncü caddedeki şatosunda 150'den fazla kadını kandırıp getirdiğine we burada onları işkenceyle öldürdüğüne inanılıyor.27 cinayet işlemekle şuçlanan Mudgett 7 mayıs 1896'da idam edildi.
------------------------------------
7-BRUNO LUDKE
Ludke (doğumu 1909) 1928 we 29 ocak 1943 tarihleri arasında 85 kadını öldürdüğünü itiraf etmişti sawaş sırasında 8 nisan 1944'te Viyana'da bir hastanede iğneyle öldürüldü.
------------------------------------
8-WOU BOM-KON
Görevinden alınmış bir polisti 26-27 Nisan 1982 tarihlerinde Güney Kore'de iyice sarhoş olup tüfekler we patlayıcılarla sağa sola saldırdı 57 kişiyi öldürdükten sonra bir dinamit patlatarak kendini havaya uçurdu.
------------------------------------
9-TED BUNDY
Dokuz yıl cezaevinde bekledikten sonra Bundy,24 ocak 1989'da Flarida Eyalet Cezaevi'nde idam edildi.12 yaşındaki Kimberley Leach'i öldürmekten suçlu bulunmuştu.Cezasının infazından bir kaç saat önce polise 23 cinayet işlediğini itiraf etti.Polis onun 36 kızın katili olduğu kanısındaydı.Ted Bundy,100 kişiyi öldürdüğünü iddia etti..

Seri Katillerden Alinti sozler

2008-12-19T16:27:00.000-08:00

SERI KATILLERDEN ALINTILAR

"Fahişeleri öldürmek bende saplantı olmuştu. Kendimi durduramıyordum.
Uyuşturucu gibiydi."
Peter Sutcliffe

"Ben sadece sokakları temizliyordum."
Peter Sutcliffe

"İnsanlar kurtçuklara benzer. Küçük, kör ve değersiz."
David Smith

"Bana göre bir ceset, canlı bir bedenin taşıyamayacağı bir güzellik ve saygınlık taşır."
John Christie

"Ölümlere sebep olan rüyalar üretiyordum, benim suçum buydu."
Dennis Nilsen

"İnsanların dikkatini çekecek ve dünyayı ayağa kaldıracak bir suç işlemek istiyordum."
Susan Atkins

"Ben kimseyi öldürmedim, kimseyi öldürtmedim, bıçaklarıyla üzerinize gelen çocuklar, onlar sizin çocuklarınız, onlara ben öğretmedim. Siz öğrettiniz."
Charles Manson

"Bana yukarıdan bakarsanız aptalın tekini görürsünüz.
Bana aşağıdan bakarsanız tanrıyı görürsünüz.
Bana tam karşıdan bakarsanız, kendinizi görürsünüz."
Charles Manson

"Bana kadın düşmanı olarak hitap etmeniz beni derinden yaralıyor.
Değilim, ben bir canavarım. Ben Sam’ın oğluyum. Ben küçük yaramaz bir çocuğum."
David Berkowitz

"Onları incitmek istemedim. Onları sadece öldürmek istedim."
David Berkowitz

"Ben hasta bir insanım bunu biliyorum. Normal biri benim yaptıklarımı
nasıl yapabilir? Sanki içimde başka biri var gibiydi."
Albert de Salvo

"Fahişeleri öldürmek istemedim, fahişeleri severim."
Albert de Salvo

"Belki bir parça tuhafım."
George Joseph Smith

"Bir palyaço bile katil olabilir."
John Wayne Gacy

"Disneyland’da görüşürüz."
John Wayne Gacy

"Her insanın kendi zevkleri vardır. Benimkide cesetler."
Henry Blot

"20 kişiyi öldürdüm. Kanı severim."
Richard Ramirez

"Zamanımı gerçekten boşa harcadım."
Jeffrey Dahmer

Son sözleri (cellâdına)
"Acele et. Sen etrafta ahmakça dolaşırken, ben bir düzine adamı asardım."
Carl Panzram

"Yaşayan bedenindeki soluğu hissediyorsun. Onların gözlerine bakıyorsun. Bu pozisyondaki insan tanrıdır."
Ted Bundy

"Yaşama ve ölüme hükmetmek istiyorum."
Ted Bundy

"Bir insanın ölüm ve yaşamına karar verebilme gücünden daha büyük ne olabilir ki?""
Ted Bundy

"Ben şimdiye kadar karşılaştığınız en soğukkanlı katilim."
Ted Bundy

"Bazen kendimi vampir gibi hissediyorum."
Ted Bundy

"Biz seri katiller sizin oğlunuzuz ve sizin kocanızız biz her yerdeyiz. Ve gelecekte daha çok çocuğunuz ölmüş olacak."
Ted Bundy

"Sokakta yürüyen güzel bir kız gördüğünde ne düşünürsün?
Bir tarafım onunla flört etmeyi, onunla iyi vakit geçirmeyi,
diğer tarafım ise kazığa geçirilmiş kafasının nasıl duracağını düşünür."
Edmund Kemper .

Fimlerden Alinti Sozler

2008-12-19T16:25:00.000-08:00

Beni niye sevmezsiniz!?ki

Takintilarimiz hepimizi sinifta birakabilir!
~Confession . Cold~
Bazi insanlari sirf gozum tutmadigi icin, ya da yaptiklari tek bir hareket yuzunden sifirla carpabiliyorum ya onyargili bi sekilde, nasil da kahraman oldugumu kanitlamiyor mu?
~We can be Heroes . Wallflowers~

Mesela ev arkadasimla tanismadan once, -sadece koskoca okulda- sirf benimle ayni ayakkabiyi giyiyo diye ona resmen gicik oluyodum. Nerden bilebilirdim ki, hayatimin kadinlarindan biri olacak !? Sokaktaki insanlarla Kizilay dagitmis gibi karsilasmak hic de guzel bisig degil.
~Invincible . Muse~

Beni de bazi zikindirik sebepler yuzunden sevemeyen insanlar var.
Pasa keyifleri bilir.

Diyelim ki, bana kolonya uzattirsaniz sizden igrenerek geri cekildigimi sezinleyebilirsiniz.
~The Outsider . A Perfect Circle~
Uzattiginiz sey kagit olursa ve sakarlikla o kagit elimde kendisi kadar ince bir kesik yaratirsa, sizin yuzunuzden oldugunu dusunup 3 gun konusmayabilirim sizinle. Cunku o kagit kesiginin meydana geldigi an icimden butun sinirlerim bir bir cekliyo gibi hissediyorum.
Yalan degil!
~Celestical the Tower . Isis~

Doktugum seker tozlarini isaret parmagimla bir araya toplayip, parmagima yapistirdiktan sonra parmaklarimi birbirine surtercesine onlardan kurtulup, sizi gerebildigimi farkedebilirim.
Endiselenmeyin.
~The Master & Margaritta . The Tea Party~

Bana boza ya da saglep gibi seyler ismarlamaya kalkarsaniz sirf sperme benzettigim icin uzerinize kusarim.
Hic cekinmem.
Isterseniz bahsetmeye kalkin.
~Yummy Down on This . Bloodhound Gang~

Beni; yanip sonen isigi yuzunden telefonunuzu ortadan kaldirmayi planlarken buldugunuzda, en pic bakislarimi birakirim gozleriniz icine. Oysa ki siz telefonuma dokunmaya kalktiginizda ise benden sogumaniza sebep olabilirim.
~Faceless . Diablo~

Sinamaya kalktiginizda ise, dilimdeki en sivri laflari sokuveririm kulaginiza. Hele ki hemcinsim degilseniz.
Cok tehlikeli olabilir.
Zedelemek istemem sizi.
~The Beginning and The End . Hatesphere~

Yedigim dudaklarim ve dalginlikla oynadigim saclarim sehvetle edepsiz tavirlar sergilese de, tirnak etlerimi yemeye basladigimda, bu goruntuyu aniden darmadagin edebilirim.
~The Things Within . Dogoba~

Hakkinda fikir sahibi olmadigim konularda konusmadigimdan, beni cok sessiz bulabilir, ortaminizin en gotu kalkmis ve soguk yaratigi olabilirim.
~Blow Me Away You . Gojira~

Cok sevdiginiz el sakalarindan birini uzerimde denediginizde o an, belki de dunyada sizden baska gereksiz bir insan daha olmayacaktir benim icin.
~Echelon . 30 Seconds to Mars~

Sabah uyandigimda kocaman olmus gozlerimden suzulen makyaji temizlemek niyetine, o zaafim olan aynanin karsisindan ceklimek kolay olmadigindan, uzun sure banyonuzu isgal edebilirim.
Kapiyi tiklatmaniz yeterli.
~Monday Morning . Rialto~

Siz konusurken karsinizda mirildandigimi gordugunuzde ise, sizi dinlemedigimi dusunur konusmayi yarida keserek derdimi anlamaya calisip, kizmaya baslarsiniz.
Oysaki tek derdim arka fona ezgi yaratmaktir.
Deli mi ne o.O
Ha bir de konusmanizin ortasinda yuzumde alakasiz bir gulumseme gorebilirsiniz. Bisigler cagrisim yapmistir okadar!.
~From My Heart . Ektomorf~

Yardim isteyip 1dk. sonra yanimda olacaginizi soylediginiz halde yanimda bulunmazsaniz, sizi eskitebilirim.
~Out of Time . Blur~

Bulundugum an ne isle ugrastigimi gordugunuz halde 'A Na'piyosun ?' gibi salak sacma sorularla bana geldiginizde de size hic acimam.
~The Hand that Feeds . NIN~

Cinsiyetiniz hala erkekse ve buna ragmen hala daha beyaz pantolon giyiyorsaniz, gozunuzun yasina bakmam.
~Somebody Told Me . The Killers~

Oyle şakada şukada caylarinizi, kahvelerinizi karistirdiginiz sirada cikardiginiz ses yuzunden de beni sevmeyeceginiz tutabilir.
~Bullets . Creed~

Ve farketmezssiniz ki aslinda, bunlar beni ne kadar mutlu eden minik, zararsiz ayrinti kaynaklaridir

Rahat olun, rahat olalim..
~Who Can I Trust(Prayer)? . Ektomorf~

Kaos Teorisi

2008-12-19T16:22:00.000-08:00

Kelebek Etkisi
bir sistemin başlangıç verilerindeki ufak değişikliklerin, büyük ve öngörülemez sonuçlar doğurabilmesine verilen isimdir. İsmi, Edward N. Lorenz'in hava durumuyla verdiği örnekten geliyor: Amazon Ormanları'nda bir kelebeğin kanat çırpması, Avrupa'da fırtına kopmasına sebep olabilir.

Kelebek Etkisi'ni 1963 yılında Edward N. Lorenz bilgisayarıyla hava durumuyla ilgili hesaplar yaparken buldu. İlk hesaplamasında 0,506127 sayısını başlangıç verisi olarak kullandı. İkinci hesaplamada ise 0,506 sayısını verdi. İki sayı arasında sadece yaklaşık 1/1000 (binde bir), yani bir kelebeğin kanat çırpmasının yarattığı rüzgârla eşdeğerde fark olmasına rağmen, süreç içinde ikinci hesap birinci hesaba karşın çok farklı neticeler verdi.

Not: Lorenz'in 1963'te yayınlanan orijinal araştırması bir martının kanadını çırpmasının, hava durumunu sonsuza dek değiştireceğinden bahsetmektedir. Daha sonra verdiği konferanslarda Lorenz martıyı daha romantik olan kelebek ile değiştirdi. Ayrıca binde birlik fark ile kelebeğin kanat çırpmasının yarattığı rüzgarın arasında bilimsel bir ilişkinin olduğundan bahsettiğini zannetmiyorum, bu sebeple eşdeğer kelimesi yukarıdaki paragrafta doğru kullanılmamıştır. Aşağıdaki resim, Lorenz diferansiyel denkleminin AB-3 metodu kullanılarak simule edildikten sonra x ve z eksenlerinin birbirine karşı çizilmesi ile elde edilmiştir. Bu sonuç birçok kişi tarafından bir kelebeğe benzetilmektedir.

Bir mıh bir nalı kurtarır
Bir nal bir atı kurtarır
Bir at bir yiğidi kurtarır
Bir yiğit bir orduyu kurtarır
Bir ordu bir savaşı kurtarır
Bir savaş bir ülkeyi kurtarır’’
Anonim
Yukarıdaki tekerleme ile kaos teorisi arasındaki bağlantı nedir diye sormayın.
Teoriyi açıklayınca mıh -yani eski dilde çivi- ile bir ülke arasındaki
bağlantıyı göreceğiz. Şimdilik çiviye başlangıç değeri, ülkenin kurtulmasına
da sonuç diyelim ve kaos teorisini açıklamaya başlayalım.

Kaos kelimesi insanda pek de hoş olmayan çağrışımlar yapar. Karmaşıklık,
belirsizlik ve hatta anarşi. Bilimde ise kaos kelimesi belirlenemezlik
olarak kabul edilir. Yani günlük yaşamda kullanımı ile bilimde kullanımı
oldukça farklıdır.

Bilim dünyasında yüzyıllarca doğanın öngörülebilir yani determinist olduğu
düşüncesi yaygındı. Eğer bir doğa olayını matematiksel olarak modellerseniz
basit neden sonuç ilişkisine göre sonucu öngörebilirsiniz. Yani olan bir
şey rasgele olmaz. Bu fikir doğrudur da aslında... Bir çok doğa olayının
tam anlamı ile tanımlanmış matematik modelleri vardır. Determinizm ilkesine
göre bu matematiksel ifadelere gerekli değerleri koyduğunuzda sonucu elde
edersiniz. Fakat bir sistemin determinist olması onun öngörülebilir olması
anlamına gelmez. Garip ama gerçek.

Hikayemiz ENIAC ile başlıyor. 1940’ların sonuna doğru balistik hesaplamalar yapmak için ilk bilgisayar ENIAC geliştirildiği zaman bilim dünyasını büyük bir iyimserlik ve heyecan kaplamıştı. Bu günkü bilgisayarlardan farklı olarak ENIAC bir odayı dolduracak kadar büyüklükte ve tonlarla ifade edilen ağırlıktaydı. Yine de bu hantal alet yeni ufuklar vaat ediyordu. Özellikle meteoroloji alanında herkes heyecanlıydı. Bu aşırı iyimserliğin ve umudun nedeni şuydu; eğer elinizde bir saniyede binlerce toplama, çıkarma, bölme ve çarpma vs. yapabilen bir makine varsa gelecekteki hava durumunu tahmin etmek içten bile değildi. Yapmanız gereken tek şey bir akışkan olan hava için kullanılan matematiksel fonksiyonların değerlerini bilgisayara girip sonucu bulmaktı. Determinizm ilkesine göre sıcaklık öngörülebilir bir şeydir çünkü tüm akışkanlar ve tabi ki hava navier-stroke denklemlerine göre davranırlar. Bu günün hava sıcaklığı, rüzgarın hızı vs. ertesi günkü hava sıcaklığını ve rüzgarın hızını verir. Ertesi günkü havanın sıcaklığını, rüzgarın hızı ise bir sonraki günün havanın sıcaklığını verecektir. Yani navier-stroke fonksiyonuna f dersek ve pazartesi günkü hava sıcaklığına Sıcaklık-pazartesi dersek, bir hafta içinde herhangi bir yerdeki havanın sıcaklığı söyle olacaktır;

sıcaklık-Salı= f(sıcaklık-Pazartesi)

sıcaklık-Çarşamba= f(sıcaklık-Salı)= f(f(sıcaklık-Pazartesi))

sıcaklık Perşembe= f(sıcaklık-Çarşamba)= f(f(f(sıcaklık-Pazartesi)))

sıcaklık-Cuma= f (sıcaklık-Perşembe)= f(f(f(f(sıcaklık-Pazartesi))))

vs.

Yukarıda yapılan işleme matematikte iterasyon deriz. Havanın sıcaklığı ve rüzgarın hızını belirleyen fonksiyonun sonucunu bulmak oldukça karmaşıktır ve bir insanın yapamayacağı kadar çok bölme ve çarpma içerir. Düşünce çok basitti; bir insanın yapamayacağı kadar çok hesaplamayı bilgisayar yapacaktı ve biz bir sene sonraki havanın sıcaklığını nasıl olacağını bilecektik. Yeni bir çağ başlıyordu. Her şey çok harika görünüyordu ama ufak bir sorun vardı.

Havanın sıcaklığını veren fonksiyon lineer yani doğrusal değildir ( non-lineer). Lineer bir fonksiyonda değişkenin küpünü, karesini, kare kökünü ya da sinüs fonksiyonunu almazsınız. Değişken sade bir kahve gibi durur. Lineer bir fonksiyonda örneğin f(x)= 2x +1 gibi, x’in değerini 2’den bir artırıp 3 yaparsanız fonksiyon 5’den 7’e çıkar yani iki artar. Aynı şekilde 3’den 4’e çıkartırsanız 2*4+1= 9 olur yani yine iki artar. Bu böyle hep iki arta arta gider. Şimdi fonksiyonu non-lineer yani doğrusal olmayan yapalım yani f(x)= 2*x*x + 1 yaparsak 3’den 4’e 2*16+1=33, 2*9+1= 10, yani 23 artar. 4’den beşe çıkarsak 2*25+1= 51 olur. Yani artış doğrusal ve orantılı olmaz.

Gerçek dünyada lineer yani doğrusal bir fonksiyonla açıklanabilen doğa olayı yok denecek kadar azdır. Doğa doğrusal değildir (non-lineerdir). İşleri kolaylaştırmak için fonksiyonlar sanki doğrusalmış gibi basitleştirilir. Bu tembellikten kaynaklanmamaktadır. Doğrusal olmayan fonksiyonlar, bilim insanları için hayatı çok ama çok zorlaştırmaktadırlar. Bilgisayar bulununcaya kadar doğrusal olmayan fonksiyonlarla uğraşmak neredeyse imkansızdı. Şimdi kaosa geri dönelim.

Edward Lorenz adında bir meteoroloji araştırmacısı hava tahmini için bilgisayarını kullanarak (bu bilgisayarın değil faresi, klavyesi ve hatta delikli kartı bile yoktu, veriler bazı elektrik anahtarlarını açıp kapatarak giriliyordu) basit bir hava tahmin programı yapmaya çalışıyordu. Bu program için Navier-Stroke denklemini oldukça basitleştirmişti ve bu basitleştirilmiş ama hala doğrusal olmayan (non-lineer) fonksiyon üzerinde yukarıda anlattığımız gibi bir fonksiyonun iterasyonunu bilgisayar kullanarak yapıyordu. Sonra da bilgisayardan bulduğu sıcaklık değerlerini bir grafikte gösteriyordu. Bu grafikte yatay düzlemde günler, düşey düzlemde ise sıcaklık vardı. Bu normal iniş çıkışları olan sıradan bir grafik veriyordu. Lorenz tesadüf eseri ortada bulunan bir sıcaklık değerini yuvarlayarak fonksiyonu tekrar çalıştırdı. Bilgisayara sıfırdan sonraki üçüncü basamaktaki değeri yuvarlamasını söylemişti; yani bilgisayar 15.4086 derece sıcaklık değerini 15.409 yapıyordu. günlük yaşamda 15.409 derece ile 15.4086 arasındaki 0.004 derece önemsenmeyecek kadar ufaktır. Evinizdeki termometre bunu ölçemez zaten. Bilimsel araştırmalar için kullanılan en hassas termometrenin bile hassasiyeti bu kadar küçük bir farkı yakalayamaz. Zaten bu fark da ölçüm gürültüsü olarak kabul edilir. Bir insan olarak da bu sıcaklık farkını algılayamazsınız. Bu demektir ki en küçük adımı bir metre olan bir kişi, bir yeri adımla ölçerken 10 santimlik bir mesafeyi ölçemez.

Bu kadar ufak bir değişiklik (yani 0.004 derece) bir odaya konulan bir kelebeğin vücut sıcaklığı yada kanat çırpmasıyla havanın hızında yaratabileceği değişikliğe karşılık gelir.

Lorenz sağduyulu davranıp bu kadar ufak bir değişikliği tabi ki göz ardı etti ve fonksiyonu bilgisayarda yeniden çizdirdi. Normalde başlangıç değerleri arasında 0,004 derece kadar bir fark olan iki fonksiyonun sonuçları arasında bir fark olmaması beklenirdi. Yani x’deki değişiklik o kadar ufaktı ki fonksiyondaki değişiklik olmaması ya da gözle görülür bir değişiklik olmaması beklenirdi. Yani başlangıç değerini (pazartesi ölçülen hayali sıcaklık) 15.4086 derece yada 15.4090 aldığınızda otuz gün sonraki sıcaklığın aynı olmasını beklersiniz değil mi? Bu kadar ufak bir sıcaklık farkı değişiklik yapmaması gerekir, değil mi?

Lorenz de sizin gibi düşünüyordu. Zaten sağduyulu düşününce böyle olması gerekmez mi? Bu yüzden otuz gün sonraki sıcaklıkta farklı başlangıç değerleri için çok büyük farkı görünce önce bilgisayarın bozulduğunu düşündü. Çünkü her iki fonksiyon başlangıçta önce birbirine çok yakın hareket ediyor (ki beklenen de budur) fakat sonra birbirlerinden uzaklaşıyorlar ve ortaya bambaşka iki farklı fonksiyon çıkıyordu. Bu hiç ama hiç beklemediği bir sonuç olduğu için, Lorenz önce bilgisayarını kontrol etti. Bulduğu sağduyuya uyan bir sonuç değildi. Tekrar tekrar kontrol ettikten sonra bilgisayarında ve programda hata olmadığını görünce bunu bir makale olarak yayınladı. Kaos ya da non-lineer dinamik biliminin başlangıcı olan bu makale sadece meteorologlar için yayınlanan bir dergide unutulup kaldı. Fakat sonra yeniden keşfedildi ve kaos teorisinin başlangıç noktası olarak kabul edildi.

Lorenz’in bilgisayarda bulduğu sonuçlardan çıkardığı sonuç şuydu;

Doğru ve güvenilir bir uzun vadeli hava tahminini asla yapamazsınız. En sağlıklı hava tahmini belli bir süreyi aşamaz çünkü uzun vadede hava tahmini kaotik davranır. Çok hızlı ve gelişmiş bilgisayarlarınız olsa bile, başlangıçta değerindeki çok ama çok ufak bir sapma bizi çok farklı sonuçlara götürecektir.

Başlangıç değerine aşırı hassasiyet daha sonra “kelebek kanadı etkisi” olarak adlandırıldı. Yani sakin bir ada da perilerle dolu huzur içindeki bir ormanda mutluluk içindeki bir kelebeğin kanat çırpışı yüzlerce kilometre uzaklıktaki korkunç bir fırtınaya yol açabilecek değişikliğe neden olabilir. Bu bir fantezi yada kurgu değildir yukarıda gösterdiğimiz gibi bilimsel bir gerçekliktir. Eğer kelebek kanatlarını çırpmasaydı, modelimize göre fırtına çıkmayacaktı.

Kaos sadece meteoroloji alanında değil hayatın her yerinde var. Kanada’daki vaşak popülasyonunun gösterdiği değişikliklerden, borsa endeksinin iniş çıkışları, bir fincan kahveye damlattığınız süt damlasının alacağı şekil ve bir kül tablasında duran sigaradan çıkan dumanın alacağı şekil hep kaotiktir. Keyifle tüttürdüğünüz sigaranın dumanının alacağı şekli, en gelişmiş bilgisayar bile önceden tahmin edemez çünkü başlangıç koşullarını belirlemek mümkün değildir. Tütündeki ufak bir hava boşluğunun boyutları ya da dış sıcaklıktaki çok ufak bir değişiklik sigara dumanında hiç umulmadık değişikliklere yol açabilir. Bu yüzden hiçbir sigara dumanı bir diğerine benzemez.

Kaosun etkisi yaşamımızda ufak tesadüfler olarak kendini ortaya koyar. Hayali durumlar yaratabilirsiniz. Diyelim ki bir otobüste gidiyorsunuz ve yanınızda sevimli bir yaşlı teyze var. O sırada otobüse binen bir başka teyzeye yer veriyorsunuz. İki yaşlı teyze tatlı bir sohbete dalıyorlar. Siz de onlara bakıp gülümsüyorsunuz ve otobüsten iniyorsunuz. Bu noktadan sonra ne olduğunu siz bilmiyorsunuz. Hikayeyi bu noktadan sonra herkesin kabul edebileceği makul sınırlar içinde devam ettirebiliriz. İki yaşlı teyze ahbaplıklarını ilerlettikten sonra, evlerinin birbirlerine yakın olduğunu öğrenince tekrar görüşmek isterler. Evlerine gidip gelirler ve aralarında bir dostluk gelişir. Sonra torunları da tanışır ve evlenirler. Siz farkında olmadan iki insanın evlenmesine yol açan olaylar dizisini başlattınız. Yani kanadını çırpan kelebek bu örneğimizde sizsiniz.

Örneklerimizi tarihsel olaylara da taşıyabiliriz. Adolf Hitler’i sürekli döven alkolik babası, doğru dürüst bir baba olsaydı yakın tarih nasıl olurdu? Bir Sırp milliyetçisinin Avusturya veliahtına suikast yapmasıyla birinci dünya savaşı başlamıştır. Örnekleri çoğaltmak mümkün ama ne demek istediğimi anladınız sanırım.

Yazının en başında verilen tekerleme benzeri özdeyişte görülebileceği gibi, günlük yaşamdaki bu kaotik etkinin çok eskiden beri insanlar farkındaydı. Kaosun bir bilim halini gelmesi için bu yüzyılı beklemek gerekiyordu.

Gördüğünüz gibi çok ufak etkiler çok büyük sonuçlar doğurabiliyor. Kelebek kanadı umduğunuzdan çok daha güçlü ve tabi ki sizde sandığınızdan çok daha önemlisiniz. Kaos teorisini kavramak sizde ne gibi etki yapar bilemiyorum. Ama en azından biraz daha nazik ve sevecen olmanın bilimsel açıdan daha doğru olduğunu görebilirsiniz.

Ahlaki yönü dışında kaos teorisinin bize öğrettiği bir şey daha var: geleceği kimse bilemez ve belirleyemez. Ne kadar ince planlarsanız planlayın, şu anın dokusunda yer alan ufak bir kelebek kanadının çarpması bütün her şeyi baştan aşağı değiştirebilir.

Diyelim ki bir süper güçsünüz ve geleceği kendi çıkarlarınıza göre belirlemek istiyorsunuz. Kontrol edemeyeceğiniz o kadar çok şey var ki... Örneğin bir yerlerde perilerle dolu, huzur dolu bir ormandaki mutlu kelebeğin kanadının ne zaman ve ne şekilde çarpacağını belirleyemezseniz, geleceği de belirleyemezsiniz.

Zımbırtı

2008-12-19T16:20:00.000-08:00

Öldum - Öluyorum

İkisi arasında o kadar büyük farklar var ki. Biri durgunluğu, diğeri dinamikliği belirtiyor. "Oldum." dediğinde bitiyorsun. "Oluyorum." dediğinde durmadan deviniyorsun, değişiyorsun, hareket ediyorsun.

"Anarşist oldum." demek anarşizmin doğasına ters. Kendine anarşist diyen bir sürü kaybolmuş ruh tanıdım. Anarşist olmak mutlu son oluyor. Halbuki anarşizm mutlu başlangıç olmalı. Anarşist olana kadar bir sürü iş yapan, bir sürü kitap okuyan, projeler geliştiren, dinamikliğini en üst seviyelere durmadan taşıyanlar "Anarşist oldum." dediklerinde bitiyorlar. Kendilerini geliştirmeye ihtiyaç duymuyorlar. Halbuki anarşizm duramaz. Düşünceye sonsuz ufuklar açar. Eğer hayal gücü genişse bir insanın, kalıplara oturtma arzusu gütmüyorsa düşüncelerini; onun için anarşizm dışındaki her hangi bir düşünce akımı güdük kalır, onu budar, onu hapseder. Lakin "Anarşizm iyidir, anarşistler iğrençtir." sözünü haklı çıkarır her olay. Anarşist diye nitelendirilen insanlar "Anarşist oldum." demektedir çünkü.

"Ateist oldum." demek başlı başına bir gaf. "Ateist oluyorum." demek mesela; doğrusu budur. Yoksa "Muhammed sara hastası, İsa da orospu çocuğu." düşüncesinden bir adım öteye geçemezsin. Böyle bir sürü insan tanıdım. Sonradan seve seve seccadede takla atmaya başladılar. Mevcut dinlerin argümanlarını kolaylıkla boşa çıkarabilirsin. Ama ateist olmak için bu yeterli midir? Tanrının kesin olarak yok olduğunu söyleyemezsin mesela. Ama "Ben Tanrıyım." diyebilirsin. Dindar insanlara neden karşı çıktığımızı unutmamak lazım. Büyük patlamadan önce ne vardı? Ondan önce ne vardı? Bu gidişatın sonuna Tanrı'yı koyduğunda bir belirsizlik kalmaz. Yaratıcılığını kaybedersin. Evrenin dinamiği içerisinde hepimiz birer tanrıyız. Belirleyiciyiz. Kaos kuramından yola çıkarsak düşüncenin ileri kılcallarında müthiş bir yaratıcılığa ulaşabiliriz. Bir kanat çırpma ile Afrika'da bir fırtına başlatabiliriz. Ama belirsizlikten korktuğumuz anda, belirsizliklerin sonuna bir İLK'i koyduğumuz anda tüm yaratıcılığımızı kaybediyorz işte. Hareketlerimizi, düşüncelerimizi kısıtlıyoruz. "Ateist oldum." demenin de bundan bir farkı yok. Bu sefer de bir SON koyuyorsun. Bitiyorsun. Yaratıcılığını kaybediyorsun. Geldiğin son noktada Newton fiziğinin salak, can sıkıcı dualizmi içerisinde yok oluyorsun. Hiç oluyorsun.

Evren içerisinde, denizde bir katre olamayacak kadar küçüğüz, önemsiziz. Lakin evrene yön verebilecek kadar da büyüğüz önemliyiz. Hem bu kadar mütevazı, hem bu kadar büyük..

Belirsizlikler ile bezeli bir hayat ne kadar zevklidir. Dinamikler içinde salt bir aktör olmaktansa kendi dinamiklerini yaratan insanın zevki yegane büyüklük değil de nedir? Bu mesele salt yukarıdaki iki örnekte değil, hayatın her alanında böyledir. "Oldum." dediğinde kendine ve evrene bir son koyarsın. O "Son." kendi "İlk."ini yaratır ve yok olursun. İnsanın yegane büyüklüğü belirsizliklerden korkmadan üstlerine yürümektir. Yaratmaktır, belirlemektir.

Gözden kaçırılmaması gereken bir nokta: İnsan belirleyicilik konusunda diğerlerinden daha üstün değildir. Bir bit, bir pire, bir köpek, bir kelebek, bir fil, bir o, bir bu, bir şu ve hepsi yaratıcılık seviyesinde bize denktir. Ama işte insan "Oldum." deyip de kendini sonlandırdığında diğerlerinden daha aşağı düşüyor.

Muallime hanımlar ve muallime efendiler, bu irfan yuvası altında hepinizi bir arada görmekten ve hepinizi selamlamaktan çok memnunum.

Memleketimizi, toplumumuzu gerçek hedefe, gerçek mutluluğa ulaştırmak için iki orduya ihtiyaç vardır. Biri vatanın hayatını kurtaran asker ordusu, diğeri memleketin geleceğini yoğuran irfan ordusudur. Bu iki ordunun her ikisi de kıymetlidir, yücedir.
Fakat bu iki ordudan hangisi daha değerlidir, hangisi bir diğerinden üstündür? Şüphesiz böyle bir tercih yapılamaz. Bu iki ordunun ikisi de hayatidir.
Yalnız siz irfan ordusu mensupları, sizlere mensup olduğunuz ordunun değer ve yüceliğini anlatmak için şunu söyleyeyim ki sizler ölen ve öldüren birinci orduya, niçin öldüğünü öğreten bir orduya mensupsunuz.

Mustafa Kemal Atatürk

---

Muallime hanımlar ve muallime efendiler, bu iğfal yuvası altında hepinizi bir arada görmekten iğreniyorum.

Devletin, gençleri rahatça öğütebilmek için iki orduya ihtiyacı vardır. Biri kardeşi kardeşe kırdıran generaller ordusu, diğeri gençlerin beynine tecavüz eden iğfal ordusudur. Bu iki ordunun her ikisi de kıymetsizdir, aşağılıktır.
Faket bu iki ordudan hangisi daha değersizdir, hangisi diğerinden daha aşağılıktır? Şüphesiz böyle bir tercih yapılamaz. Bu iki ordunun ikisi de mematidir.
Yalnız siz iğfal ordusu mensupları, sizlere mensup olduğunuz ordunun pislik ve aşağılığını anlatmak için şunu söyleyeyim ki sizler ölen ve öldüren birinci orduya, niçin öldüğünü öğreten bir orduya mensupsunuz.

Friedrich Camus

---

İki cümlede uzlaşıyoruz. Büyük başarı vallahi.

Abdullah Gül'müyoruz, Bugüne Lanet Ediyoruz!

Al Gül’üm Ver Gül’üm!
Onlar ceplerini doldursun, bize nükleer ölüm!

Başladı, bütün köşe başlarını tutmuş AKP’nin nükleer saldırısı! Artık nükleer rantı kimin olacak diye bir kavga yok; hayat üzerine oynanan bu kumarda kazanacaklar ve yedi ceddiyle kaybedecekler belli! AKP’li ölüsevici gerontokratlar ve gaspçı katiller ceplerini doldururken, bütün insanlar ve canlılar mezarlıkları, en iyi ihtimalle hastaneleri dolduracak! Gençleri tabutta seven, polisi infazlara azmettiren, altın gelecek yerden Kaz dağlarını esirgemeyen, enerji krizi yalanlarıyla ölüm santrallerini pazarlayan “Ben halkımın ölüsünden, dirisinden, katilinden, katledilmişinden para kazanırım” diyen 301’ci AKP, Gül’ünü cumhurbaşkanı yaptıktan sonra nihayet Al Gül’üm Ver Gül’üm kumpanyası sahnede! Çankaya’nın dikenli Gül’ü, nükleer ölüm yasasını onayladı; gelsin şimdi nükleer ölümle ceplerini dolduracak gaspçı katiller meydane! Nasıl olsa, olan gerontokrat gaspçılara değil, daha doğmamış olanlara olacak! Ama hala utanmadan konuşuyor, koşuşturuyorlar! Çok aceleleri olduğu anlaşılıyor; emir büyük yerden olmalı! Sokaklar linç makamındayken, “operasyon” olacak mı olmayacak diye fallar açılırken bir de baktık ki daha beter bir katliam Gül’lerle süslenmiş!

Havasına, suyuna, taşına, toprağına siyanürün karıştığı, yaklaşık 50 milyon insanın betonarme mezarlıklarda deprem beklediği, topraklarından zehirli varillerin çıktığı, gençlerin linç müsabakaları, kullan-at katil olarak istihdam edildiği, dağlarda birbirini öldürdüğü, gerontokratların genç tabutlarına basıp esip savurduğu bu topraklarda patlatacakları son büyük bomba nükleer bomba mı olacak? Hayır! Yasalı, ruhsatlı saldırılarına izin vermeyeceğiz! Nükleer bombalarını burnumuzun dibine yerleştiremeyecekler, havamızı, suyumuzu, toprağımızı kirletemeyecekler, cinnet vatanı bir de nükleer atık çöplüğüne çeviremeyecekler! Nükleer katliamın kurdelesini kesemeyecekler! Son Gül’en Hilmi değil, yaşasın hayat diyenler olacak!

Unutulmayanlar

2008-12-19T16:17:00.001-08:00

Kimse veremez

Kimse sana özgürlük veremez. Kimse sana eşitlik veya adalet veya başka birşey veremez. Eğer adamsan, sen alırsın.

Malcolm X

Tutunamayanlar'dan Tutanaklar II

Şurada dedik ki; Tutanaklar'ın ikinci bölümü gelecek ve bu bölüm kitabın 15. bölümünden alınan tutanakları içerecek. Oğuz Atay'ı ağlak bir vaziyette okuyanların onu anlamadığını düşündüğümüz kadar, 15. bölümden sıkılanın artık Atay falan okumaması gerektiğini de düşünürüz.

Tekrar hatırlamakta fayda vardır; böylesine bir kitaptan kesitler sunmak kitaba hakarettir. Lakin isteğim de zaten hakaret etmektir, alay etmektir.

---

"...kimsenin bilmeyeceğinden emin olsam neler yapabilirim derdi oysa insanlar tetikte hatalarımızı bekliyorlardı onlara güvenilemezdi yaşadığımız güzellikleri onlara anlatmaya gelmezdi kıskanırlar dostluk maskesi altında bizi yıkmaya çalışırlardı..."

"...bütün okuduklarımı düşündüklerimi hissettiklerimi anlatmalıyım onların senin gözlerindeki yansımalarını bilmeliyim hayır hepsini yeni baştan okumalıyım düşünmeliyim senden önce ve senden sonra bütün bunlar ne ifade etmiş ne ifade ediyor bilmeliyim hayır yalnız senden sonra seninle neler oluyor onu bilmeliyim hayır hiç bir şey bilmemeliyim bilmek kelimesini sözlükten çıkarmalıyım satırların arasına sıkışıp aşka kapalı kaldığım devirlerde kaçırdığım güzellikleri yakalamalıyım..."

"...ben sözümün eriyim başka anlamları olsaydı sözlerimin başka anlamlara uygun kelimeler bulurdum..."

"...ne olur benim gibi okuyun her dedikoduya kulak kabartmayın benim gibi okusaydınız kirli sokakları yosunlu duvarları çarpık taşlı binaları severdiniz tanışmadan severdiniz insanları onları birbirlerine benzemedikleri halde bir yanlarıyla derinde bir yerde aynı olduklarını görürdünüz..."

"...gene de Selim bir Günseli'si olduğu için bütün bunları anlatabildi ya Günseli'si olmayanlar ne yapacak..."

"...yaşamak her gün girilen bir imtihan olursa buna kimse dayanamaz..."

"...beni bir gün unutacaksan bir gün bırakıp gideceksen boşuna yorma boş yere mağaramdan çıkarma beni alışkanlıklarımı özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna tedirgin etme beni bu sefer geride bir şey bırakmadım tasımı tarağımı topladım geldim neyim var neyim yoksa ortaya döktüm beni bırakırsan sudan çıkmış balığa dönerim bir kere çavuş olduktan sonra bir daha amelelik yapamayan zavallı köylüye dönerim beni uyandırma..."

"...zehirlerinin etkisi uzun süre geçmez korunmak için hemen açık havaya çıkmalıdır bir de düzenli yaşamalıdır yıllar sonra etkisi görülen zehirlere sahip olanları da vardır aralarında..."

"...artık sokaklarda yatamam diyordu ve hiç bir zaman sokaklarda gecelememiş arkadaşları onun sokaklara veda etmesini ayıplıyorlardı..."

"...her yeni tanıştığım insandan tanışır tanışmaz neler bekledim o daha adımı öğrenmeden ben onunla ilgili hayaller kurdum ümit etmeye başladım hemen ve o insan yanımdan bir dakika bile ayrılınca ben öyle yerlere varmıştım ki hayalimde bu ayrılmayı bir ihanet saydım gücendim..."

"...gözyaşlarım yanaklarımı üşütüyordu Hasan Bey uzakta mezarlığın kapısında kaloriferli arabasının içinde ölümden korkuyordu mezarcılar toprağı güçlükle kımıldatıyorlardı kimsenin kabahati yoktu kimseyi suçlamak mümkün değildi gene de ifade edilmesi güç ölümden öte bir haksızlık olmuştu bir yıl sonra mezar taşını yerleştirirken taşın bir kenarını kırdılar bütün bunlar unutuldu gitti beni hiçe saydıkları duygusuysa iyice yerleşti içime o güne kadar hiç ölü görmemiştim ölü görmeyi ondan bir parçanın ölümün bana bulaşması gibi bir uğursuzluk sayardım hiç görmezsem sanki hiç ölmeyecektim bu duygu da silindi içimden zaten hangi özelliğimi koruyabildim özendiğim hangi işi sonuna getirebildim kimsenin cenazesine gitmem o günden beri bir kişi eksik olsun törende cenazenin gösterişi bozulsun unutulmadan unutulsunlar..."

"...sayın yetkili cennet insanların birbirlerini dinlemeleri demektir birbirlerine aldırmaları birbirlerinin farkında olmaları demektir..."

"...senin gibi bir insanla yaşamayı ilk düşündüğüm zaman görseydim seni belki başka türlü olurdu oysa o zamandan beri o kadar karanlıklar yığıldı ki istesem de atamıyorum yaşamak artık beni yoruyor..."

"...ben emek verdiğim konularda böyle hayal kırıklığına uğrarken uğraşmadığım konularda bir yerlere varıyormuşum..."

"...Selim hastalığını kimseye sezdirmemeye çalışıyordu insanlar gene onunla ilgilenmezlerse o zayıf halinde bu hayal kırıklığına dayanamamaktan korkuyordu..."

"...ne acıklı değil mi bütün hayatınca arkadaşlığın önemini haykıran Selim Işık'ın başına bunlar geliyor oysa ben neler istiyorum neler istiyorsun canım insnaların üstüne dünyanın bütün yıldırımlarını yağdırsam da sevilmek özlenmek istiyorum bütün gürültümün çocukça olduğunu aslında sevgiden ilgiden geldiğini anlamalarını öyle sanmalarını istiyorum..."

"...seni seviyorum fakat neresini düzelteceğimi bilmediğim bu yaşantımı sürdürmenin anlamsızlığını seziyorum yok olmaya doğru hızlı bir gidişin farkındayım henüz koruyabildiğim bazı özelliklerim varken daha insan olduğumu hissederken bu gidişe bir son vermeliyim yoksa çok geç olacak ve kendimi affetmeyeceğim..."

"...bir kaç gün önce sevmediğim kimselere birer mektup göndererek onları hayatlarının sonuna kadar üzecek ya da üzeceğini sandığım sözler yazmayı düşündüm ne yazık ki insan ölmek üzere olduğu anda bile hayal gücünün eksikliğinden olacak yeteri kadar kötülük edemiyor..."

"...kötü hatıralar insanın aklından kelime olarak çıksalar bile görüntü olarak kalırlar..."

"...bir gün özleme gibi bir duyguya kapılabilirsin ölümün acılığı dağılırken böyle olabilir o zaman annem evde yokken bir göz atarsın fazla ümide kapılma çok sevimsiz bir odadır bir takım hayaller saklar doğmadan ölen çocuklar gibi gizli hayaller bir bakıma iyi olacak içimde gerçekleştirme telaşı kalmayacak sakinleşeceğim yapamadığım o kadar çok şey var ki nasıl olsa hepsini gerçekleştiremeyecektim ve yapamamanın acısı zehirleyecekti içimi insan sonu geldiği zaman iyileşiyor..."

"...mustarip bir ruhun çırpınmalarını ifade etmekten çok okuyucunun duygularını kötüye kullanmak isteyen acemi bir yazarın karalamaları..."

---

Üç de gelir elbet bir gün...

“İnsan üstünlüğü en az erkek üstünlüğü kadar yalandır. Goriller insanlardan daha güçlü ve bir o kadar da yumuşak huyludurlar; çitalar süratli ve zarif; yunuslar şen ve coşkundurlar. Mor ötesi ışığın farkına varan, açı ve mesafenin dansını eden arılar; sonsuz çeşitlikte tropik renkler içinde yüzerken eş zamanlı olarak ileriyi, yukarıyı, aşağıyı, ve arkayı gören balıklar; dünyanın manyetik alanını hisseden ve sürülerinin geri kalanıyla ritim halinde uçan yerkürenin üzerinde seyir halindeki kuşlar; on yıllar boyunca okyanusun engin genişliklerinde yaşayan deniz kaplumbağaları – onların bilgeliği ve vizyonu nedir?Diğer hayvanlar farklı bilgi tarzlarına sahiptir.”

-Joan Dunayer, “Seksist Kelimeler, Türcü Kökler”

Partizan

Gırtlağımda bir harf büyüyor

buna dayanacağım

dişlerim kamaşıyor yıldızlardan

buna da.

Kabaran bir çarpıntı oluyor şehir.

Artık yırtarak açtığımız zarflarda

ne kargış ne infilâk

yalnız

koynunda çaresiz, çıplak

isyan işaretleri taşıyan

bir ergen cesedi.

Kabaran bir çarpıntı oluyor şehir

uyusam bir dağın benimle uyuduğu oluyor

her gün şehrin ortasında bir ergen ölüyor

domuzuna ölüyor bankerlere durarak

noterden onaylı kâğıtlara durarak

mevlit ilanlarına durarak.

Yunmadık saçlarını okşuyoruz, yavrum.

—Yüzümüzde dolanan bir mayhoş kahkaha-

Gırtlağımda bir harf büyüyor

gırtlağımızda.

Sarp bir güvercin düşüyor yüreğimden

buna dayanmalıyım

ölünce bir partizan gibi ölmeliyim

sabahın kuşluk vaktine savrulan

savrulan savrulan ergen ölüleri gibi.

Şehrin şarkısını söylediğim zaman

yağız bir kımıltı oluyor sesim

korku ve cüzam

korku ve cüzam

korku...

Ne beklenebilir artık namlulardan.

Harçlar karılmış duruyordur

hem de kara

bir gerdek olarak yaşıyoruzdur kendimizi

ne beklenebilir.

Yırtarak açtığımız zarflarda

büyük tecimevlerinde, büyük çarşılarda

pokerde-sinemada-genelevlerde

ne bir suçlu çağrışımı, ne karabasan

yalnız o herkesler

o herkesler kendine akarak boğulan

ve sürdüren bir güleç kocamışlığı.

Bereketli kuşlar serpeceğim ayaklarıma

genzimi yakarak

bir cinayet türküsü söyleyeceğim ben de

ölürsem bir partizan gibi öleceğim

azgın bir gebelik halinde.

Beni dinmeyen bir mavilik kanırtıyor

buna dayanamam

bir çeteci dişleriyle söküyor kanımdaki çiviyi

buna da.

Radyodan silâh sesleri geliyor

ter kokusu geliyor, ayak

aksayan bir şey örtüyor

yüreğimin kabzasını

olmadık sesler geliyor radyodan

beynimde korkunç bir vida olarak

ergen ölüleri

artık ellerimi bu rahlelerden ayırsam

boyunbağımın ve gülüşümün o kirli

rahatlığından, yırtık uğultusundan şehrin.

Umudunun ayak seslerini okşuyoruz, yavrum.

Kuşandığımız

bu alkol kokusu bize ne getirdi ki!

ÇIKSAM

gök

şarlayarak devrilse ardımdan

-ölürsek bir partizan gibi ölmeliydik-

yürüsem parçalanmış bir ceset tazeliğinde

yürüsem beynimde kıpkızıl bir serinlik

sonra denizler devirebilirim dudaklarımdan

sonra aşk, sonra dirlik: partizan

---

Hey gidi İsmet Özel, sen ne güzel bir abimizdin.

Eskilerden Bir Yoldaş

1894 yılının Şubatında Paris'teki Cafe Terminus'a bomba attıktan sonra giyotine gönderilen Emile Henry'nin mahkemede yaptığı konuşmanın son paragraflarıdır:

...Belki de sadece yasaları koyan milletvekillerine, bu yasaları uygulayan hakimlere ve bizi tutuklayan polise saldırmalıyız? Bu fikre katılmıyorum. Bu adamlar sadece birer araç. Kendi adlarına hareket etmiyorlar. İşlevleri burjuvazi kendini savunsun diye kurumsallaştırılmıştır. Sizlerden daha suçlu değiller. Herhangi bir büroya sahip olmayan, ama paylarını tahsil eden ve işçilerin alın terinden kar ederek tembelce yaşayan iyi burjuvalar da misillemelerden kendi paylarına düşeni almalılar. Sadece onlar da değil; mevcut düzenden memnun olanlar, devletin faaliyetlerini alkışlayarak bunlara ortak olanlar, ayda üç yüz beş yüz frank kazanan ve insanlara yönelik nefretleri zenginlerden daha yoğun olanlar, her zaman en güçlünün tarafını tutan o ahmak ve gösterişçi insan kalabalığı; başka bir deyişle Terminus ve diğer büyük kafelerin günlük müşterileri!

İşte bu yüzden rasgele saldırdım ve kurbanlarımı seçmedim! Burjuvazi ıstırap çekenlerin artık bıktıklarını anlamalı; dişlerini gösteriyorlar ve siz onlara vahşice saldırırsanız onlar daha da vahşice karşılık verecekler. İnsan hayatına saygı duymuyorlar; çünkü burjuvazi insan hayatını umursamadığını gösterdi. Kanlı haftanın sorumlusu suikastçıların ve diğer insanları suikastçı olarak gören Fourmies'in hayatına saygı duymuyorlar.

Sevdiğimiz kişilerin kadın ve çocuklarına kıydıkları için burjuva kadın ve çocukların canını bağışlamayacağız. Evlerinde ekmek olmadığı için varoşlarda kansızlıktan yavaş yavaş ölen çocukları; yoksulluktan fahişelik yapmak zorunda kalmazlarsa şanslı sayılan ve günde kırk sous kazanmak için atelyelerinizde beti benzi atan kadınları; tüm yaşamları boyunca üretim makinesi haline getirdiğiniz ve güçleri tükendiğinde çöplüğe veya düşkünler evi attığınız yaşlı adamları masum kurbanlar arasında saymamalı mıyız?

Burjuva beyler en azından kendi suçlarınızı itiraf edecek cesareti gösterin ve bizim misillemelerimizin tamamen meşru olduğunu kabul edin.

Tabii ki, herhangi bir yanılsama içinde değilim. Eylemlerimin henüz onlara hazır olmayan kitleler tarafından anlaşılmayacağını biliyorum. Uğruna savaştığım işçiler arasında bile gazetelerinizle yanlış yönlendirilen, beni düşmanları olarak görecek bir çok kişi olacaktır. Ancak bu sorun değil. Ne herhangi birinin yargısıyla ilgileniyorum, ne de eylemin propagandasını yapanlarla dayanışmaya girmeyeceğini ifade etmekte acele eden ve kendisine anarşist diyen insanlar olduğundan habersizim. Onlar teorisyenler ve teröristler arasında ince bir ayrım yapmanın yollarını arıyorlar. Kendi yaşamlarını riske atmaktan o kadar korkuyorlar ki, eyleme geçenleri yadsıyorlar. Fakat devrimci hareket üzerindeki etkileri bir hiçten ibaret. Bugün alan eyleme açıktır; zafiyetsiz ve geri adım atmadan.

Rus devrimci Alexander Herzen bir keresinde şöyle demişti: "İnsan şunlardan birisini seçmek durumundadır: suçlanmak ve ileri doğru yürümek veya özür dilemek ve yolun yarısından geri dönmek. Ne özür dilemeye ne de geri dönmeye niyetliyiz. Faaliyetlerimizi özgür bir dünyanın yaratılmasıyla taçlandırana kadar, çabalarımızın hedefi olan devrime doğru yürüyeceğiz."

Burjuvaziye açtığımız acımasız savaşta merhamet dilemiyoruz. Ölüm veririz ve ona nasıl tahammül edeceğimizi de biliriz. Bu yüzden vereceğiniz karar benim için bir şey ifade etmeyecek. Keseceğiniz en son kellenin benimki olmayacağını biliyorum, kestiğiniz diğer kafalar düştükçe, yokluk çekenler Terminus ve Foyot gibi muhteşem kafe ve restoranlarınızın yolunu öğrenmeye başlıyorlar. Kanlı ölüm listesine başka isimler ekleyeceksiniz. Chicago'da asıyor, Almanya'da kelle uçuruyor, Jerez'de boğuyor, Barcelona'da vuruyor, Montbrison ve Paris'te giyotine gönderiyorsunuz; ancak hiçbir zaman anarşiyi yok edemeyeceksiniz. Onun kökleri çok derinde. Anarşizm çürüyen ve birbirinden ayrı düşen bir toplumun kalbinde doğar. Kurulu düzene karşı vahşi bir tepkidir. Otoriteye saldıran tüm eşitlikçi ve özgürlükçü idealleri temsil eder. Her yerde ve bu nedenle de kontrol altına alınmasını imkansız. Sizi öldürerek bitecek.

(İdam edildiğinde yirmi iki yaşındaydı.)

Kitaplar

El-Hayatî'nin kitaplarla ilgili yazdığı müthiş paragrafı herkes bilir. Zaten El-Hayatî hakkında bildiğimiz tek şey o paragraf. Ayrıntı yayınları sağolsun, ne diyelim. Paragrafı hatırlamak istedim:

"Kitaplarla yeni hayatlar kurulmaz; ütopyalar yaşanmaz; toplumsal hareketler doğmaz.

Kitaplar cevap vermez, sorusu olanlarla konuşur. Onları soru-cevap yalnızlıklarından kurtarır.

Kitaplar kişiyi çoğaltmaz. Mahremiyeti artırır.

Kitaplarla hayat hissedilmez, anlaşılabilir belki.

Kitaplar, kendisiyle, Öteki'yle, hayatın seçilmiş bir boyutunda sahiden buluşmak isteyenler ve bunu gerçekleştirmek amacıyla sahiden çaba gösterenler için basit yol göstericilerdir.

Kitaplar, öteki dünyada ödüllendirilme beklentisine dayanan dinsel ahlâkla yetinmeyerek daha insanî derinliklerin peşine düşenler için dünya bilgisini edinme ve hayal etme kapasitesini zorlama araçlarıdır.

Kitaplar karşı ve yana olmayı seçenler için vardır.

Ya da sıkılanlar için basit vakit öldürücülerdir."

Abdûlgaffar El-Hayatî

Ahmaklar Gemisi

Böyle salak saçma tartışmalara dalmışken ben, Ahmaklar Gemisi'ni okumak pek iyi geldi. Kaczynski o kadar güzel açıklamış ki.. Kamarot ne diye isyan ediyordu:

“Sizi kahrolası ahmaklar!” diye bağırdı. “Kaptanın ve ikinci kaptanların neler yaptıklarını görmüyor musunuz? Battaniyeler, maaşlar ve köpeğin tekmelenmesi hakkındaki saçma şikayet sebepleri ile meşgul etmeyi sürdürüyorlar, böylece gerçekten bu gemiyle ilgili nelerin yanlış gittiğini düşünemeyeceksiniz – ki kuzeye daha uzaklara ilerliyoruz ve hepimiz boğulmuş olacağız. Eğer sadece bir kaçınız bunu anlama kararına varırsanız, birleşir, ve kıç güverteyi basarsak, bu gemiyi çevirebilir ve kendimizi kurtarabilirdik.

Fakat hepinizin yaptığı, çalışma koşulları, barbut ve ağza alma hakkı gibi önemsiz küçük konular hakkında ağlaşmak.”

Sumaca

Bir kitabı yarılamak. Kalkmak. Bir şişe ucuzundan şarap açmak. Çoktandır el sürülmeyen bir kitabı raftan almak. Sayfalarını çevirmek. Rastgele bir paragrafı okurken bu paragrafın değerini daha önce farketmediğini düşünmek. Kitabı yerine koymak. Eski kitaba dönmek. Kafanın karışıklığı.. Kitabı kapayıp raftaki kitaba geri dönmek. Yine aynı paragrafı okumak. Kapamak. Dolaşmak. Bir sigara yakmak. Geri dönüp yine o paragrafı okumak. Kum torbasıyla oynaşmak. Sonra yine o paragrafı okumak. Müzik dinlemek. Yerinde duramamak. Sonra o paragrafı kağıda geçirip duvara asmak. Diğer kitabı bitirmeye çalışmak. İçin rahat etmemesi. O paragrafı bir sürü kağıda daha yazıp bir sürü duvara daha asmak. Hava soğuk.. İç devinimler yüzünden terlemek. "Bir konu bu kadar mı güzel anlatılır, bu kadar mı insanın içine işler.. Ne kadar naif, ne kadar usta.." diye düşünmek. Daha önce sayısız kez hayran olunan yazara bir kez daha hayran olmak.

Bunun bende şu anki karşılığı budur:

"Sahip olma hazzı da sürme isteğinin bir başka biçimidir; aşkın güçsüz sayıklamasını oluşturan da budur. Hiçbir varlık, hatta en sevileni ve sevginize en iyi karşılık vereni bile, hiçbir zaman bizim değildir, sevgililerin bazı bazı ayrı olarak öldükleri, ama her zaman bölünmüş olarak doğdukları bu acımasız yeryüzünde, bir varlığa tümüyle sahip olma, bütün yaşam süresince onunla saltık bir kaynaşma olanaksız bir gerekliliktir. Sahip olma eğilimi o denli doymak bilmez bir eğilimdir ki, aşkın ölümünden sonra da yaşayabilir. O zaman sevmek, sevileni kısırlaştırmaktır. Bundan böyle, yalnız sevenin yüz kızartıcı acısı, artık sevilmemekten çok, ötekinin hala sevebileceğini, seveceğini bilmekten ileri gelir. Son noktada, çılgınca bir sürme ve sahip olma isteğiyle yanan her insan, sevmiş olduğu kimselerin kısırlaşmasını ya da ölmesini diler. Gerçek başkaldırıdır bu. Varlıkların ve dünyanın hiç mi hiç el değmemişliğini bir kez olsun istememiş, bunun olanaksızlığı karşısında özlemle, güçsüzlükle titrememiş olanlar, sonra, hep o eski saltlık özlemlerine düşe düşe, yarı yükseklikte sevmekten yıkılmamış olanlar, başkaldırının gerçekliğini, yıkma azgınlığını anlayamazlar. Ama varlıklar her zaman kaçar elimizden, biz de onlardan kaçarız; sağlam köşeleri yoktur ki tutasın. Bu açıdan yaşam 'biçem'sizdir. Durmamacasına biçimin ardından koşup da onu hiç bir zaman bulamayan bir devinimden başka bir şey değildir. İnsan bölünme içinde, kral olacağı sınırları verecek olan bu biçimi arar boşu boşuna. Bu dünyada tek bir canlı nesne biçimi olsun, uzlaşacaktır!"

Albert Camus

Ben Hasta Bir İnsanım

Ben hasta bir insanım. İçi öfke ile dolu çekilmez bir insanım ben. Öyle sanıyorum karaciğerimde bir sorun var. Aslına bakarsak hastalığımın ne olduğunu bilmiyorum. Dahası, neremin ağrıdığını bile bilmiyorum. Tıp bilimine ve doktorlara çok büyük saygı duyduğum halde tedavi olmak için kılımı bile kıpırdatmıyorum. Ayrıca tıbba saygı duyacak kadar boşinançlarım da var. (Çok iyi bir öğrenim gördüm; boş inançlarımın olmaması gerekir ama ne yapayım, inanıyorum işte.) Yalnızca inadım yüzünden tedavi olmak istemiyorum. Sanıyorum siz bunun neden olduğunu anlayamazsınız. Ama ben çok iyi anlıyorum. Bendeki huysuzluğun kimin canına okuyacağını söylemeyeceğim elbette. Bunu ben de bilmiyorum ki. Ama tedaviden kaçarak doktorlara bir kötülük yapmadığımı, kötülüğü yalnızca kendime yaptığımı çok iyi biliyorum. Bildiğim halde, sırf inadım yüzünden tedavi görmüyorum işte. Karaciğerim fena halde ağrıyor, varsın daha kötü ağrısın!

"Yeraltından Notlar"

Hapishane-Polis-Suç

Hapishane rejimine hangi yenilikler getirilirse getirilsin, hapishaneden çıkanın yeniden suç işlemesi sorunu, önemini kaybetmiyor. Bu kaçınılmaz: Ancak şöyle olabilir; hapishane insanın topluma uyumunu sağlayan tüm niteliklerini öldürür. Onu, tekrar hapishaneye dönecek türdan bir insan yapar...

Her hapishanenin başına bir Pestalozzi getirilmesini önerebilirim... Hatta mevcut gardiyanların, eski polis ve eski askerlerin yerine altmış Pestalozzi'nin getirilmesini önerebilirim. Ama, diye soracaksınız, o kadar çok Pestalozzi'yi nereden bulacaksın? Yerinde bir soru. Büyük İsviçreli öğretmen, en başta, tüm hapishaneler ilke olarak insanı özgürlükten mahrum bıraktığı için, kesinlikle bir hapishane gardiyanı olmayı reddederdi. Bir insanı özgürlüğünden mahrum kıldığınız sürece, onu daha iyi biri yapamazsınız. Suçu alışkanlık haline getirmiş suçlular yetiştirirsiniz.

Pyotr Kropotkin

Polis gücü ve hapishane görevlilerinin rütbeleri, acı verici, güç kullanmaya yönelik, davranışların yasal kanalları olma lüksüne sahip olduğundan, pek çok sapkın karakteri kendisine çeker; ve bu konumlar, kendilerine sahip kişilere büyük oranda dokunulmazlık sağladığından, bu da sırası gelince psikopatik eğilimlerin gittikçe daha fazla başıbozuk hale gelmesine neden olur...

von Hentig

Toplumumuzda, gerçek tehlikelere oranla çok abartılmış, büyük bir endişe ve korku var. İnsanlar savunmasızlıktan korkuyorlar. (Bu da başka bir alanda insanların neden silahsızlanma fikrini kabul edemediklerini açıklıyor; insanlar gerçekten savunulduklarını sanıyorlar.) Suç konusuna genel olarak sürekli kafa yorma ve gösterilen bu ilgi, gerçekten de, toplumun suçlularını yalnız yaratmadığı, aynı zamanda onlara ihtiyaç duyduğu ve sonuç olarak sapkın bireyleri suçlu rolü "oynamaya" ittiği yolundaki psikoanalitik teoriyi de doğruluyor gibi.

Colin Ward

Belki de Herşey Açık.. Tıkanalı Çok Oldu

İnsanlar dünyanın güvenli ve düzenli bir yer olması için yıllarca çalışırlardı. Ama hiç kimse bunun ne kadar sıkıcı olabileceğinin farkında değildi. Bütün dünyanın parsellendiğini, hız limitleri konduğunu, bölümlere ayrıldığını, vergilendirildiğini ve düzenlendiğini, bütün insanların sınavlardan geçirildiğini, fişlendiğini, nerede oturduğunun ne yaptığının kaydının yapıldığını düşünün. Hiç kimseye macera yaşayacak bir alan kalmadı, satın alınabilenler hariç. Lunaparka gitmek, film izlemek gibi. Ama yine de bunlar sahte heyecanlardı. Dinozorların çocukları yemeyeceğini bilirsiniz. Büyük bir sahte afetin olma şansı bile oy çoğunluğuyla ortadan kaldırıldı. Gerçek afet veya risk ihtimali olmadığından, gerçek kurtuluş şansı da ortadan kalkmış oldu. Gerçek mutluluk yok. Gerçek heyecan yok. Eğlence, keşif, buluş yok. Bizi koruyan kanunlar aslında bizi can sıkıntısına mahkum etmekten başka bir işe yaramazlar.Gerçek karmaşaya ulaşamadığımız sürece, asla gerçekten huzurlu olamayacağız. Her şey berbat bir hal almadığı sürece yoluna da girmeyecek. Keşfedilmemiş tek alan, elle tutulamayanların dünyasıdır. Bunu dışındaki her şey çok sıkı örülmüştür. Çok fazla kanunun içinde hapsolmuş durumdayız.

Elle tutulamayanlar derken interneti, filmleri, müziği, hikayeleri, sanatı, dedikoduları, bilgisayar programlarını, yani gerçek olmayan her şeyi kastediyordu. Sanal gerçeklikten bahsediyordu. Yalandan inanılan şeyler. Kültür. Gerçek dışı şeyler gerçeklikten daha güçlüdür. Çünkü hiçbir şey sizin hayalinizdeki kadar mükemmel olamaz. Çünkü sadece elle tutulamayan fikirler, mefhumlar, inanışlar ve fanteziler kalır. Taşlar ufalanır. Ağaçlar çürür. İnsanlar da maalesef ölürler. Fakat bir düşünce, bir rüya, bir efsane gibi aslında son derece kırılgan şeyler yaşarlar da yaşarlar.

Amacım insanlara anlatabilecekleri neşeli hikayeler sunmak. Beni mahkum etmeniz çok gereksizdi. Bürokrasiniz ve kanunlarımız dünyayı temiz ve güvenli bir toplama kampına çevirdi. Kölelerden oluşan bir jenerasyon yetiştiriyoruz. Çocuklarımıza çaresiz olmayı öğretiyoruz. Öyle planlanmış vaziyetteyiz ve ince ince yönetiliyoruz ki, burası artık dünya olmaktan çıktı. Burası lanet olası bir sahil güvenlik teknesi oldu.

--Palahniuk--

Nestor Mahno ve Ukrayna İsyanı

Mahnovistler kimlerdir? Mahnovistler, 1918'de Ukrayna'da Avusturya-Alman, Macar ve Hetman burjuva egemenliğinin baskılarına karşı başkaldıran köylü ve işçilerdir. Mahnovistler, Denikincilere ve nereden gelirse gelsin her türlü baskı, yalan ve şiddete karşı mücadele bayrağını yükselten emekçilerdir. Mahnovistler, genel anlamda burjuvaziyi, şimdilerde ise Sovyet burjuvazisini emekleriyle zenginleştiren ve besleyen işçilerin ta kendisidir.

Neden kendimize Mahnovist diyoruz? Çünkü, Ukrayna'da gericiliğin en korkunç günlerinde, saflarımızda asla yorulmak bilmeyen, güvenilir bir dost, bir lider gördük: Mahno. Sesini tüm Ukrayna'da duyurarak emekçi halkın üzerindeki baskılara karşı çıkan, bize ihanet eden bütün zalimlere, yağmacılara ve politik şarlatanlara karşı savaşı başlatan kişi Mahno'ydu. Mahno bizimle birlikte saflarda kararlı bir şekilde ortak amacımız doğrultusunda yürümektedir; emekçi halkın her tür baskıdan kurtulması amacına doğru.

İşte Mahnovistler yayımladıkları bir bildiride kendilerini ve Nestor Mahno'yu böyle tanımlıyorlar.

Mahnovşçina hareket, tarihte anarşistlerin genişçe bir zaman diliminde büyük toprak parçalarını denetledikleri pek az örnekten biri, Mahno'nun Ukrayna'da önderliğini yaptığı harekettir.

Onun için Mahno ve Mahnovşçina Hareketi bir arada inceleyeceğiz. Önce Mahno'nun biyografisi ile ilgili bilgiler verelim.

Nestor İvanoviç Mahno, 27 Ekim 1889'da Yekaterinoslav Eyaleti'nin Aleksandrovsk Bölgesi'ndeki Gulya-Polye köyünde doğdu. Diğer dört kardeşiyle birlikte annesinin himayesinde büyüyen Mahno, babası öldüğünde henüz on aylıktı. Yoksul bir ailenin çocuğu olan Mahno, 8 yaşında okula başladı. 12 yaşında iş bulmak için okulunu ve ailesini terk etti. Alman kulaklarının yanında yanaşma olarak çalıştı. 16 yaşına kadar politik dünya ile her hangi bir ilgisi olmadı.

Mahno, 17 yaşında politik görüşlerini belirlemeye başladı ve anarko-komünistlerin saflarına katılmaya karar verdi.

1908'de anarşist gruplara üye olmak ve şiddet eylemlerinde yer almaktan dolayı tutuklandı ve idama mahkum oldu. Ancak yaşının küçük olması nedeniyle cezası ömür boyu hapse çevrildi.

9 yıl hapishanede kalan Mahno, burada kendisini geliştirdi. Hapishane bir okul görevi gördü. Nihayet, 2 Mart 1917'de diğer politik tutuklularla birlikte serbest bırakıldı. Hapishaneden çıkınca köyüne Gulya-Polye'ye geri döndü. Edindiği bilgilerle köylüleri örgütlemeye başladı. Bu arada Ukrayna, Avusturya birlikleri ve onların Ukraynalı kuklaları Hetman milislerinin işgali altındaydı. Mahno, anarşizm bayrağı altında partizan bir çete kurdu.

At sırtında ve makineli tüfekleri yüklendiği hafif köylü arabaları ile dolaşan Mahno ve adamları, her gittikleri yerde kendilerine yeni partizanlar kazanıyordu. Böylece dağınık vaziyette bulunan gerilla çeteleri Mahno'nun komutasında siyah bayrak altında toplandı.

Halk arasında Mahno hakkında bir çok efsane yayıldı. Onu yenilmez bir savaşçı olarak görüyorlardı. Adamları tarafından Batko(Ukrayna'daki devrimci başkaldırının lideri) olarak kabul edildi.

Mahnovşçina Hareketinin başarısı sadece askeri alanla sınırlı kalmadı. Mahno hareketi ve ordusu bir bölgeyi ele geçirir geçirmez, ilk yaptıkları şey liberter hareketi uygulamak oluyordu.

"Kent halkı ve işçilerine, bu kent Mahnovist Devrimci İsyan Ordusu tarafından ele geçirilmiştir. Bu ordu hiç bir siyasi partiye, iktidara veya diktatörlüğe hizmet etmez... Ordu hiç bir otoriteyi temsil etmez. Hiçkimseye bir yükümlülük getirmeyecektir. Tek görevi işçilerin özgürlüğünü savunmaktır. İşçilerin özgürlükleri kendilerina aittir ve kesinlikle kısıtlanamaz. Şurası bilinmelidir ki, Mahnovist ordu onları hiç bir şeye zorlamayacak, hiç bir şey emretmeyecek veya benimsetmeye çalışmayacaktır. Mahnovistler onlara yardım edebilir, öneri sunabilir, güçlerini onların hizmetine verebilirler. Ama kesinlikle onları yönetmeye kalkışmazlar."

Bu bildiriden de anlaşılacağı gibi Mahnovist ordu, disipline dayalı bir ordu değil, gönüllülerden kurulu bir orduydu. 1918 Ekim ve Kasım aylarında Mahno müfrezeleri Hetman'ın karşı-devrimine yönelik genel bir saldırı başlattı. Avusturya ve Alman birlikleri 1. Dünya Savaşı'nın bitimiyle birlikte Ukrayna topraklarından çekilince, Ukraynalı milliyetçi lider Petliyura yandaşları ülkeyi ele geçirme girişiminde bulundu.

1919 yılında Petliyura ve Denikin'e karşı mücadelede Kızıl Ordu, Mahno'ya birlikte hareket etmeyi önerdi. Mahno ve ordusu kendi şartları altında bunu kabul etti. Şartları genel olarak kendi kimliklerini korumaktı. Ancak Bolşevikler, Mahnovistleri kendi yanlarına çekmeyi başaramayınca, onlara karşı saldırıya geçtiler. Bu arada Rus basını da Mahno ve taraftarlarına karşı saldırıya geçti. Halbuki kısa bir süre önce Kızıl Ordu ile birlikte hareket ederken birer kahramandılar. Aynı yılın Mayıs ayında Mahno'yu öldürmek için gönderilen iki Çeka ajanı yakalandı ve idam edildi. Bunun üzerine Troçki, Mahno'yu yasadışı ilan etti. Bir kaç gün sonra Kızıl Ordu, Mahnovistlerin kurduğu tarım komünlerini dağıttı. Bunu Denikin kuvvetlerinin yaptığı katliamlar izledi. Bunun üzerine Mahnovistler geri çekildi. 1920 yılı boyunca Bolşevikler, Mahno ve adamlarına karşı savaşmayı sürdürdü. Sonunda Mahnovistler bir çok cephede savaşmaya dayanamayarak yenik düştü. 2 Eylül 1921 günkü Romanya gazeteleri yaralı olan Mahno ve karısının da aralarında bulunduğu 77 kişinin Besarabya'ya geçtiğini duyurdu.

Mahno ve karısı bir süre Romanya'da kaldı. Ancak buradan Polonya'ya kaçıp yeniden Ukrayna'ya dönmeye çalıştı. Bunda başarılı olamadı. Romanya hükümeti Ruslar tarafından sıkıştırılıyordu. Bunun sonucu olarak Mahno ve karısı sınır dışı edildi. Mahno Polonya'ya geçti. burada yargılandı ve hapsedildi. 1 Aralık 1923 günü delil yetersizliğinden serbest bırakıldı.

Mahno karısını Polonya'da bırakarak Almanya'ya gitti. Berlin'de bir süre kaldıktan sonra ise hayatının sonuna kadar kalacağı Paris'e geçti. Şehir ortamı hiç bir zaman Mahno'ya uygun gelmemişti. Devamlı olarak Ukrayna'ya dönmenin planlarını yapıyordu. Ancak bunda hiç bir zaman başarılı olamadı. Sağlığı yerinde olmadığından geçimini sağlamakta zorlanıyordu. Kendisine anarşistler yardım ediyordu.

Mahno, Paris'te bir çok anarşist ile karşılaştı. Bunların içinde İspanyol anarşisti; gezgin, soyguncu, çeteci, gerilla Buenaventura Durruti’de vardı. Paris sürgünü sırasında Mahno’yu ziyaret etti. Mahno, konuşmanın sonunda Durruti’yi şu sözler ile uğurladı; “Mahno hiçbir zaman kavgaya hayır demedi. Başladığınızda –eğer hayattaysam- sizlerle birlikte olacağım”. Mahno gerçekten de yılmaz bir anarşizm savaşçısı, Woodcock’un tanımlamasıyla anarşizmin Robin Hood’uydu. Paris'teki yaşamı onu içten içe ölüme götürüyordu. Mahno’ya son darbeyi vuran, yakın arkadaşı Peter Arşinov oldu. Birlikte mücadele ettikleri bu “anarşist”, 1934 yılında Stalin’in yönetimindeki SSCB’ye geri dönüyor ve anarşistlere SSCB’yi tanımaları yününde tavsiyelerde bulunuyordu. Mahno’yu derinden sarsan bu olayınardından 19 Mart 1934’de tüberküloz teşhisi ile hastaneye yatırıldı. 25 temmuz, çarşamba sabahı, 44 yaşında, hayata gözlerini kapadı.

Cenaze töreni 28 Temmuz'da yapıldı ve çeşitli ülkelerden 500 kadar anarşist katıldı. Rus Anarşistlerinin büyük bir çoğunluğu Mahno'yu anlayamamış ve devletin onun için yaydıklarına inanmışlardır. Buna istisna yalnızca Kropotkin olmuştur.

"Yoldaş Mahno'ya, kendisine iyi bakmasını söyleyin, zira Rusya'da onun gibi kişilerin sayısı az."

Kropotkin bu sözleri 1919 Haziran ayında söylemişti. Yani Rusya'da Mahno hakkında resmi yaygaralar dışında henüz başka bilgi yokken.

Doğruları Söyleyen Soytarı

Hani demiş ya "Belki de bir soytarıyım. Ve gene de doğrular çıkıyor ağzımdan.." diye. Bunu derken bile çok doğru konuşuyor bu soytarı. Şu tarihte ve şu mekanda yaşamaktan iki nedenden ötürü nefret edebilirim. Soytarı ile karşılıklı konuşamadığım için nefret edebilirim mesela. Bir de Camus ile maç yapamadığım için. Aslında nefret etmek isterse insan zarları hep yek getirebilir. Bu bahsettiklerim sadece zırvalama niyetine geçiyor o zaman.

Her ne ise, alıştığım ruh haletinin dışına çıktığımda soytarıyla manevî bir sohbete dalıyorum. Hayatı boyunca doğruları söylemiş ve dahi anlaşılması bugüne kısmet olmuş soytarı beni kendime getiriyor. Bugünün incisi ne idi? Şu idi:

"Hepimiz bazen birileriyle o kadar yakınlaşırız ki dostluğumuzu ya da kardeşliğimizi hiç bir şey engellemiyormuş gibi görünür, bizi ayıran küçücük bir köprü vardır, hepsi o kadar.

Ama tam sen bu köprüye adım atacakken sana şu soruyu sorsam: "Bu köprüyü geçip bana gelir misin?" işte o anda artık bunu istemeyiverirsin, sorumu tekrarlarsam öylece suskun kalırsın.

O andan itibaren aramıza dağlar ve azgın nehirler girer, bizi ayıran ve birbirimize yabancılaştıran duvarlar bitiverir önümüzde ve bir araya gelmek istesek de artık yapamayız.

Ama o küçücük köprüyü düşündüğünde sözcüklere sığmayacak kadar büyüyüverir gözünde; yutkunur ve şaşar kalırsın..."

Soytarı işte..

Doğruları söylüyor.

Kaplan! Kaplan!

Kaplan! Kaplan! gecenin ormanında

Işıl ışıl yanan parlak yalaza,

Hangi ölümsüz el ya da göz, hangi,

Kurabildi o korkunç simetrini?

Hangi uzak derinlerde, göklerde

Yandı senin ateşin gözlerinde?

O hangi kanatla yükselebilir?

Hangi el ateşi kavrayabilir?

Ve hangi omuz ve hangi beceri

Kalbinin kaslarını bükebildi?

Ve kalbin çarpmaya başladığında,

Hangi dehşetli el? ayaklar ya da

Neydi çekiç? ya zincir neydi?

Beynin nasıl bir fırın içindeydi?

Neydi örs? ve hangi dehşetli kabza

Ölümcül korkularını alabilir avcuna?

Yıldızlar mızraklarını aşağıya atınca,

Göğü sulayınca gözyaşlarıyla,

Güldü mü o, görünce eserini?

Kuzu'yu yaratan mı yarattı seni?

Kaplan! Kaplan! gecenin ormanında

Işıl ışıl yanan parlak yalaza,

Hangi ölümsüz el ya da göz, hangi,

Kurabilir o korkunç simetrini?

William Blake

Besbelli

Evet! Biliyorum nereden geldiğimi ben!

Doymak bilmez bir yalımım tıpkı

Kızıl kızıl olurum, tüketirim kendi kendimi.

Neyi tutsam aydınlanır,

Kömür kesilir elimden düşen:

Besbelli bir yalımım ben!

Kendimi tanıtırdım ama, aslında bir adım yok. Bana 'V' diyebilirsiniz. İnsanlığın varoluşundan beri bir avuç baskıcı, hayatlarımızın bizim yüklenmemiz gereken sorumluluğunu yüklenmeyi kabul ettiler. Böyle yaparak gücü ele geçirdiler. Onların yolunun nereye çıktığını gördük; kamplardan, savaşlardan mezbahaya. Anarşide bir yol daha var. Anarşiyle molozlardan yeni bir hayat doğar. Umut yenilenir.

'Anarşi öldü!' diyorlar, ama görüyorsunuz ya, ölüme dair haberler abartılıyor.

V I

Viola! In view a humble vaudevillian veteran, cast vicariously as both victim and villain by the vicissitudes of fate. This visage, no mere veneer of vanity, is it vestige of the vox populi, now vacant, vanished. However, this valorous visitation of a by-gone vexation, stands vivified, and has vowed to vanquish these venal and virulent vermin vanguarding vice and vouchsafing the violently vicious and voracious violation of volition. The only verdict is vengeance; a vendetta, held as a votive, not in vain, for the value and veracity of such shall one day vindicate the vigilant and the virtuous. Verily, this vichyssoise of verbiage veers most verbose, so let me simply add that it's my very good honor to meet you and you may call me v.

Marcos kimdir?

Marcos, San Fransisco’da bir gaydir, Güney Afrika’da bir zenci, San Ysidro’da bir Chicano, İspanya’da bir anarşist, İsrail’de bir Filistinli, San Cristobal sokaklarında bir Maya yerlisi, Mexico City’nin teneke mahallesi Neza’da bir çete mensubu, folk müziğinin kalesi Ulusal Üniversite’de bir rocker, Almanya’da bir Yahudi, Savunma Bakanlığı’nda bir uzlaştırıcı, soğuk savaş sonrası çağda bir komünist, ne galerisi, ne müşterisi olan bir sanatçıdır... Bosna’da bir barış yanlısı, Meksika’nın herhangi bir kentinde bir ev kadını, grev yapmaya asla yeltenmeyen sendika CTM’de grevci, başkaları için kitap yazan bir gazeteci, gece saat 10’da metroda yalnız başına bir kadın, topraksız bir köylü, işsiz bir işçi, mutsuz bir öğrenci, serbest piyasacılar arasında bir muhalif, ne kitabı, ne okuyucusu olan bir yazar ve tabii Güneydoğu Meksika dağlarında bir Zapatista...

Gözleri bulut rengindeydi, yok, melekût rengindeydi, atmosfer, kurşuni ilksizlik sabahı rengindeydi, ruh... Rengindeydi. Haaa! Anladım; gözleri tümüyle ruh rengindeydi, ruh ne renktedir? Ruh mu? Bilmeyecek ne var?

Ruh tümden ne renktedir, ne renktedir... Onun gözleri rengindedir.

Buğu ne renktedir? Onun gözleri renginde değil midir? Gözleriyle düş kuruyor, gözleriyle düşünüyor gibiydi, gözlerinin bir yerler gördüğünü sanmıyorum.

Ben şimdi düşlemimde bir odağa dalmışım, gözlerim durgun bir delinin gözleri gibi gizemli bir korku içinde göremez olmuş, kıpırdamaz olmuş, açılıp kapanmayı unutmuştur.

Yanılmayasınız, bunlar birilerine ilişkin söyleyerek duymasını istemediğimiz sözlerden değildir, yok, bunlar bir şey değil, buna benzer söz çoktur, çok da değersizdir, herkesin böyle sözleri olur, birilerine, bir seslenilene söylenecek sözlerden söz ediyoruz biz, ondan başkasına söylenemeyecek, ondan başkasına söylenememesi gereken, bununla birlikte onunda

duymaması gereken sözler, yüce, güzel tatlı sözler bunlardır, seslenilenin bile namahrem olduğu sözler!

Bu nasıl söz? Bu nasıl seslenilen?

Bulunmadıklarında bulunduklarından daha çok "var olan" kimseler! Yer yer duymamaları gereken sözlerin seslenileni olan kimseler bunlardır işte, kendileriyle hep konuşur durumda olduğunuz kimseler bunlardır, güzel sözlerimizi de bunlara söyleriz hep, duymalarını istemediğimiz sözleri, hep yazıp ta göndermediğimiz mektupları da bunlara yazarız.

Özgün sözler, "duyulmak" için söylenen sözler değildir, "söylenmek" için söylenen sözlerdir. Özgün yazılar "okunmak" için yazılan yazılar değildir, "yazılmak" için yazılan yazılardır.

Kuşlara benzer duygular. Nereden gelir bilinmez. Kâh çığlık çığlıktır, kâh sesleri işitilmez. Bağrında güneşler tutuşmuyorsa selamlayıp geçerler seni. Kuşlar soğuk iklimi sevmez.

Aşk sevenin içinde varolan bir güçtür. Kendisini sevgiliye çeker. Oysa sevgi sevilende varolan bir albenidir. Seveni sevilene götürür. Aşk, sevgiliye egemenliktir. Oysa sevgi, sevilende yok olma susuzluğudur.

Birden içime şu korkunç soru düşüvermişti: "Ben hangiyim?"

Ruhunun bu kaygıyı duyumsayabilecek oranda büyük, geniş olduğunu düşünüyorum. Kişinin kendini kendi içinde yitirmesinden daha korkunç ne olabilir? Kişinin kendi içinde... ne desem?.. Kendisiyle iç içe olmuş, kendilerini kendisi gibi göstermiş... Yabancılar olmasından daha büyük bir yıpranış olabilir mi? Şimdi ben kim olduğumu bilmiyorum... ne korkunç!

İçine bir yeraltı su geçidi gerek senin

İğretilere kapın açılmasın diye senin

Evin içinde bulunan bir su testisi bile

Dıştan gelen bir ırmaktan iyi senin için

Çok ilginç! O var iken görmüyordum, o çağırıyor iken işitmiyordum... Ben görmeye başladığımda o yoktu... Ben işitmeye başladığımda o çağırmıyordu... Soğuk, duru bir pınar, senin karşında coşmakta, çağırmakta, inlemekteyken, sende suyun değil, ateşin susuzluğunu çekiyor iken, pınarın kurumasıyla birlikte, pınarın, senin susuzluğunu çektiğin o ateşten boşalıp buğulaşarak boşluğa uçmasıyla birlikte böylece ateşin, çöle saldırarak onu kendi içerisinde eritmesiyle, yerden ateş bitip, gökten ateş yağmasıyla birlikte senin ateşin değil suyun susuzluğunu çekmeye başlaman, sonra da varoldukça senin yokluğunun üzüntüsüyle eriyen kimsenin yokluğunun üzüntüsüyle bir yaşam boyu erimen ne üzücüdür!

"Var olmak", dar, karanlık bir hücredir; kapısı ölüm, penceresi yaşamdır, pencerelerini bulmamış olanlar ya da yalnız "var olmak"la yetinecek ölçüde "az" olanlar ile bu "az olmak" tan biraz çok olmaları ya da çok duruma gelenler intiharın kurtarıcı yardımıyla, kapıyı açar, kurtuluşa doğru kaçarlar.

"İnsan" olma "bilme" ile gerçekleşmektedir. Bunun en yüce belirginliği de kendini bilmedir. "Kendini bilme" ne rastlantısal olarak, ne de daha önceki bir kararlaştırma ile ve ne de gaybî ilham, kalbî duyumsama veya iç ışıması ile olur. Başkası (L'autrui) ile yürüttüğü ilişkilerinden yola çıkarak insan, "ben" (Lemoi)e ulaşmaktadır. "Başka" olanı tanımakla ve duyumsamakla "kendisi"ni keşfetmektedir.

--------------------

--Ali Şeriati--

Ölü Mü Denir

Ölü mü denir şimdi onlara

Durmuş kalbleri çoktan

Ölü mü denir şimdi onlara

Kımıldamıyor gözbebekleri

Ölü mü denir peki

En büyük limanlara demirlemiş

En büyük gemiler gibi

Kımıldamıyor gözbebekleri

Ölü mü denir şimdi onlara.

Suratları gergin

Suratları kararlı

Belli ki çok beklemişler

Kabuğundan çıkan bir portakal gibi gelen sabahı

Suratları gergin

Bir savaş alanına benziyor suratları

Dudakları nemli

Son defa kendi etini öpüp

Yani son defa gerçek bir insan etini

Hazla kapanmışlar öyle

Geçirmiyor gövdeleri soğuğu

Geçirmiyor sıcağı da

Ve ikiye ayrılmış bir nehir gibi bacakları

Akıyorlar sonsuza

Ölü mü denir şimdi onlara.

Kimse hüzünlü olmasın

Sırası değil hüznün daha

Bir gün bir şehrin alanında

Bir mermer yığınının gözlerine

Omuzlarına düşerse bir çınar yaprağı

Hüzünlensin yaşayanlar o zaman

Sırası değil hüznün daha.

Öylesine sıkılmış ki yumrukları

İyice sıkılsın yumruklar

Saklansın diye bir armağan gibi bu katılık

Öylesine sıkılmış ki yumrukları

Kimse hüzünlü olmasın

Kimse hüzünlü olmasın diye

Sırası değil hüznün daha.

Unutulsun bir gövdeye duyulan hasret

Unutulsun bu alışılmış duyarlık

O kadar sade, o kadar kalabalık ki

Unutulmaya değer onların insan gövdeleri

Ve unutulmalı mutlaka

Dolsunlar diye yüreklere

Dolsunlar damarlara.

Ölü mü denir

Ölü mü denir şimdi onlara.

Edip Cansever

Selamiler

2008-12-19T16:12:00.000-08:00

İntihar

Olmak istediğiniz yer; bir göl kenarındaki eviniz. Verandasında, oturup huzurlu hayaller kuruduğunuz sallanan sandalyenizde, omzunuzda, sevdiğinizin hafif ve baştan çıkarıcı elleri. Ama orada değilsiniz! Bunun yerine bilmem kaç katlı bir binanın tepesinden aşağı bakıyorsunuz ve düşlediğiniz huzur size çok uzak.

Kenara doğru bir adım daha… Eğer birileri size intihar anlarında insanların gayet sakin ve kararlı olduğunu söylediyse, bilin ki o kişi yalan söylemiş. Kenara doğru bir adım daha ve başınız dönmeye başlar. İstemsiz olarak başınızı döndüren başka anılar gelir aklınıza. Mesela ilk buluşmalarınızın birinde sevgilinizin parfüm kokusu… O an, o kadar çekici ve cezbedicidir ki başınız döner. Ama şu an orada değilsiniz.

Buradan bakınca insanlar ne kadar küçük sokaklar ne kadar yapmacık. Eğer birileri size bu şekilde intihar etmeye çalıştığınızda tıpkı insanların küçüldüğü gibi sorunların da küçük göründüğünü söylediyse, bilin ki o kişi yalan söylemiş. İnsanın herhangi bir yerdeki konumu sizi hayattan bezdiren tüm o sıkıntılardan çok bağımsız bir olgudur. İnsan tüm sıkıntılarını beraberinde götürür nereye giderse.

Artık ayrılma vakti. Küçük bir salınım ve hızla aşağı doğru düşmektesiniz. Eğer birisi size böyle bir anda hayatınızın bir film şeridi gibi gözlerinizin önünden geçtiğini söylediyse, bilin ki o kişi yalan söylemiş. Tek düşündüğünüz içinizdeki korkunun bir an önce dinmesidir, yaşamınızın son anları korkuyla geçerken bu korkunun geçmesi için tekrar yaşamaya bile razı olursunuz.

Giderek dibe yaklaşmaktasınız. Eğer birileri size dibe vurunca artık her şeyin önemsiz olduğunu kaybedilecek hiçbir şeyin kalmayacağını söylediyse, bilin ki o kişi yalan söylemiş. Zira size giderek yaklaşan, giderek büyüyen şekilleri gördükçe daha bir büyür içinizdeki boşluk. Artık dibe varmak üzereyken kaybedilen her şeyin üzüntüsü ve çaresizliğin umursamazlığı birbiriyle yarış halindedir, ölürken bile huzur yoktur kısaca.

Eğer birileri size öldükten sonra parlak bir ışık göreceğinizi veya kızıl alevlerde yanacağınızı söylediyse, bilin ki o kişi yalan söylemiş. Hiç bir şey değişmemiştir zira. Artık bu dünyanın etrafında döndüğü küçük merkezi değilsiniz. Siz bir hiçsiniz. Tıpkı tüm yaşamınız boyunca olduğu gibi.

-------------------

Sıkıntı Hep Karşı-Devrimcidir!

Debord ve Sitüasyonist Enternasyonel’ e selam…

“ Sıkıntı hep karşı-devrimcidir! “

Gökhan Gençay

Kültürel, politik, ekonomik, sosyal her cephede planlı tacizi içeren Sitüasyonizm, tekrar hak ettiği ilgiyi en önemli yaratıcılarından Guy Debord’un başyapıtı “ Gösteri Toplumu”nun genişletilmiş ikinci baskısının Ayrıntı Yayınları tarafından yayımlanma tarihinin yaklaşmasıyla birlikte üzerine çekecek gibi görünüyor.

Guy Debord ve Sitüasyonist Enternasyonel(SE), gerek yaşadığımız topraklarda gerekse de yaşadığı dönemde solun kanaat önderleri tarafından ciddi olarak tartışılmamış, dolayısıyla hakkı da teslim edilmemiş bir çeşit değeri gizemli kalan bir akım olarak tarihin sayfalarında yer almaktadır. SE, ‘en ilgili’ olanlar tarafından bile totalleştirici bir retorik, temsiliyete yönelik metafizik bir düşmanlık olarak tanımlanmış , Debord ve SE ‘nin çağının ufkunu açan kuram ve pratikleri sağlıklı bir değerlendirmeye tabi tutulmamıştır. ‘ Kendiliğindenlik’in sözcük olarak telaffuzunun bile tüylerini ürperttiği klasik sol için SE oldukça sıra dışı ve ayrıksı görünmektedir. Özellikle coğrafyamızın arkaik ön kabullerine yaslanan ‘sol’cuları nezdinde Sitüasyonizm içeriği belirsiz hoş bir sedaya denk düşmektedir. Debord’un “ Gösteri Toplumu” yüzyılın en önemli yapıtlarından biriyken, SE’nin Cezayir savaşından Watts ayaklanmasına kadar gündemine aldığı konu ve olaylar apaçık ortadayken geleneksel sol, ne acı ki bu yaklaşımın özgünlüklerini kavrayabilecek zihin açıklığına maalesef sahip olamamıştır.

Burada kısa değinmeler biçiminde bile olsa Guy Debord ve SE üzerine belli başlı hatırlatmaları yaparken, bunun bu ilgi eksikliğini en azından “ Gösteri Toplumu” babında bile olsa telafi etmesi yegane temennimiz olacak.

Debord, Sitüasyonizmi varedecek hattını inşa etmeye siyasal ve sanatsal hareketliliğin beşiği olan 60’ların Paris’inde Lettrist saflarda başlamıştı. Lettrizm, bir teritoryaya ait olmama ve ulusal ideolojiyle özdeşleşmeme haliyle kendini tanımlıyordu. Lettristlere göre proletarya kaygı duyacağı ve kaybedeceği mülkiyetlere sahip bir sınıf olduğundan reddediliyor, devrimci potansiyel gençliğe atfediliyordu. O dönemde Lettrist Enternasyonel’ i oluşturmaya yönelen Guy Debord, Paris sokaklarını boyalı kumaştan elbiseleriyle grafittilerle donatıyordu : “ Asla çalışma”, “ Mola vermeden yaşa “ . Arzunun şiire dönüştüğü yeni bir dille konuşuyorlardı Lettristler.

Zaman içinde grup, kendini gençlik alt-kültüründen Sitüasyonist Enternasyonel’e farklı ve yeni bir devrimin seslendiriciliğine doğru dönüştürdü. SE dergisini çıkarmaya başladılar. Kuramsal denemeler ve radikal karşıtlıklar barındıran SE dergisi kendi döneminde birçok eylemciye esin kaynağı işlevi gördü. SE, sanatsal avangard, sürrealizm gibi eğilimleri ‘tuhaf’ olarak addediyor ve dışlıyordu. Dergi, bu dışlama anlayışını yayın süreci boyunca 70 üyesinden 45’ini ihraç ederek de göstermişti.

SE, hiyerarşik örgütlenmeyi reddediyor, “örgütlenmenin kendi içinde yeni tür insani ilişkiler kurma” olduğunu savunuyordu. Topluluğun içinde hiyerarşi yoktu, herkes eşitti ve deneyler kolektifti. Eylemler ve metinler birlikte üretilir ve bu metinler genellikle imzasız yayımlanırdı. İktidarın ikamecilik ve temsiliyet ilişkilerinin yeniden üretilmesiyle varedildiğini derinden kavramış bir duyarlılığa sahiptiler Debord ve yoldaşları. Grubun her üyesi daha önceki sosyal ilişkilerinin, alışkanlıklarının silinmesini içiren bir arınma töreninden geçiyordu. Bu arınma sürecinde duraksayanlar ve geçmişin yozluğunda ayak sürüyenler acımasızca tasfiye ediliyordu. Böylesi bir kolektif uyanıklık, ideallerin kurumsallaşarak reforme olmasının önünde bir çeşit panzehir işlevi kazandırıyordu gruba.

SE’ye göre proletarya, uzun bir sessizlik döneminin ardından devrimin öncü kolu olarak geri dönmüştü. Sistem içi reform talepleriyle direnen işçilerin bu tespitle çelişkisini ise işçilerin “ devrim istemiş olsa bile bunu söylemediğini, çünkü tutarlı ve örgütlü bir kuramdan yoksun olduğunu” iddia ederek açıklamışlardı. Proletaryanın gerçekten istediği ancak ifade edemediği şeyleri ifadelendirecek birilerine ihtiyacı vardı ve SE bu misyonu herhangi bir kuramsal tepeden bakma ve hiyerarşi yaratmadan üstlenmek arzusunda bir bileşenden mürekkep bir gruptu.

Çokça sanıldığı gibi Debord’u sanat planında derdi olan bir estetik kuramcısı olarak göstermeye çalışmak son derece yanlıştır. Debord’un tüm üretimlerindeki amacı sanatı yaşamda gerçekleştirerek aşmaktı. Bu uğurda sosyal bir eylem programı dillendirdi ve kişisel ölçekte bunu tavizsiz uyguladı. SE, Mayıs 68’de üstlendiği etkinlik ve yarattığı kolektif yaratıcılıkla bu anlamda minör bir deneyime damgasını vurdu.

Debord, Marksist meta ve onun fetiş niteliğine ilişkin eleştirileriyle kendi teorisini inşa etti. Bu günkü meta fetişizmini ‘gösteri’ olarak adlandırarak ‘gösteri’ nin Marx’taki anlamıyla metadan geliştiğinin sık sık altını çizdi. Debord’ a göre, gösteri içinde meta kendini sergiler ve seyirciyi sürekli pasif bir seyire yöneltir. Sanat da pasif bir biçimde seyredilen bir gösteri niteliğine sahip olduğundan kendisi bir çeşit fetişizm biçimidir ve aşılmalıdır. İnsan ilişkilerinin kendisi şeyleşmiş ve fetişizm toplumsal yaşamın doğasını değiştirmiştir. Bu yüzden bu mistifikasyonla her boyutuyla mücadele etmek gerekmektedir.

Her yabancılaşma biçimi gibi sanatın da sonu gelmektedir. Debord’un sanatsal ve politik etkinliği arasında herhangi bir açı farkı yoktur. Kuram öncü bir eylem olarak her şeyin üzerindedir. Gösteri iğrençtir, çünkü genellemekle tehdit eder; tıpkı Parti’nin işçi sınıfının temsilcisi olduğunu iddia etmesi gibi. Debord’ a göre her temsiliyet ikiyüzlülüğün yolunu açar. SE’ciler bu ikiyüzlülüğe tepki olarak her zaman otonom devrimci faaliyetin yanında olmuşlardır.

“ Gösteri, ekonominin verimli toprağında beklenmektedir ve sonunda gösteri piyasasına hakim olması gereken bu toprağın mahsulüdür.” SE yeni bir direniş projesinin inşasında önemli bir adımdır ve ders almasını bilenlere halen yeni sorular sordurtmaya hazır biçimde beklemektedir. “ Kaldırım taşlarının altındaki kumsal” da yeni bir bilinç ve yeni perspektif gizli…

Zarafet, Letafet ve Asalet: Yıkım!

"Batsın bu dünya..!"

I.

Eğer sözümüz silahımız ise, güneş altında söylenmemiş bir kaç sözümüz var.

Şimdilik sadece süngülerimizi parlatalım.

Evvela "Yıkım" ile kastedilenin Jakoben bir zibidilik olmadığı, komünist sürecin yapısal öznesi olduğunun idraki esastır.

Yıkımcı yaklaşım, kendinden yola çıkılarak süre giden sistemin ana hatlarının ve hatırı sayılır bölümlerinin sağlıklı tahlilini yapabilme imkanı da sağlar.

Sadece, "Yenilik" ve "Aydınlık" hareketlerinden, sistemin kendi statükosunu -bir şekilde- devam ettirmek için uyguladığı rotasyonu; Yıkımcılıkta ise onarımları, ilerlemeleri ve devrimleri görmek işten bile değildir.

Bu, hareketin temelinin; yeni insan emeline ulaşmanın, önünü açacak biricik tercihtir.

Sistem, zaten reforme edilemez bir noktadan; Tahakkümden kaynağını almışken bir de bu denli gelişmişliğini göz önüne alınca, olabileceği en net şekilde görüyoruz ki; "Yıkılmadan düzelmez bu dünya..."

II.

İsmi hangi zaman diliminde ne olursa olsun, sistemin kutuplaştırıcı, -tabiatı gereği- ayırıcı özelliği elbette gözler önündedir. O; akışkan, cıvık, mantarsı yapısıyla, her alana bir şekilde sirayet eden, artık tamamen efüzyonik mekanik bir zekadır. Yaşam alanları içindeki bildik bilmedik herşeyi, işe yarar ve yaramaz olarak ayırır. Hurdahaşa çıkardıklarını zaten iplemezken (ya da belki kısmen iplemezken), hala işe yararları kendi mıknatıs yapısı icabı etrafında seçicilik ile dağıtır. Haliyle momenti yapısının ölçeğine göredir.

Kısacası, sistem içerisindeki herşeyin konumu ve hali, sistemin kendi mekanik mantığınca zaten tayin edilmiştir. Muhtemelen rönesanstan beri artık sadece dev bir asalak değil; kendi oyununu ve kurallarını dayatabiliyor.

Daha da netleştirmek gerekirse; beni şu anda sistemin içinde durduğum yerde tutan, onun dengesini sağlayan kalkanıdır aynı zamanda.

Hal böyleyken; eşitlikten ve/veya adaletten bahsetmek, bana kendisi sayesinde daha güzel konumlar, yarınlar vaat etmek onun haddine değildir ama ve lakin bu bahisler, telkinler ve vaatler devam edecek ki bana dayatılan fonksiyonumu yitirmeyeyim.

Bense hala tüm çarkların benim ve benim gibilerin sayesinde iyi ya da kötü döndüğüne inanıyorum. Toplumun çekirdeği: Sivil irade!... İşte o ahmak...

III.

Yıkımcılığın herhangi bir esas başlangıç noktası ve üslubu yoktur; sistemin içindeki herşey yıkılmaya değerdir. Ama bu -kötü anlamıyla- "Nihilist" bir nicelik duygusuyla karıştırılmasın; niteldir ve sistemin ulaştığı "İyi" herhangi şeyleri de bozduğu/çürüttüğü kabulüne dayanır. "Tahakküm barındıranlar" olarak tanımladığımız hemen herşey için geçerli sayılır. Hoş; tahakküm barındıran bir çok şeyin de varlığının sistemin mekaniği ile ilintili olduğuna inanıyoruz. Özünde farklı olsa dahi...

Temsil: bilginin usta-çırak ilişkisi ile akış ve gelişim sağladığını hangi sağlıklı zihin inkar edebilir? Ama aynı sağlıklı zihin hiçbir "Eğitim kurumunu" da hiç bir şartta kabul etmiyor.

Yahut; sosyolojik, bireysel, katılımcılık, pedagojik vb. bakımlardan, ailevilikten toplumsallığa ve ötesine kadar uzanan komünalleşmeler üzerine kafa yorarken, mevcudun içindeki "aile","toplum" ve ara değerler ile çatışıyoruz.

En derindeki sorunumuzun erdem sorunu olduğunu bellersek; bir dizi anarşizan ahlak silsilesi dahilinde olacak yıkımcılık; tüm komplike "kötü"lere ve çarklar içinde niteliğini kaybetmiş "iyi"lere karşı bir atak önerisidir diye biliriz.

IV.

Yıkımcılık kendini her isteyene dayatır. Kendinden vazgeçirmemek için de dayatır. Telef edici ego ile karıştırılmadığı sürece anarşizandır.

Tahakkümün dayatmasından farklıdır; evvela onun gayyasına nail olmak çok çaba sarfetmek demektir. Onun kapısına gelmek için gönüllülük esastır ve sistem onun yolunu sosyal terörü ile döşemiştir. Telkinde bulunmaz, salık verir, uyar ya da uymazsın. Yani kalır ya da dönersin. İki camii arasındaki beynamazlar heba olur giderler...

V.

Sistem mekaniğinin içinde, uygun bulunan, mekaniğe faydalı olan değilsen öyle kalacaksın demektir. O, sana otomatik telkinlerde bulunmaya devam edecek ama hiçbiri; hiç bir billboard, hiçbir TV dizisi, hiç bir süperstar, marka, seri sonu indirimi, daha çok banka kredisi, daha az faiz, daha çok özel kanal, iyi bir parfüm ya da diploma bunu değiştirmeyecek.

VI.

Anarşizm, ne adının varlığıyla ne de tasarladığımız kadarıyla hiç kimse için anormal bir durum teşkil etmez. Sisteminse zaten farkında olduğu ve tespitinde bulunduğu bir şey olduğundan yine anomali bir özelliği yoktur. Yani aslında; felsefî, ontolojik, filan feşmekan hallerinin olması ve bir şekilde adını sürdürmesi kimsede öyle çok da aman aman hisler uyandırmaz.

İş ki teşekkülü sağlandı o başka...

Bu teşekkül hali (irili ya da ufaklı; bireysel, güruhsal ya da kitlesel), tam da yıkımcılık veya onun eşiğidir.

Durum buna ve daha da ötesine erdiğinde anarşi büyümesiyle doğru orantılı olarak kaotik yapısına daha çok bürünecek ve debisini buluncaya dek etrafa rastgele, sayısız, kararsız, tutarsız anomaliler fırlatacaktır.

Bu birbiriyle çarpışan, karışan, rasgele anomaliler karmaşasında devrimin kendine verilen sığ anlamına karşı, sürekli-kesintisiz ve birden fazla hali döllenmeye başlar ki biz anarşistler en çok da bunu düşleriz.

Uygun bir örnekle; Yıkımcılık, dev bir su bendini dinamitleyecek ve önü açılan galonlarca su görülmemiş bir sel yaratacak, ta ki selin her kolu kendi yataklarına oturasıya dek...

Sonrasında yeni devrimler arayan-kollayan anarşistler olarak yolumuza devam edeceğiz tabii ki.

----------

Anarşizm

Kısaca; Özgür ve adil bir toplum için , devletin ortadan kaldırılmasını ön koşul olarak gören düşünce sistemidir. Yunanca'da ''Hükümdarsız'' anlamına gelen anarchos sözcüğünden türemiştir (''Archos; güce sahip olan, güçlü v.b. anlamlara gelir, ''a-'' eki de sözcüğe olumsuzluk/karşıtlık anlamı katar.). Anarşinin hareket noktası; bireyin azami özgürlüğüdür, bunun için de kişilerin her türlü otoriter güçten arınması gerektiğini savunur. Fakat anarşizmin bireye bakışı, Nihilizmin bireye bakışı ile karıştırılmamalıdır. Nihilizmde uç noktada bir postmodern-pragmatizm, her koyun kendi bacağından asılır, gemisini kurtaran kaptan, gibi bir anlayış söz konusu iken anarşi; komünü temellendiren bir bireyselliği ve bireyselliği temellendiren bir komünizmi savunur, doğal dayanışmaya ve uyuma sarsılmaz/sarsılamaz bir güven duyar. Nihilizm ile anarşizmin karıştırılmasındaki önemli bir neden de, Çarlık Rusyası'nda, sisteme karşı ayaklanan anarşistler ile birlikte eylemlere girişmeleridir. Sanırım nihilizm konusunda öz olarak şunu söyleyebiliriz: Nihilizmde mutlak bir çapraşıklık hali vardır, sanki(!) bu onlar için bir amaçtır(ve bu zincirleme bir halde tutulmaya çalışılır), anarşizmde ise tam tersine araç... Nihilizmde sürekli bir umutsuz hava ve gayesiz bir isyan mevcuttur. Tabii ki bu iki farklı görüşün bir gibi görülmesinde, bazı nihilistlerin kendilerini anarşist/anarkocu olarak tanıtmaları da bir etkendir; Bu da -büyük oranda- Rusya'da, nihilizmin; ideolojik, sistemli, devrimci bir güç olarak görülmesinin sebebidir. Lakin şunu da gözden kaçırmamak şarttır ki; Nihilist filozofların ve de takipçilerinin fikri savunmaları, 20. ve 21.yy.'da anarşistlerin düşüncelerine önemli, olumlu etkilerde bulunmuştur.

KISA TARİHİ:

Bu düşüncenin kökleri (yazılı-görsel belgeler esas alınarak), 18yy'ın önemli isimlerinden, İngiliz yazarı; William GODWIN'e dayandırılır.

Bir devrimci hareket olarak anarşizm 19.yy.'ın sonlarında alevlenmiştir. Anarşizme göre; devlet yapaydır, yasaya tümüyle aykırıdır (tabii ki, doğa yasasına).İlk amacı; devleti ve yüz yıllardır ulvileştirdiği otoriter kurallarını yok etmektir. Bu; ''yukarıdan aşağıya'' kabul ettirilmiş otoriter kurallardan kurtulan toplum kendini ''aşağıdan yukarıya'' otoritesiz bir şekilde yeniden inşaa edecektir. Bu şekilde, bir çok yerel örgütler; otonomlar, dernekler, kolektifler/ komünler, federaller, sovyetler v.s. kurulup, ekonomik malların; üretiminde, dağıtımında diğer gereksinimlerin giderilmesinde ön-ayak olacaktır. Bu, örgütler ve federasyonlar gerekli hallerde ulusal beraberlikler sağlayacak, böylece tüm Dünya, tüm insanlık için; kendi elleriyle oluşturduğu tek bir vatan halini alacaktır. Devlet kurumunun bireye karşı uyguladığı, bürokratik ve sözde yasal baskısı sona erecek; özgür bireylerin yönettiği şebekeler tüm dünyayı saracaktır.

19. ve 20.yy.'ın diğer radikal fikirleri gibi anarşizmin de Fransız İhtilali'nin ''yarım bırakılmış işi'' ni sonuçlandırmayı amaç edindiği öngörülür. Fakat unutmamak lazımdır ki; sözüm ona ''Kardeşlik, eşitlik, özgürlük'' temelli bu ihtilal, esasen tarihsel bir kan davasının ürünüdür ve bir ''burjuva devrimi'' olarak son bulmuştur, hatta bence zaten böyle başlamıştır, yani; zaten temellerini insanlık tarihinden alan, köklü bir düşünce olan anarşiyi, sadece Fransız Devrimi'nin bir türeviymiş gibi görmek de/ göstermek de pek hoş olmaz. Şunu da ekleyeyim ki; bu devrimde (F.D.) ön plana çıkarılan; özgürlük ve kardeşliğe zaten had safhada değer versek de, anarşide eşitlikten ziyade, daha da ön plana çıkan unsur adalettir.

Kafalarımızdaki Polisler

Feral Faun

Anarşi ve ahlakçılık üzerine bazı düşünceler

Geçen birkaç ayı aşkın bir sürelik yolculuğumda, anarşiyi bir ahlak ilkesi olarak düşünen bir çok anarşistle tanıştım. Bazıları anarşiyi kendilerini verdikleri bir tanrı olarak görecek kadar ileri giderler –bu durum, gerçekten anarşiyi yaşamak isteyenlerin kendilerini anarşizmden ayırmaları gerektiği hissimi kuvvetlendirmektedir.

Anarşinin en sık tekrarlanan ahlaksal görüşü anarşiyi, birinin iradesini diğerine empoze etmek için zor kullanmanın prensip olarak reddi olarak tanımlamıştır. Bu görüş, kabul edemeyeceğim saklı anlamlar içermektedir. Görüş, tahakkümün nedeninin sosyal roller ve ilişkilerden ziyade temel olarak kişisel ahlaki kararlardan çıktığını, ki hepimizin tahakkümü uygulamak için eşit bir pozisyonda olduğumuzu ve bundan alıkoymak için kendi kendimizi disipline etmemiz gerektiğini ima eder. Eğer tahakküm sosyal rollerin ve sosyal ilişkilerin meselesiyse, bu ahlaki prensip, politik olarak doğru (seçmek) ile politik olarak yanlışı (lanet) birbirinden ayırma yolundan başka bir şey olmayarak, tamamen saçmadır. Anarşinin bu tanımlamaları, anarşik asileri otoriteye karşı halen orantısız olan bir mücadeledeki en büyük zayıflık pozisyonuna yerleştirir. İnsanlara veya mülke karşı her türlü şiddet, genel grevler, hırsızlık ve hatta sivil itaatsizlik gibi aktiviteler birinin iradesini empoze etmek için bir güç kullanımını tesis eder. Birinin iradesini empoze etmek için güç kullanmayı reddetmek tamamen pasif olmak –bir köle olmak-anlamına gelir. Anarşinin bu görüşleri, bunu yaşamlarımızı kontrol etmek için yapmaktadır ve bu bir oksimorondur.

Anarşiyi ahlaki bir prensip yapma teşebbüsü onun gerçek anlamını çarpıtır. Anarşi, hem otoritenin olmadığı hem de onun kontrol gücünün reddedildiği bir durumun özel bir cinsini tanımlar. Böyle bir durum hiçbir şeyi garanti etmez –hatta bu durumun devam eden varlığını bile, ama bu her birimize sosyal roller ve sosyal düzenin talepleri açısından ziyade kendi arzu ve tutkularımız açısından yaşamlarımızı yaratmaya başlama olasılığını açacaktır. Anarşi devrimin amacı değildir; beni ilgilendiren tek devrim biçimini mümkün kılan bir durumdur –yaşamlarını kendileri yaratmak isteyen ve yollarına çıkan her şeyi yok etmeye çalışan bireylerin bir ayaklanmasıdır. Bu, her birimize yaşamlarımızı sınırlamalar olmadan yaşamak için ahlakdışı bir meydan okumayı arz eden her hangi ahlaki saklı anlamlardan bağımsız bir durumdur.

Anarşik durum ahlakdışı olduğuna göre, anarşist bir ahlak fikri son derece şüphelidir. Ahlak, neyin doğru neyin yanlış bir davranış olduğunu tayin eden bir ilkeler sistemidir. Belirli ilkeleri herkese uygulanabilir kılan tüm insanların müşterekliği kendilerini birey olarak tanımladıklarının tam dışına işaret eder. .

Bu makalede “tüm insanların müşterekliği” kavramına değinmeyi istemiyorum: Şu an ki amacım şu ki, ahlak her neye dayanıyorsa, bu her zaman canlı bireyin dışında ve üstünde durmaktadır. Ana ilke veya ahlak bir ilke olarak ister tanrı, ister vatanseverlik, ister insanlık, ister üretim gerekliliği, ister doğal yasa, ister “Dünya”, ister anarşi ve hatta ister “birey” olsun, bu her zaman BİZİ yöneten soyut bir idealdir. Ahlak bir otorite biçimidir ve bu durum devam ediyorsa her hangi başka bir otorite kadar anarşik bir durum tarafından altı kazınacaktır.

Ahlak ve yargı el ele gitmektedir. Eleştiri—kaba ve acımasız eleştiri de dahil—isyankar analiz ve pratiğimizi şereflendirmek için zaruridir, ama yargının kökünden tamamıyla söküp atılması gerekiyor. Yargı insanları suçlu veya suçsuz olarak kategori eder –ve suç baskının en güçlü silahlarından biridir. Kendimizi ve diğerlerini yargıladığımızda ve mahkum ettiğimizde, isyanı bastırmış oluruz –bu suçun amacıdır. (Bu birinden nefret etme”meliyiz”, veya birini öldürmeyi isteme”meliyiz” anlamına gelmez –“ahlaki olmayan” bir ahlak yaratmak da saçmalık olacaktır, ama öfkemizin ahlaki terimlerle tanımlanmaması ve kişisel bir tutku olarak kabul edilmesi gerekiyor.) Radikal eleştiri, gerçek deneyimlerden, aktivitelerden, tutkulardan, ve bireylerin arzularından gelişir ve asiliği sağlamayı amaçlar. Yargı, üzerimizde duran ilkeler ve ideallerden gelir; amacı bizi bu ideallere tutsak etmektir. Anarşik durumların yükseldiği yerde, yargı sık sık insanları suçluluktan özgürleştirerek geçici olarak yok olur—yaşamları boyunca mülkiyete saygı duymayı öğrenmiş olmalarına rağmen bir neşe ruhuyla her çeşit insanın birlikte yağma yaptığı bazı ayaklanmalardaki gibi. Ahlak suçu gerektirir; özgürlük suçun yok edilmesini.

Bir zamanlar bir dadaist şöyle söylemişti, “Ahlaklar tarafından yönetilmek…bizim için polise karşı pasif olmaktan başka hiçbir şeyi mümkün kılmaz; bu köleliğin kaynağıdır.” Elbette, ahlak pasifliğin bir kaynağıdır. Oldukça büyük ölçekli anarşik durumların gelişmeye başladığı ve küçük olanlarını deneyimlediği, ama her bir durumda, enerjinin dağıldığı ve çoğu katılımcının ayaklanmalardan önce yaşamış oldukları canlı olmayan yaşamlarına geri döndükleri birkaç durum hakkında bir şeyler duymuştum. Bu vakalar gösteriyor ki, sosyal kontrolün uyanan (ve uyumalarımızın çoğu) yaşamlarımızın hepsine işlediği bir boyuta karşın, kopabiliriz. Ama kafalarımızdaki polislerin –ahlak, suçluluk ve korku—hakkından gelmemiz gerekiyor. Karşıtına her ne iddia ettiği ediyorsa etsin, her ahlak sistemi, elde edebileceğimiz olasılıklara kısıtlamalar, arzularımıza sınırlamalar getirir; ve bu kısıtlamalar bizim gerçek kapasitelerimize değil, kapasitelerimizin tüm boyutunu keşfetmemizden bizi alıkoyan soyut fikirlere dayanmaktadır. Geçmişte anarşik durumlar yükseldiğinde, insanların kafalarındaki polisler –yerleşmiş korku, ahlak ve suçluluk—insanların kendi kafeslerinin emniyetine geri çekilmek için yeterli uysallıkta muhafaza ederek onları korkutmuştur ve anarşik durumlar ortadan kaybolmuştur.

Bu önemlidir çünkü anarşik durumlar sadece hiçbir yerden fırlamazlar –onlar kendi yaşamlarına set çekilmiş insanların aktivitelerinden kaynaklanır. Her an böyle bir durum yaratmak her birimiz için mümkündür. Çoğu kez bu taktik olarak ahmakçadır, ama olasılık orada. Bizler gene de gökyüzünden düşecek anarşik bir durum için sabırlı bir şekilde bekliyor görünüyoruz – ve anarşik durum dışarıya doğru patladığında, onların fışkırmasını muhafaza edemeyeceğiz. Hatta bilinçli olarak ahlakı reddetmiş olan bizler bile kendimizi tereddüt ederken, her eylemi dikkatle gözden geçirmek için dururken ve çevrede her hangi dışsal polisler olmadığı zaman bile polislerden korkarken buluruz. Kınama ahlakı, suçluluğu ve korkusu, kendiliğindenliğimizi, vahşiliğimizi ve yaşamlarımızı olabildiğince yaşama kabiliyetimizi yok ederek kafalarımızdaki polisler olarak hareket eder.

Yaşamlarınızı Geri Çalın

Feral Faun

Ekonomi -yaşamın üzerinde hayatta kalmanın tahakküm altına alınması- tüm diğer tahakküm biçimlerinin sürdürülmesi için esastır. Kıtlık tehdidi olmadan, insanları gündelik çalışma ve maaş rutinine itaat etmeye mecbur etmek zor olurdu. Bizler ekonomikleştirilmiş bir dünyada doğduk. Mülkiyetin sosyal kurumu kıtlığı gündelik bir tehdit haline getirdi. İster özel isterse komünal olsun mülkiyet, birinin istediği veya ihtiyaç duyduğu şeyi basitçe almak yerine, genel olarak sadece ekonomik değişim biçiminde kabul edilmiş olan bir izin istemesinin beklendiği bir durumu yaratarak bireyi dünyadan uzaklaştırır. Bu şekilde, yoksulluğun farklı seviyeleri zengin için de dâhil herkes için garanti edilmiş olur, çünkü sosyal mülkiyet kuralı altında birinin sahip olmaya müsaade edilmediği şey birinin sahip olmaya müsaade edildiği şeyin ötesine geçer. Yaşam üzerinde hayatta kalmanın tahakkümü sürdürülür.

Yaşamlarımızı kendi kendimize yaratma arzusunda olan bizler, toplumun sürdürülebilirliği için esas olan bu tahakkümün saldırmamız ve yıkmamız gereken bir düşman olduğunun farkındayız. Bu anlayışla, hırsızlık ve ev işgaline asi bir yaşam projesinin bir parçası olarak önem verilebilir. Refah programları, hayırsever yemeklerini yemek, çöplerden yemek ve dilenmek düzenli bir iş olmadan hayatta kalmamıza yardımcı olabilir, ama onlar ekonomiye hiçbir şekilde saldıramaz; aksine ekonominin içinde yer alırlar. Hırsızlık ve işgal etmek de hayatta kalma taktikleridirler. “Yuva hakkını” veya işgal evlerini yasallaştırmayı talep eden işgalciler, “işlerini” diğer işçiler gibi kıymetsiz eşyalarını biriktirmek için yürüten hırsızlar -bu insanların ekonomiyi yok etmek gibi bir niyetleri yoktur.- onlar sadece malların adilce dağıtılmasını isterler. Fakat asi bir yaşamın parçası olarak işgal eden ve hırsızlık yapanlar bunu ekonomik mülkiyetin mantığını hiçe sayarak yaparlar. Kendi yaratmadıkları bir dünyanın taleplerine baş eğerek selamlamayı veya bu mantık tarafından dayatılmış kıtlığı kabul etmeyi reddeden, bu gibi asiler, imkân olduğunda herhangi birinden izin almadan arzu ettiklerini alırlar. Toplumun ekonomik kuralına meydan okuyarak, kendi dünyamızın bolluğunu geri alırız -ve bu bir ayaklanma eylemidir. Sosyal kontrolü sürdürmek için, bireylerin yaşamları çalındı. Biz de çalınan yaşamlarımız yerine, ekonomik olarak hayatta kalmayı, çalışmanın ve maaşın sıkıcı var oluşunu elde ettik. Yaşamlarımızı ne geri alabiliriz ne de onlardan dilenebiliriz. Sadece geri çaldığımızda kendimizin olacaktır – ve bu izin almadan istediğimiz ne varsa almak anlamına gelir.

Willfull Disobedience #2. sayıdan

Kaynak: yabanil.net

Ungdomshuset

"Ungdomshus olmadığı sürece Ungdomshus için mücadele olacak."

Eğitim Tahakkümdür!

İster zorlamayla olsun ister zorlamasız... Eğitim tahakkümdür!

Yerleşik çizgiden ve bildik normlardan uzaklaşanları "yeniden hizaya getirmeye" yarar. Kurallara aykırı ve uzlaşmaz tutum ve davranışların törpülenip, tekbiçimlenip, ötekilerle aynılaşmasını sağlar. Bu eğitim-yetiştirme tekeli, acısını çektiğimiz bu kul-köle sisteminin sürgitinin de asıl nedenidir.

Günümüzde, insan hakları yahut feminizm adı altında tartışılan, erkeğin kadın üzerindeki hükmünden, karetta-karettaların yaşama haklarına kadar pek çok yaşamsal baskı unsuru dantel-entel köşe yazarlarınca analiz edilip eleştirilmekte; fakat ataerkil, dinsel ya da devletsel tahakkümün aslında temelini oluşturan kalıplaşmış bir konu gözardı edilmektedir: Çocuk üzerinde kurulan tahakküm ve baskı.

Tarihsel süreci Antik Sparta uygarlığındaki köle yetiştirme okullarında başlayan, orta çağdaki kiliselerle pekişen eğitim kavramının, daha günümüze ulaşmadanki yansıları incelendiğinde temel hedefi açıktır.

Yakın tarihe, yani tüm toplumsal yaşama biçimlerinin devletleştirilmesi sürecine değinecek olduğumuzda ise, devletin temel yapıtaşları olan ordu ve bürokrasinin sürekliliği açısından eğitim ve yetiştirme kavramları hep önplana çıkmış; eğitim kavramı bu iki yapıtaşı için can damarı rolünü üstlenmiştir.

"Toplumun atomlarına ayrılması" olarak da adlandırabileceğimiz bu devletleştirme sürecinde, öncelikli olarak, bireylerin yaşama ve çalışma alanlarını birbirinden ayıran kentleşme ve sanayileşme göze çarpar. Çok katlı betonarme oluşumlar içinde paylaşımcı ilişkiler yok olmuş, serbest ticarete dayalı eşitliksiz sistem ile çalışma alanları rekabete dönüşüp, kişilerarası güven unsuru yıkılmıştır. Bütün bunlar sonunda devletin, tekin (bireyin) hayatına müdahalelerini daha da kolaylaştırmıştır.

Bu süreç içerisinde çocukluk-gençlik dönemleri kurumlaştırılmış; çocuklar belirli ve sabit kuralların hüküm sürdüğü "eğitim yuvaları"na doldurulmuşlardır. İnsanın, dünyayı tanıdığı, neşeli oyunlarıyla metabolik anlamda en çok enerji tükettiği büyüme dönemi olan çocukluk çağı anaokulları ve ilkokullarda denetim altına alınmış ve kısılmış; gençlerin yetişkin hayatı ile doğrudan teması ve gözlemleyerek öğrenimi, lise adı verilen ve büyük çarklara dişli yetiştiren fabrikalar ile engellenmiştir.

Bu zamana kadarki dinsel yahut ataerkil yönergelerle yozlaşmasına karşın, ortaklaşmacı bir yaşama tarzının son kalıntılarını içeren çekirdek aile de, devletçe çıkarılan yasalar ile son yumruğu yemiş; günümüz ailesine dönüşmüştür. Devletin (uygulayarak ya da üzerine tehditler savurarak) kullandığı "yasal zor kullanma hakkı"nın da etkisiyle artık ataerkil yönergelerin despot babası, devletsel hükümler gereğince çocuklarını devletçe tekelleşmiş kurumlara teslim ederek tüm gereksinimlerini karşılamak zorunda kalmıştır.

Adından da anlaşıldığı üzere müfredatı ve tüzüğü devletçe belirlenen bu okullar devletin ihtiyacı doğrultusunda çalışır. Temel nokta olarak eleştirel düşüncelere dayanan özgür kişilik oluşumlarını daha çekirdekten ezmekle birlikte, amacı mevcut tahakkümün hiyerarşik yapısındaki gedikleri yamamaktır. Askeri ya da ekonomik, her tür devletlerarası savaşta güç kaynağı olan "insan", eğitimdeki yeni stratejilerle beyni yıkanıp gereken mevkilere yerleştirilmiştir. Sıcak savaş anında askeri okullar dolarken, irticai faaliyetler 8 yıllık zorunlu eğitimi, buna karşın kapitalist devlet anlayışı her mahalleye bir işletme fakültesini getirmiştir.

Az önce tanımladığımız eğitim kavramı din-devlet okulları ve ataerkil törelerin yanısıra, tahakkümün hissedildiği hemen her ortamda gözlemlenebilir. Otoriter sol, milliyeti ya da dinci örgütlenmeler, sempozyum ya da forum adını verdikleri toplantılarda "potansiyel militanlara" onlar için gerekli olan yahut olmayan bilgiler ışığında kader çizdirir. Ortaya konmuş bir ideolojiyi rahat bir hiyerarşik zirvede oturup izleyenler ve bunun için sorgulamadan savaşan insanlar olarak ayrılabilirler. Arkadaş çevresi olarak adlandırılan (fakat paylaşımcı, dayanışmacı özelliklerin asla gerçekçi ve sürekli olmadığı) ortamlarda popüler kişiler gizliden gizliye lidersi pozisyonlara sahip olurlar. Kimi zaman sosyal karakterler bu kişilerin sözleri kanun alınarak çizilir.

Günlük yaşamda (daha önce görülmemiş bir sorunla karşılaşıldığında "içinden geldiği gibi davran" tarzı telkinlerle kişinin gönüllü davrandığını sandığı; fakat bir yöne doğru eğitimin dayatılmış olduğu gibi paradoksların da arkasında) kişinin eğitilip kendisi olmaktan çıkışının farkedilmez kusursuzluğu da yatmaktadır. Eğitilmiş kişi kendi duyguları ile hareket ettiğinin bilincindedir; ancak duygularının tepeden tırnağa kontrol edildiğinin bilincine varamaz.

Günümüzde devletçi ağızlardan, derinlikleri sorgulanmamış bir şekilde işittiğimiz okul eğitiminin ders müfredatı, üniforma, dört duvar arası sorunları ve ilgili "eğitim reçeteleri"ne karşın, biz anarşistler, okulu istediğimiz saatte pijamayla gelemediğimiz ya da meşhur sivrisineğin sindirim sistemini sevmediğimiz için reddetmiyoruz. Biz eğitimin her şekline her alanda "eğitim" olduğu için karşı duruyor ve bu yazıyı okuyan herkesi niçin eğitildiğini derinlemesine sorgulamaya çağırıyoruz.

Eğitimin demokrasi üzerine olsa anti-demokratik, anarşi üzerine olsa anti-özgürlükçü olacağı yargısını özellikle vurgulayan biz anarşistler, eğitimi insanların "temel yapılarını" biçimlendiren, "hayat açısından değer taşıma" kavramını belirleyen bir döngü olarak algılıyor ve onu hayatın her alanında reddediyoruz.

Bin tane siyah kır atın kişnemesini işitmeden özgürlük öğretilemez!

Ekkehard von Braunmühl

Eğitim hakkı diye bir şey yoktur!

Leo Tolstoy

-----------------------------

Hayal-Et Fanzin 4. Sayı'dan..

Münferit vakadır yaşamlarımız, geçiştirilir.

Aslında şu an hissettiklerimi bir sürü saçma sapan edebi kalıpla anlatmam gerek. Ama bazen insan sözün en iyisini veya en iyisi olmasını umut ettiği sözü bulur. Nifak, zamanında öyle bir yazmış ki; başka başka cümlelerle anlatıp ukalalık etmenin hiç bir anlamı yok.

----

Gün doğmak üzeredir artık ve gün yine... Ben vakti gelmiştir yine yeniden; acıların, yalnızlıkların, tutunamamalarımın diye, sessizce kalkarım, iğreti döşekten. Sen, uykunun en güzel yerinde... Sen, uykuların en güzelinde... Çay vardır muhakkak ve ekmek ve belki peynirde... Bu söküşe layık olmalıdır şu iki lokma ve sigarayı keyiflendirmelidir.Sonra seheri deli gibi içine çekerim. Sonra sonra, senli sabahları nasılda deli özlerim.

Nasıl ki sakladıysam seni, en gizli ütopyalarımın el-göz değmemiş kuytu köşelerine, ona has "belki bir gün" hayalleri ve acılar ile gömerim tütünün öz halini ciğerlerime. Ve bu öz sayesinde belirir; dudak çatlaklarımda ki, bir garip mors alfabesi ile yazılmış o acemi ve hep yarım dizeler. O hayaller ve acılar ile ilişmek isterim, en derin ve en huzurlu uykularına. Bir köşesinde sessiz sedasız durmak, engin ve alın teri duruluğundaki yüzünün. Göz bebeklerimden sırf sana özel damıttığım isyanımla ferahlatmak belki seni...

Vay anasını seyirciler; Bakınız kentte uyanmakta! Utanmadan, korkmadan, arsızca ve yine... Her ortamın yengesi.... "busabah, sabahsa bende kutsal bakireyim" demekte sanki. Neden sonra; denize, göğe ve uzaklara düşünce gözlerim, görünür ki bu yansımalarda; kaybolmuş hayallerin, unutmuş ümitleri çöplüğüdür onlar.

Uyanmaktasınız. Uyanıklığınızın nefesi kirletmekte günü. Şu dak'kadan sonra benim olmaktan çok uzaktır bu gün. Çekip giderim az sonra, farketmezsiniz ilkin. Belki sonra aç kalırda yavan ekmeğinize katık etmek isterseniz yoksunluğunu duyarsınız yokluğumun. Dostlar da yanımdan gelir ve bir de dönmezsek geri, yokluğumuzda anlarsınız ki; Bu şehirdeki en harbi okey ıstakasından, en kral rakı masasından çok daha delikanlıdır yüreklerimiz.

Biz... Biz var ya biz; kaybettiğiniz dolmuş parası oluruz, dolmuşa bindiğinizde farkedersiniz. manitanızın telefon numarası oluruz, en çok ihtiyacınız olduğu anda unuttuğunuz. Geceleri en acayip rüyalarınız oluruz ve sabah vakti hatırlayamamanın sıkıntısı...

Sen varken bizim olmayan ve biz varken anlaşılamayan, biz hep böyle bir hoş oluruz; ortamlarda nifak tohumu, yukarı mahallede dış mihrak... Yürek atışlarımız huzursuzluk yaratır; münferit vakadır yaşamlarımız, geçiştirilir.

-----

Şurada kaynağı.

Herkes Seni Dinliyor

Şu ana kadar internette fazlasıyla yazı okudum. Ama en sevdiğim yazı hep aynı kaldı. Kıvanç'ın bundan her ne kadar haberi olmasa da, "Fi tarihinden yazmaları.." başlıklı yazısı pek bir içime işledi. Baktım ki ne zaman değişik bir oluş ile karşı karşıya kalsam açıp o yazıyı okuyorum. Bu blog'a da koyayım, güzel bir iş yapayım dedim.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Fi tarihinden yazmaları..

Bu gece oturalım takılalım dedik biraz.. iş-güç zaten boka sarmış, son kuruşları da biraya bayılalım..

Önce bi görüşmem vardı akşam üzeri onu hallediyim dedim..

benim yaptıgım isi yapsanız (ki umarım yapmıyosunuzdur) kapitalizmden 3-5 kat daha nefret edersiniz.. ve ama önce kendinizden.. önce ve önce kendinizden.. cünkü onların belkemigi siz olacaksınız.. artık sistemin güçlü dişililerinden biri olacaksınız.. mc donalds’ta garson olmak gibi ya da otopark mafyası olmak........................ ama daha igrenç..

Mobeseler! Bu gözlerde; hepiniz, sevdikleriniz, köpeginiz ya da tasıdıgınız Migros torbası bile şüphelidir..

Ekip otosu sadece bir numaraya bakarak sizin gelmişinizi-geçmisinizi bilir...

Bankamatikler sizi annenizden daha iyi tanır..

Ve o cok masum akbilleriniz; onları boynunuza asın çünkü onlar sizin haçlarınız, nelere kadir olduklarını bir bilseniz!

Masum telefon görüşmeleriniz ise artık tanrınız; biraz daha ibadet edin!

Emlak fiyatlarının neden hep katlanarak yükseldigini merak ettiniz mi? Muhakkak.. yükselir, çünkü bana verdiklerinin bir kac mislini kazanmak zorundalar..

Eskiden dısarıda yemek yemenin daha ucuz oldugunu düsünenlerden misiniz? Öyleyse garsonların yahut kasiyerlerin ellerinde ki digital adisyonlara bir bakın ve bize göz kırpın, lcd ekranda, sharkhack ile beraber size pis pis sırıtıyor olacagız..

Sizi bütün bu digital pisliklerin icine ben bulastırırım.. yalnız degilim, sharkhack’de bunun icin var gücü ile ugrasır, yani benim yoldaşımdır! O olmasa bir yanım eksik kalıdır =) ..

ve aramızda bunun icin tayin edilmis ciddi kalabalıkta bir ekip var bilesiniz..

Sizleri ne icin pazarladıgımız biliyor musunuz? Ucuz bir ev kirası, biraz yemek, biraz sigara, biraz sikiş ve bir miktarda alkol karsılıgında.............

.............................................................................................................

Gariptir, biz size küfredince kızarsınız.. “amına koyim” dedigimizde kızdınız, halbu ki amınızdan-*ö*ü*üzden daha önemli yerlerinizi deştik hep.. ama kimse bunları sormaz.. sormadınız hiç.. halbuki pek iyi de bilirdiniz.. çünkü siz de bizim yoldaşımızsınız...

hayır yanlıs anlamayın! Bu sefer (en azından bu sefer – ve belki de istisna olarak-) maraza cıkarmak icin yazmıyorum bunları.. sadece asli görevimi, nifak tohumu ekmeyi, bir borc olarak –sakince- ve belki de son kez yerine getiriyorum.. bu borcum sizden cokta kendimedir sanırım..

bu gece, artık sayamadıgım bilmem kac günlük uykusuzlugun, bilmem kac günlük sarhoslugun ve bi o kadar mayhoslugun, kırgınlıgın, bıkkınlıgın vb vb vb vb etkisiyle ne kadarını yapabiliyosam yapmaya calısıcam..

ne oldugunuz hic merak ettiniz mi? Baskasını bilemem ama ben hep merak ettim? Su koca yasamın icin de kıymetsiz assagılık varlıklarız.. ben degilim deme sakın; önce sen!

Dogru durust yaptıgımız hiçbir şey yoktur bizim; bizler sadece cebizimize baskalarının cebinden aktardıgımız para kadar yasarız... ve nedense bu hırsızlık degilidir.. halbuki karsılıgını hayatlarımız ile ödedigimiz bir seyler de var.. onlar icin; almak istediklerimiz hep ayıp karsılarız.. ya da biz karsılamasakta kalabalıklar öyle görür ki, bunun karsısına cıkmaya acıkcası götümüz yemez.. hep baska planlarımız vardır! Şu badireyi de bi atlatsak biz yapacagımızı biliyoruzdur.. o ******** badireleri hiç bitmez... liseyi bitirmek, üniversiteyi kazanmak, bir iş sahibi olmak, KENDİ paramızı harcamak, kablolu tv almak, vcd izlemek...

Zamanla nefret ettigimiz o şey olurz..sistem olurz..

Bizler sistemiz.. buna muhalif degiliz.. tarafında bile degiliz.. eger tarafında olmayı basarabilmis olsaydık kendimizi, anarsizim, nihilizm, komünizm, inançlar, paradigmlar, aciller, bilinçler, söylemler içinde kaybetmezdik.. belki tatminsizlik yasadıgımız noktalarda hobilerimiz olurdu bunlar... yoksa zaten öyle mi?????

Baskalarının yanlıs oldugunu düşünmekten baska bi bok yaptıgımız yok, muhakkak ki söylediklerimiz dosdogrudur.

Eminim senin yasadıgın hayat hepimizden fazla yorucudur, surda ki kaltak gercekten zor bir dönem geçiriyordur, şu orospucocugu ise hayatının bir gününü bile gülümseyerek harcıyacak tasarrufa hiç sahip olmamıştır... sen cok farklı seyler düşünüyorsun ama kimse anlamıyor.. benimse kafamda gercekten cevaplar ama ah bir anlaya bilsen!

Kimse beni anlamıyor, kimse seni sevmiyor, kimse kafasını kullanamıyor!!!!!!

Bi’siktir olup gider misiniz? İçiniz deki şizofrenlerinize böyle deyiverin bir gün; Bi’siktir olup gider misiniz?

Çünkü bu sözlerin hiç biri size ait degil.. bunlar sizin kafa karışıklıgınız..

Ama şanslı oldugumuzu düşünüyorum, en azından kafamız karışık.. gerçekten çok ama çok karışık...

Kafa karışıklıgı nedir????

Soru sormayan mahlukatın kafası karışmaz... ben etrafımda kafası karışık insanlar görüyorum.. o kadar karışık ki düzgün cümleler bile kuramıyorlar..

Ama bu iyi bir sebep degil.. yeterince iyi degil..................

Şimdi baskasını siktir edin.. yapayalnızız(hep oldu gibi aslında) ne olur ki beni de o düzinelerce alt kimliklerinizden birinin altına bir defaya mahsus koysanız.. sen zaten bunları hep yapıyorsun.. bu oyunu bir kez de benimle oyna.. ben senin yarattıgın şizolardan biri olayım...

Bunu yapın.. bu zor ya da zararlı degil.. ben bunu yapıyorum.. sonra biz olduk.. çünkü baktım ki bu oyunu(!) oynuyan sadece ben degilim.. keyif alanlar da cıktı arada onlarda katıldı... düsünün ki FRP oynuyoruz burada..

Tek kural su; soru sormak ve tahrik etmek! Herkez bir digerinin hayalinde yarattıgı biri.. cevap bulmak yahut tatmin etmek yok.. sorular ve tahrikler var.. eger cevap bulmaya yaklasan biri olursa onu yoldan saptırın çünkü cevaplar durumlar yaratır.. oysaki benim istedigim durumlar degil oluşlar!.. ben kaos istiyorum................ eminim ki sen de istiyorsun.. yoksa sakin ve kendinceleyin kaldıgın zamanlar boşuna mı umut ediyoruz gökyüzünden??

Simdi hep beraber konusalım...

...............

baskalarından daha coguna sahip oldugum icin onları hor gördüm... “daha cok”tan aklıma sadece para mı geliyor... oysa fazlası var... daha cok bilgim var... isterik yazarların yazdıgı kitapların hepsini okudum.. daha cok sayfa...

daha fazla rahatlık istedigim icin beraber yasadıgım insanı türlü saçma bahanelerle ezdim.. çünkü bunun için imkanım vardı..

şansım yaver gitmiş olmalı ki, bir düzen tutturdum ama bunu kimseyle paylasamamam.. cünkü hep isterler.. oysa ben kazandım bu siktiklerimi.. alınteri döktüm emek sarfettim...

tüm bunlara sahip oluncaya kadar neler cektim sen biliyo musun?

.............................

sana bişey söyliyim mi? Bu gece şu piçlerle içerken düşündüm de, Budha bir orospuçocuguydu.. zenginlikten aldıgı zevkler ona yetmemiş olmalı ki fakirliğede el attı, çünkü muhakkak onda da hazlar olmalıydı..

ama yetmedi.. tüm hazlara bir ömür yetmezdi.. reankarne yumurtlanmalıydı.....

sonsuzluk daha fazla sonsuzluk.....

bana bak..

yalan oldugunu biliyorsun

..................................................................

bilgiyle daha cok gercege ulasa biliriz.. bilgiyle daha cok erdeme ulasa bilirz.... eminim daha cok bilgiyle daha cok soruya cevap bulabiliriz..

ama o siktigim bilgi olmasaydı ulaşmak isteyecegimiz pekde birsey kalmıycaktı aslında...

acıkcası bana kendi bokumuzla oynuyomusuz gibi geliyor; yalan mı? (temizse yalarım –şaka şaka-)

...............

bizler varlıgını hazmedemeyen zavallı mahlukatlarız... iki ayagımız olmasını, tırnaklarımızın yumusak olmasını, kaslarımızın zayıf, kemiklerimizin kırılgan olmasını hazmedemiyoruz... hep baskası ve hatta baskaları olmak istiyoruz.. hayallerimizi eminim ki bu süslüyor.. söz gelimi nasıl bir anarşi düşülüyorum? Aslına bakarsan bu düşledigim dünya da sen yoksun.. siz yoksunuz.. dogrusu ben bile yokum; o yüzden, sana, size ve kendime saldırıyorum... ama o düşü kuran diger kimligimi korumam lazım... öyleyse belli ki ben senden farklıyım..

senin beni anlamaman teknik bir aksaklık!

Senden nefret ediyorum!!!....

.....................

ben tarihin aydınlanmış sakat piçiyim...

ben milyonlarca peygamberim...

ben soru sorabilme yetisiyim...

ben eger durdugum yeri hazmedebilirsem çok afili bir ucubeyim...

ben ucubeyim....

...................................

ben ne olmalıyım biliyomusun?

para kazanmaktan fazlası olmam lazım... yemek yemek için, barınmak için, içmek için, sevişmek için, kendimi daha iyi göstermek için bir bahane bulup para kazanmaktan ve güçlü gözükmeye calısmaktan daha fazlası olmalıyım...

ben sadece üşümek ve açlık kadar olsam da bunlar sadece benim eksigimmiş gibi kayrılacak kadar degilim..

sadece benim eksigim olsa dahi yalnız kalacak kadar degilim..

yalnız kalacak dahi olsam oldugumdan azı ya da fazlası degilim..

aç, soguk, çıplak kalsam dahi, bir cumhurbaskanından daha azı yada fazlası degilim..

baskalarını -iyi ya da kötü- durdukları yere göre algılayacak degilim... çünkü her yaşam birbirine denktir.. çünkü hiç birimiz; ne şu saatte çokca para harcayan bir kopil, ne çöp toplayan bir fakir, ne kazanc hesabı yapan bir zelil biribirinden baska degil...

çünkü: sadece yasadıklarımız kadar baskayken hiçbir şey yasadıgımız yok...

tamami ile sentetiğiz....

ama ben bir gerzegim..

bi terliksi kadar bile degilim.. ki o terliksiyi hor görürü gibi durduguma bakma... onun gerçek bi hayatı var.. yıldız takımları kadar gerçektir...

ticaret yapıyorum ama işçi sınıfın sorunlarına care düşünüyorum.. oysaki sorun işçi sınıfı... ben istanbulda avakado yemek zorunda degilim.. moskovadaki götlegin biri muz yememeli.. eger yersek sınıflar olusacak.. bunu biliyorum ama canım muz cekiyor, canım biraz daha avakado...

Anamur’daki cocukların muzunu yemeliyim, cünkü onlar okuyacak ve iş adamı olacak... ve yahut kapıcı... ben muz yemeliyim ki Antalya da hiçbir apartman kapıcısız kalmasın..apartman sakinlerinin işlerine gitmeden önce kapılarında ekmek-gazete ve sigara görmeleri lazım.. eminim ki iş verimleri yükselecektir... eger daha temiz su içmek istersem bunun karsılıgında Suriye de hizbullah militanları yetiştirmem lazım.. kışın sıcak bir o da da üremem için çeçenyada birilerinin ölmesi muhakkakki olagandır... iyi bir kenevirle kafa olmam için kadın ticaretine göz yummalıyım...

Daha az calısma saati istiyorum ama neden calısma saati istiyorum diye hiç düşünmedim.. halende düşünmüyorum!! bi ara engin bilgim ve yüksek zekam bunada cevap bulacaktır...

Küresel eylemler benim kanımı costuruyor ama küresel olan neden benimkini yalıyormus gibi hissediyorum bilmiyorum... küresel olan herseyi seviyorum.. daha kalabalik olan herseyi seviyorum... ben yalniz degilim.. sana yemin ederim degilim.. ve sana yemin ederim uzayda da yalnız degiliz!

Biliyor musun; telefonum dinleniyor?.. bu beni tatmin ediyor.. evet yalnız degilim.. yaptıklarımı hiçbir zaman tek başıma yapmıyorum...eminim birileri buna tanık oluyordur!

Nesin sen? Kendi başına bir hiç misin? Hep birden fazla mı gezersin? Yoksa gercekten sevişirken yataga annenle-babanla beraber mi giriyosun?

Sen eminim tuvallettede uzun süre kalamıyorsundur.. yoksa tanrın helaları lanetlerken, bunu mu düşünmüştü? Sen mi hatırlattın yoksa?

Birilerini ölmesi, birilerinin içeri atılması, birilerinin buluşacak biyer tayin etmesi neden bizi erekte ediyor?

Acıkcası bu kadar cok insan birbirinin kafasını karıstıramıyorsa topunuz yanın derim... bu hayal arkadaslarınzdan hepsini unutun ve artık büyüyelim...

Ya da sıkılmayalım artık.. bir sebep bulalım... birilerine bakmadan.. düşüncelerini söyle.. kimse seni hor göremez.. kimse bunu yapmayacak.. herkes seni dinliyor..

Başkalarına anlatamadıklarınla beslenir sıkıntı, büyür içinde. Yazmak en etkili ruh ilacı. Kimse okumadan yok edebilirsin. Söylediğini söylemedim diyemezsin ama. Bazen yazmak da para etmez. Çünkü tanığın yoktur. Vurursun kendini ordan oraya. Bu arada şansın varsa, utanılacak şeyler yaparsın, yüz kızartıcı. Artık suçlusun, herkesin önünde. Yalnız değilsin. Aklın varsa, suçluluğunun tadına varmak için, kendini savunmaya da kalkma!

Delilik Ve Ölüm Sınırında

2008-12-19T16:06:00.000-08:00

Delilik Ve Ölüm Sınırında

Kafamdan öyle şeyler geçiyor ki, toparlamakta zorlanıyorum, bütün imgeler birbirine çarpıyor, bazıları yok oluyor yenileri oluşuyor, bazılarını kovmak istiyorum, uzaklaşıyorlar sanki sonra bir bakıyorum daha da güçlenip gelmişler. Beynimde çınlıyorlar, öyle rahatsız ediyor ki bu ses beni kafamı duvarlara vurmak istiyorum. Denemedim sanmayın sakın, ama yararı olmadı, aksine ertesi sabah şişmiş yüzümle insanların karşına çıktığımda soran gözler gece yaşadığım krizi anımsattı bana, daha da rahatsız oldum. Hem güzel yüzüm de perişan oldu üstelik. Deliliğin sınırına geldim ben, ara sıra diğer tarafa bir adım atıyorum, bir gün oradan çıkamayacağım biliyorum, çok korkuyorum, siz bilemezsiniz ne beter bir şey olduğunu kendinle muhatap olmanın. Düşünün ki bir dostunuzla muhabbettesiniz, konu sizi sarmadı mı, kestirip atarsınız, köşeye sıkıştınız mı bir yalan uyduruverirsiniz, hiç olmadı kalkar gidersiniz, oysa benim gibi kendinizle konuşuyorsanız yoktur böyle lüksleriniz. Kendiniz size karşı çok acımasızdır sonra, tüm zaaflarınızı, tüm kırılgan noktalarınızı bilir, kullanmaktan da tereddüt etmez.

Ben korkarım kendi kendime kalmaktan, işte bu yüzden bir yığın sevgili, bir yığın dost görünümlü akrep beslerim, doldurmaya çalışırım her boş anımı, hep sorumluluklar yüklenir hedefler belirlerim. Ciddi işlerden sıkıldım mı alkol veya cigara koşar imdadıma, hiç olmadı mı fahişeler gibi sevişirim, ama yine de yastığa kafamı koydum mu kendim gelir yine. Beynimde garip sesler çıkarır, delirtir beni. Çevrem ise özenir durur bana, meziyetlerimi öve öve bitiremezler, kıskanç gözlerindeki nefreti görürüm, nasıl bir enerjiye sahip olduğuma şaşırırlar, oysa bilmezler nasıl bir çaresizlik içindeyim, can havliyle saldırmaktayım her şeye. Çevremde dönüp duran şık giyinmiş zarif erkekler ise beslediğim akreplerden bile beterdir, tüm o iltifatları ederlerken düşündükleri tek şey akşam yaşayacakları tatmindir, bana sağ elleri gibi davranırken bunu anlamadığımı zannettikleri için çok zeki hissederler kendilerini, genelde eğlenirim onlarla.

Önceleri kabullenmek istememiştim, çok da suçlamıyorum kendimi, kim ister ki kabul etmeyi? İnanın doktor yardımına da baş vurdum ancak pek başarılı olamadılar, ilaçlar verdiler bana, beynimi uyuşturdular (yine de susmadı ya) doğru yöntem bu değildi, hem ben kendimi esrar ve alkolle uyuşturabiliyordum zaten, ben de kendi kendim doktoru olmaya karar verdim. Kabul etmek gerek ki pek başarılı bir doktor değilmişim, tedavi edemedim kendimi, belki de şartlar müsaade etmedi bilmiyorum, çünkü ne zaman bir sebep bulsam delirmemek için, parçalanıp yok oldu ellerimde, yok yaşamın bir anlamı, yani belki de vardır ben bulamıyorumdur, tüm bu ötekiler bu kokuşmuşluğa neden katlansın ki yoksa. Ben beceremedim öteki olmayı, bu yüzden her gece savaşıyorum kendimle ve bir türlü yenişemiyoruz, ve artık benlerin sayısı o kadar çok ki hangi ben ne düşünüyor ve ne kadar haklı bilemiyorum, birisiyle tartışırsanız diğerlerine sorup kimin haklı olduğu konusunda fikir edinirsiniz ama ben birisine sorsam her bir ben başka karar veriyor. Çok yoruldum tüm benlerimi bir arada tutmaya çalışmaktan, kaç kişiliğim var bilmiyorum, oysa önceleri oldukça basitti, yalnızca ben ve kendim vardım, onlara birer de isim vermiştim, bir tanesi son derece kırılgan, iyi niyetli, sevgi doluydu; var oluşunun amacı yardım etmek, mutlu etmekti. Ona Destina adını vermiştim, diğeri ise artık kırılmak istemiyordu. Aldığı yaralar yüzünden nefretle doluydu, intikam istiyordu. Kin doluydu, istediği gibi yaşıyordu o, Destina’nın hastalıklı iyiliğinden nefret ediyordu. Ona da Şiva adını vermişti Destina, çünkü Destina’ya göre Şiva onun yarattığı her güzelliği yok ediyordu. Daha sonraları fark ettim ki, Destina’yı ve Şiva’yı yargılayan başka bir ben daha oluşmuştu, işte böyle çoğalmaya başladı benlerim. O kadar çoklar ki şimdi Destina ve Şiva’yı bulamıyorum içlerinde.

Gücüm tükeniyor hissediyorum, ya en güçlü ben diğer benlerimi yenecek ve ben rahat uyuyacağım, ya da tüm benlerim ayrı zamanlarda sahip olacak bedenime ki bu ihtimal sanırım delirmem demek oluyor, sanırım diyorum çünkü tüm benlerim aynı fikir de olmayabilir bilemiyorum. En azından çok beklemek zorunda kalmayacağım sonucu öğrenmek için. Zamanım azalıyor, krizlerim ise artıyor. Ah o sesler!... Sızmak için, acımı dindirmek için ne kadar çabalıyorum bilseniz, bazen çok uzun zaman geçiyor uyuyana kadar ya da o kadar çok şey düşünüyorum ki daha doğrusu düşünüyoruz ki, zaman ağır ilerliyor. Yaşamak istiyorum ben, yine tek bir ben olmak istiyorum, ya birleşmeli bütün benlerim ya da ölmeli diğerleri, ama pek mümkün değil bu ihtimal çünkü tüm o kişilikler aynı zamanda da benler. Ben ise ölme konusunda beceriksizimdir, tam bir girişimciydim intihar alanında, ama teşebbüs aşamasında kaldı hep, bileklerimi kesmiştim ilk seferinde. Kurtulma ihtimaliniz oldukça yüksektir zaten ilk seferinde tam olarak istemez insan ölmeyi. Damarımı bile kesememiştim, tabi çocuk sayılırdım o zamanlar. Annemle babamın boşanması başıma gelebilecek en kötü şeymiş gibi geliyordu, bir keresinde ise ilaç denemesi yaptım, annem çok uyanık kadındı, fark etmiş hemen, midemi yıkadılar ama en son denemem tam bir fiyaskoydu, dördüncü kattan atlamayı denemiştim, atlayamamıştım tam geri dönecekken düştüm. Az daha sakat kalacaktım. Listem uzundur aslında ama bu bahsi uzatmak istemiyorum.

Konu git gide dağılıyor farkındayım, her ben apayrı bir şey anlatmak istiyor çünkü. Aslında bir konu da yok ortada, bir ana fikri yok bu öykünün(Öykü mü bu, bunda da hem fikir değil benlerim.) Yazılış amacı da yok. Asla tamamlayamayacağım,özür dilerim, tamamlayamayacağız biliyorum. Sadece benlerimden bir kaçı yazmak istedi o kadar, yani okumak vakit kaybıydı sizin için, bunu en başında söylemeliydim sizlere biliyorum, ama bu da benlerimden birinin kazığı olsun size, ben hayatımı kaybediyorum siz vaktinizi kaybetmişsiniz çok mu? İşte yine sesler geliyor beynimin içinden, fısıltıyla başlayıp dayanılmaz bir volüme gelen korkunç sesler… Belki yine krize gireceğim, belki bu son olacak bilmiyorum zaten kimin umurunda ki, sesler yükseliyor git gide, hastalıklı düşünce katarları uzayıp gidiyor beynimde. Ellerim titriyor, sanırım devam edemeyeceğim, zaten yazmak isteyen benlerimin de tüm hevesi kaçtı. Belki bu son savaşım, evet hissediyorum, öyle olmalı Promete gibi her sabah aynı azap bu, dayanılmıyor. Yazamıyorum artık, yok olmaya karar verdim ben, zaten her an yok olmaktayım bu kokuşmuşluk içinde. Bu konuşan hangi bendi? Tüm benler birbirine karışıyor, nefes alamıyorum sanki. Neden böyle güçsüzüm bilmiyorum, ben bu evrim oyununda kaybettim sanırım nedeni yok, insan kazanmak için oynar oysa. Ben de tüm kaybedenler gibi kazananlara saldırarak ayrılıyorum aranızdan ve size bu kokuşmuşlukta iyi çürümeler diliyorum.

Nükleer'e Hayır

2008-12-19T16:00:00.000-08:00

Nükleere inat yaşasın hayat!

NÜKLEER'E HAYIR

--

KAZ DAĞLARI'NDA
MEZAR KAZICILARA YER YOK!

Yine geliyorlar, havamızı, suyumuz, toprağımızı zehirlemeye… Bu kez siyanürle saldırıyor gaspçı katiller! Bergama’da, Eşme’de yaptıklarından sonra şimdi de Kaz dağlarını siyanürle dağlamaya geldiler, öyle mi? Kaz dağlarının altını oyarak, çıkaracakları altınlardan bahsediyorlar pişkin pişkin. Kaz dağlarında sadece mezar kazacaklarını bilmediğimizi mi, zehirli altınlarıyla gözlerimizi kör edebileceklerini mi sanıyorlar? Sanki hiçbir maliyeti yokmuş, altın için Kaz dağlarını kazmamak enayilikmiş gibi atıp tutuyorlar. Kaz dağlarında ne yapacaklarını biz çok iyi biliyoruz; tüm canlılar için mezarlar kazmaya geliyorlar! “Hayvanların anası, bin pınarlı İda”nın bağrı kazarak çalacakları altınlar gaspçıların ceplerini doldururken Kaz dağlarının altını boşaltacaklar; hesapta…

Kandaki oksijeni yok eden siyanür gibi dünyanın oksijeni en bol yerlerinden biri olan Kaz dağlarında oksijen bırakmayacak siyanürcü katiller. 1 gram altın için 1 ton toprak kazacak, altın için cennet gibi toprakların, hayat membaının altını üstüne getirecekler. Kullanacakları 400 bin ton siyanürün, 100 bin tondan fazlası havaya karışacak. Sadece köknarlar değil, Kaz dağlarında kök salmış ne varsa hepsi, üzerinde bir daha asla ot bile bitmeyecek toprak yığınlarının altında kalacak. Siyanürcü katiller, ceplerini doldurmak için Çanakkale ilinin kullandığı kadar, su kullanmakla kalmayacaklar, daha şimdiden çamur akıtmaya başladıkları pınarlardan denizlere de zehir akıtacaklar.

Hayır! Kazın ayağı öyle olmayacak! Yok öyle yağma, yok öyle talan! Kaz dağında mezar kazamayacaklar!

Altın gelecek yerden Kaz esirgenmez diyerek kimseyi kandıramazlar!

Hayvanları öldürerek, sadece Kaz dağlarında yetişen türleri, geniş ormanları yok ederek elde edecekleri altınlar Sarıkız’ın saçlarından, Kaz dağlarının hayat dolu yamaçlarından daha değerli olamaz. Doğumda, sünnette, düğünde, “mutlu günler”de takılan altınlar hep başkalarının felaketiydi; ama topraklar zehirlendikten, sular kirlendikten, ormanlar yok edildikten sonra o altınlarla kimsenin mutlu günü olmayacak! Yaşanacak toprak, solunacak hava, içecek berrak sular, sırtını yaslayacak ağaçlar yoksa hayat da yok, gelecek de! Biz ölüm değil, hayat solumak istiyoruz. Siyanürcü katilleri de, kazacakları mezarlardan ölüm getirecek altınları da istemiyoruz. Siyanürlü gaspçıların, nükleerci katillerin, turizmci yalancıların suçuna 'sus payı'yla ortak olmayacak, hayatı talan etmelerine seyirci kalmayacağız! Altın için hayatı ayaklar altına alan gaspçılara izin vermeyeceğiz.

Kaz dağlarında mezar kazıcılara yer yok!

Siyanürlü katillere hayır!

...

Coyul neler olduğunu anlamadı. Yazu izlemesini söyledi. O Yazu'yu izledi. Yazu küçük tünellerden, büyük geçitlerden geçti. Coyul onu izledi. Yazu arada bir arkasındaki Coyul'a bakıp sinirli sinirli gülüyordu. Coyul hâlâ bir şey anlamıyordu. Sanki beyninin kıvrımları iyice büzüşmüştü, sanki beyni salt kıvrımlardan oluşan bir küçük düğüm halini almıştı. Başı ağrıyordu. Yap-bozun parçalarını bir araya getiremiyordu. Düşünemiyordu.. bir süre sonra düşünmek istemeyecekti..

Bir kapının önüne geldiler. Etrafı mat yaldızlarla kaplı, iki metre boyunda, üç metre eninde bir kapıydı bu. Mağaradaki açık yeşil aydınlatmada rengi kapkara gözüküyordu. Kapının kolları ise mordu. Yazu durdu. Coyul da durdu. Yazu bekledi. Coyul da bekledi. Coyul bir şey sormak istemiyordu, çünkü aldığı cevaplar zaten beynini allak bullak etmişti. Ama Yazu, Coyul soru sorana kadar öylece bekleyecek gibiydi. Sonsuza kadar belki de.. Coyul ölmüştü zaten. Beklerdi. Ama merak, ama sabırsızlık, ama sıkıntı, ama düşüncesizlik ama herşey peşini bırakmadı ve Coyul dayanamadı.

- Burası neresi? Niye bekliyoruz?

Yazu yine sinirli sinirli güldü. Bu Coyul'un sinirlerini fena halde bozdu. Yazu cebinden anahtar gibi bir şey çıkardı. Coyul, Yazu'nun büyük-simli cüppesinde bir cep olmasına şaşırdı. Niye şaşırdığını da anlamadı. Yazu kapıyı açtı, içeriden parlak mavi bir ışık süzüldü üstlerine doğru. İçeri girdiler.

Coyul gözlerini kırpıştırdı. Aslında ışık huzmeleri o kadar da parlak değildi. Göz kamaştırmıyordu. En azından birinci tüneli görmüş olan Coyul için pek de parlak değillerdi. Ama refleks olarak gözlerini kırpıştırdı. Etrafındaki şekiller belirginleşmeye başlayınca alakasız şeyler gördü. Duvarlarda üzüm yaprağından afişler vardı. Üstlerinde neler yazdığı konusunda Coyul'un en ufak bir fikri yoktu. Yerlerde bir kaç kap-kacak vardı. Ama sanki şekilleri büzüşmüş gibiydi. Ve aniden girdikleri odanın çok büyük olduğunu farketti. Odanın ortasındaki büyük cisme dikkatini yoğunlaştırmaya çalıştı. Bu mavi ışık o cisimden geliyordu. Çok büyük bir küre. Üstünde delik deşik olmuş bir mahfazası var. Mahfazanın üstü açık. Ama sağ-sol-alt taraflarında binlerce küçük delik var. O deliklerden de kürenin ışığı süzülüyor. Mavi ışık.. Coyul yakınlaştı. O küçük delikler, zorla açılmış gibiydi. Mahfazanın üstündeki açıklığa ulaşmak imkansız gibi gözüküyordu. Ama aşağıdan görüldüğüne göre gayet düzgün bir yuvarlaktı. Kürenin mahfazası her an paramparça olacak gibiydi. Coyul, Yazu'ya döndüğünde; tüm yaptıklarını gülümseyerek izlediğini gördü. Yazu ağzını açtı, bir şey söylemeden kapattı. Kısık sesle bir kaç küfür mırıldandı. Sonra konuşmaya başladı:

- Gördüklerine bir anlam veremiyorsun, biliyorum. Şimdi aklında istif etmiş bütün soruları sorabilirsin Ahmak Coyul.
- Ben öldüm mü?
- Hayır.
- Ama Lima dedi ki..
- Siktir et Lima'yı.
- Çok akıllı gözüküyordu.
- Sen salaksın. Lima senden mantıklı olmayan şeyler yapmanı istedi. Burnunu kapa dediğinde kapadın ve sesler kesildi. Sen burnunu kapadığında seslerin kesildiğine inandın. Halbuki o tüneli Lima inşa etmişti. İstediği her şeyi yapabilirdi. Sesleri de o kesti. Seninle dalga geçti. Sen de inandın. Sen salaksın. Onun tahakkümü altına girdin. Sonra İdel ile karşılaştın. İdel gayet mantıklıydı. Ama sen deli sandın. Sen salaksın. Beynini sen yıkadın.

Coyul'un kafasındaki yap-boz bir araya gelmemecesiye dağıldı.. Bir-kaç dakika suskun kaldı. Sonra doğruldu:

- Bana neden ahmak diyorsunuz?
- Çünkü sen ahmaksın.
- Neden?
- Çünkü sen karar vermek zorundasın.
- Neyin kararı?
- Anlarsın.
- Karar vermezsem?
- Vermek sorundasın.
- Anlamıyorum.
- Gözlem gücün çok düşük. Hiç bu mağaranın tavanına baktın mı?

Coyul tavana baktığında şaşkınlıktan ve korkudan çığlık attı. Bir anda dizlerinin üstüne çöktü. Tavanda binlerce Coyul baş aşağı sarkıyordu. Yüzleri maviydi ve ağızları kulaklarına değiyordu. Dişleri bembeyazdı. Mavi ışığı yansıtıyordu dişleri. Hepsi yüksek sesla kahkaha atmaya başladılar. Coyul anlamadı. Onlar konuşmadı. Coyul'un kafasında artık bir yap-boz bile yoktu...

- Bunlar kim?
- Senden önceki Coyullar.
- Anlayamıyorum. Neden buradayım? Korkuyorum.
- Gerçekten bilmek istiyor musun?
- Sanırım evet.
- Sözümü kesmemeye söz veriyor musun?
- Söz.
- Tamam o zaman. Dinle. Şu dikkatini celbeden kürenin ismi Yüdan'dır. Bu mağaraya gelen herkes bu küreyle yüzleşmek zorundadır. Bir sırrı yoktur. Göründüğü gibidir. Üstünden içine atlanılır. Gerçekten başka hiç bir sırrı yoktur. Senden ve tepedeki Coyullardan önce de milyonlarca-milyarlarca şahıs geldi buraya. Biz hep buradaydık. Ve anlattık. Onların bir çoğu sırsızlığa-açıklığa-belirginliğe dayanamadılar. Ve kendi etraflarına bir sır perdesi örmek istediler. Yüdan'a girmenin kolay yolunu boşverdiler. Mahfazada kendileri için delikler açtılar. Mahfazayı kırdılar. O deliklerden Yüdan'a girdiler. Yüdan'ı o deliklerden tarif ettiler. Dağ taraftan girenler, sol tarafı ve alt tarafı göremediler. Diğer taraflardan girenler de hâkezâ. Bu süre içinde mahfaza kırldı, mahfaza parçalandı. Şu an bir deliği daha kaldıramayacak durumda. O deliklerden girenler Yüdan'ı bir sır perdesi içinde tarif ettiler. Herkesi o sır perdesine davet ettiler. Büyük Sır diye bir şey uydurdular ve onu bulmaya çalıştılar. Halbuki Sır yoktu. Yüdan bu. Daha fazlası değil. Mahfaza kızdı. Yüdan kızdı. Üstteki delikten kimseyi almamak üzere anlaştılar. Artık herkes şaşkın şaşkın dolanıyor Yüdan'da. Sırr'ı arıyorlar. Halbuki Sır yok. Yüdan bu. Daha fazlası değil. Sonra Coyullar gelmeye başladılar. Nihâî kararın temsilcileri. Görevleri basitti. Ya mahfazayı paramparça edip parçalarından yeni bir mahfaza inşâ edeceklerdi; ya da Yüdan'ı kendi fekaletiyle başbaşa bırakıp eskilerin yolundan gideceklerdi. Mahfaza'yı yok etmek öyle kolay değildir. O parçalanırken senin de tüm etlerin kemiklerinden ayrılır. O kırılırken, kemiklerinin de çatırdadığını duyarsın. Yıkım tamamlandıktan sonra ise Mahfaza'yı inşa etmeden önce kendini inşa etmek zorunda kalırsın. Senden önceki Coyullar böyle bir kararın yükümlülüklerini almak istemediler. Ama sen sonuncusun. Ve karar vermek zorundasın. Bu yüzden mecburen Ahmaksın. Senin kararın biraz daha farklı olacak. Çünkü Yüdan erimek üzere. O erirse Yüdan'dakiler de eriyecek.. ve biz de.. Şimdi.. iki şık: Ya Mahfaza'yı tüm delikleriyle birlikte yıkarsın.. ya da şu köşedeki balyozu kendi kafanda denersin. Ve bizden önce yok olma şerefine nâil olursun...

Coyul'un yüreği beyninin, beyni yüreğinin yerinde işlemeye başladılar. Sanki tüm iç organları özel anlaşmalarla yer değiştiriyorlardı. Kafasındaki ağrı göğsüne inmişti. Ayrıca kolları ve bacakları da ağrıyordu. Coyul'un manevi şekli değişiyordu. Coyul hiç bir şey düşünemiyordu eskiden. Şimdi ise düşünmek en büyük ızdıraptı. İstemiyordu.. Büyük bir kargaşa vardı sanki içinde. Sanki değil, vardı işte.. Köşede... balyoz... ya mahfaza... ya kafa...zorunluluk...karar...cevap...

Coyul, ayaklarını sürüyerek köşeye gitti. Balyozun ucunu kavradı... Kararını bilen?

--Bitiverdi--

Biterken: Riverside - Schizophrenic Prayer

..hayatının yalan olduğuna.

Doğduğunda olduğun kişiyle şimdi olduğun kişi arasındaki farkları düşün. Üstüne yüklenen zorunlulukları düşün. Bu zorunluluklar içinde körcesine hayatını yaşarken aklına hiç getirmediğin şeyleri düşün. Aslında şu siktiğimin işini yapmak zorunda değilsin. Aslında olmadığın gibi görünmek zorunda değilsin. Aslında doğruyu hissedebiliyorsun, ama bilmiyorsun..

Okulda derslerin nasıldı? Çok mu iyiydi? Yoksa arka sıra piçlerinden miydin sen de? Okulda neler öğrendiğini hatırlamadığını biliyorum. Yani şimdi sorsam vereceğin cevaplar bir elin parmaklarını geçmez. Ama biliyor musun, en etkili eğitim budur. Sanal varlıkları asla aklında kalmaz. Ama o derslerin 'gerçek' içindeki varlıklarının içinde yaşarsın ve yadırgamazsın. Çünkü beynine enjekte edilmiştir tüm bunlar. Beynin yıkanmıştır ve aynı doğrultudan sapmadıkça iyileşemeyeceksin. Beynin hasta. Tümörün büyük..

Kesin yaptıklarından memnun olamıyorsundur sen. Karşıma gelip saatlerce zırlayabilirsin. Veya zırlayamayacak kadar korkaksın. Hayatın seni memnun etmiyordur, eminim. Ve yine eminim, senin hayatın hepimizinkinden daha zordur. Ama aslında içinde bulunduğun bataklığı sen yarattın. Dünya denilen bu bok çukurunun yaratıcısı değilsin. Ama sürdüreni sensin. Suçlu değil misin? Şimdi sahte bunalımlarınla beni oyalama artık. Gerçek'i reddet. DÜŞ peşime.

>>>
İnanabilirsin ki başka bir dünya mümkün. Sen de bunu diline pelesenk etmişindir zaten. Ben sana mümkün olan o dünyadan sesleniyorum. Ve "mümkün" dediğin halde sözlerimi kulağının ardına atıyorsun. Olamaz geliyor, imkansız geliyor. Ben "Eğitim tahakkümdür." dediğimde "Evet ama, şimdi olmaz ki o yaa." diyorsun. Ben sana "Sen kölesin. Gerizekalısın. Gerçek zeka bu değil. Kandırıyorlar seni." dediğimde "Evet ama, benim zorunluluklarım var." diyorsun. Şerefsiz! O zorunlulukları sen yaratıyorsun işte. Ve içinde yüzmekte diretiyorsun. Hâlâ "Başka bir dünya mümkün." diyorsun. Yalancısın, yavşaksın, kaypaksın.

Başını kaldır. Dik durmakla övünme; çünkü boğazına kadar bokun içine battın sen. Bir adım at, düşün. Düşle. Yere düş. Kalk. Sözünü söyle. Hiç söyletmediklerini söyle. Bir yumruk at, bir kez bağır. Haydi, kimse yadırgamaz. Herkes seni dinliyor.

..hiç bir şeye sahip olmadığına.

"Sahip oldukların sana sahip oluyorlar." dendiğinde "Saçmalama." diye cevap veren gerizekalılar tanıdım ben. Hepsi başka bir şey'in kölesiydi.

Evden ayrılıyorsun. Başka bir yere gidiyorsun. Ama sana bavul lazım. Şu pantolonunu da koy. Bak şu bluzü de çok seversin. Arkandaki kırmızı kazağı görmedin mi, hani iki ay önce almıştın. Bavul doldu, alacakların bitmedi. Gitmesen mi acaba?

Canın çok sıkkın, uzaklaşmak istiyorsun, kimse yerini bilmesin istiyorsun. Ama ev ne olacak? Okulda devamsızlık? Ya işten atılırsan? Cep telefonun da yeni. Bırakamazsın ki.. Yeni yeni DVDler almıştın izlerim diye. Birçoğunu izleyemedin. Onlar ne olacak? Gidersen hayatın allak bullak olacak. Tüm kazandıklarını kaybedebilirsin. Gitme, boşver.

Evlisin sen di mi? Eşinle aran da bozuktur. Bozuktur ulan kimi kandırıyon? Boşan o zaman. Ama şu yatak odası takımı ne olacak? Ya abajurlar? X bin YTL verdiğiniz şu İran halısını kim alacak? Hepsinden önemlisi, ev kimde kalacak? Bir sürü iş. Boşver boşanma.

İşinden ayrılmak istiyorsun. Patronun şerefsizin teki. Ayrıl o zaman. Ama yeni taksite girdin. Hem başka yerde böyle maaş bulamazsın. Hiç değilse bulana kadar... Gelecek ay almayı planladığın montu nasıl alacaksın? Ne güzel görünüyordu vitrinin arkasında. Hem evin taksitleri de var. Evet evet, sık dişini. Ayrılma işinden. Hatta sarıl sıkı sıkı, pozisyonunu kapmasınlar.

---

Sen hiçbirşeye sahip olmayan, aksine eşyanın azad kabul etmeyen kölesi olan bir yaratıksın. Sen ihraç fazlasısın. Sen defolu ürünsün. Sen seri sonu indirimine çıkarılmış boktan bir malsın. Sen geleceğinin parlakalifiye olmasıyla yetinirsin. Sen kariyer günlerinde bok denizinde tepişerek "Beni seç, beni seç." diye bağıran bir bok parçasısın. Sen ancak bir kölesin. Gerizekalısın.

...sana dediklerinin yalan olduğuna.

Sana zeki dediler, akıllı dediler, iyi çocuk dediler, adam olacak çocuk dediler, şirin dediler, yakışıklı dediler, güzel dediler. Ama yalan söylediler. Sen asla zeki veya diğerleri değildin. Sen gerizekalıydın, aptaldın. Sen hiç bir işe yaramayan orospu çocuğunun tekiydin. Çirkindin, elin ayağın da beceriksizdi. Sen uğraşsaydın ancak değersiz bir pislik olabilirdin. Uğraşmadın, daha aşağısı oldun..

Neden? Yalan söylediklerini nerden biliyorum?

Çünkü sana güzel sıfatlar yakıştıranlar, geleceğini parlak görenler, seni eşsiz güzellikteki bir kar tanesi ile aynı kefeye koyanlar; daha rahat bir kulozet için Afrika'da bir çocuğun ölmesini doğru bulanlarla, devlet-millet yalanlarıyla insanları öldürenlerle, zorla alıkoyduklarını tabut içinde görmedikçe rahat etmeyenlerle, milyonlarca doları cep harçlığı olarak kullananlarla, dini ahlakın ikiyüzlü uzantılarında seyr-i süluk edenlerle aynı kişiler.

Düşün.. biraz düşün. Kapitalizmi övenler seni de övüyorlar. Yalan söylüyorlar..

.. büyümek dedikleri en büyük yalanlarından biriydi. İnsanın en doğal hali çocuk haliydi. Yani en anarşist hali.. Sonra aldılar, eğittiler, eğdiler, büktüler, büyüttüler. Büyümeyeni dövdüler. Senin gibi, onun gibi, şunun gibi "tecrübe"den bahseden moronları yarattılar. Kendi küpüne zarar veren sirke nesilleri sistemin mahsulleridir. Oysa öfke, en doğal duyguydu.. ve en güzel.. Büyümemek, aklı başa devşirmemek ne güzeldi..

Sistem kesinkes suçludur. Sadece bunun için bile.. Tekrarlamak, ezberlemek, beynime nakşetmek istiyorum: Ona karşı giriştiğim her eylemde öyle veya böyle kendimi haklı görüyorum. Öfke hala en güzel duygu. En yıkıcı duygu. En yaratıcı duygu. Öyle de kalacak.

Yani ki, yüz yıl yaşayacağımı bilsem, böyle bir diyaloğa kulak komşusu (Evet, komşu! İtirazı olan?) olacağımı bilemezdim. Bunalımlı mı dersin, ne yapacağını bilemez mi dersin, kafası karışık mı dersin ne dersin bilemem ama bir genç ile artık Hilmi Abi mi dersin, Gogol mü dersin ne dersen de bir bilgenin diyaloğunu aktarmak değil boynumun, kafamın borcudur. (Böyle cümleler kuruyorum. Bir bok anlaşılmıyor ya çok seviyorum.) Bar muhabbeti lan bu. (Evet sonra gidip bilge diye tabir ettiğim o adamla tanıştım.)

---

- Sonra o şöyle dedi, ben böyle dedim, ben böyle yaptım, o şöyle yaptı. Ayrıldık. Bir sürü insan tanıdım ama abi, hiç birini tutamadım, hiçbirine tutunamadım. Abi şöyle abi böyle. Abi suçlu kim bilmiyorum. O mu suçlu, ben mi suçluyum bilmiyorum abi. Abi çok mutsuzum ama. Aha anlattım, hangimiz suçluyuz sence? Sahiden soruyorum abi..

- Kardeş, suçsuz insan olur mu hiç? Herkes suçludur. Bak o kadar kanun var ama, hiç biri engelleyemez bunu. Ben de suçluyum, sen de suçlusun, o ayrıldığın kız da suçlu.. Hala ne soruyorsun ki, anlasana bunu.

- Aslında çok doğru söylüyorsun abi. Ama işte insan aşık olunca düşünemiyor bunları. Hem sonra şu var bu var o var öteki var beriki var. İzah edemiyorum. Aslında anlatamıyorum da tam olarak. Kafam çok karışık. Ay aman ağlayacağım neredeyse. Bir izah edebilsem durumu, belki de her şey farklı olur..

- Kardeş, hiç aşkın meşkin izahı olur mu? İnsanlık hali işte. Kime anlatsan durumunu anlar, fazla teferruata gerek yok. Ama senin gibi anlamaz. Sen farklı bir durumda olursun çünkü. Bu işlerin izahı olmaz. Yaşarsın sadece. Başkasından medet umma. Yaşayan sensin çünkü.

---

Ben bu adamı alnından öptüm lan. Yemişim felsefe profesörlerini.

Çok komik günlerdeyiz sayın seyirciler çok. Bu toprakların başına gelmiş en salak egemen sınıf var şu an başta.

Kuzey Irak'a giriyoruz diye gazı bir verdiler. Millet aldı gazı, yürüdü. Şimdi manipüle edemiyorlar. Kuzey Irak denilen yere girilmeyeceği zaten belliydi. Türkiye, ABD'nin uydularından biridir, 52. eyaletidir. Sınırötesi olayına girişseydi ABD ile çarpışacaktı. Barzani'ymiş, Talabani'ymiş onlarla çarpışacaktı. PeKeKe'nin tozunu dahi bulamayacaktı. Gerilla savaşı veriyorlar sonuçta. Dümdüz yürüyen orduya vur kaç vur kaç. ABD desteği de yok olacaktı. Hobaa. TSK ve TC komedi dans ikilisi bunu bilmiyor muydu? Biliyordu aga, neden bilmesin..

Ama kamunun oyunu öyle bir yönlendirdiler ki; Ertuğrul'un özü kökte olanları "Girelim, belki binlerce askerimiz ölür, ama kazanırız. Asarız keseriz, üç kıtaya yayılırız." psikolojisine girdiler. Hatta duyduğum komik bir gerçektir ki: "Eğer yetmişli yıllarda olsaydık Hürriyet'in bu manşetleriyle zoraki savaşa girerdik."

Şimdi de ezeli ebedi kadim dost ABeDe'nin PeKeKe'yi izleyeceğinden, sınır ötesi operasyona gerek kalmadığından falan bahsediyorlar. Ama herkes aldı gazı. İlk hedefleri Kuzey Irak! İleri! Gaza getirdiklerini durduramıyorlar şimdi. Ahahahahah.

"Şeref meselesidir." diyenler, "Şimdi Kuzey Irak'a girip de çıkmazsak ne güzel olur ha, hiç düşündünüz mü?" şeklinde caka satan aptallar, "Ayyy içim yanıyooo, kahrolsun terööör." şeklinde üçyüsbeşyüssten fırsat buldukça teröre laf edenler, askerlik şubelerini dolduranlar, içip içip sokakta slogan atanlar, kavga çıkaranlar, linç edenler doldurdu bir anda yurdun her yanını. On yılda on beş milyon genç yaratıp vatanı da demir ağlarla örenler, şimdi de tüm yurdu bölünmez bir gerzeklikle ördüler. Öyle ki, kendileri dahi parçalayamıyorlar şimdi.

Şaka gibi falan değil, resmen komedi bu. Durduramıyorlar lan. Öyle böyle değil. Ağır komedi. İnsanın oturup zabbahtan akşama gadar izleyesi geliyor. Gahgahalar ataraktan.

"Eğer bunu okumaya niyetliyseniz vazgeçin.
Biraz okuduktan sonra, burada olmak istemeyeceksiniz. Bu yüzden unutun gitsin. Gidin buradan. Hala tek parçayken hemen kaçın.
Kendinizi kurtarın.
Televizyonda mutlaka daha iyi birşeyler vardır. Ya da madem bu kadar boş vaktiniz var, gidin bir akşam kursuna falan katılın. Doktor olun. Kendinizi adam edersiniz belki. Kendinize bir akşam yemeği ziyafeti çekin. Saçınızı falan boyayın.
Artık gençleşmiyorsunuz.
Burada anlattığım şeylere kafanız iyice bozulacak. Sonra her şey daha da kötü olacak."

Gündüz, beyaz perdelerini indirirken gecenin karanlık pencerelerine; bir ölü duvarın arkasında "Ben artık yokum." diyordu anlayana. Önce bir kaç kişi geldi. Sonra belediye geldi. Sonra hepsi gitti. Ölü artık çürümüştür herhalde. Lakin o ölü kimdi, neydi? Ne yapardı, kimse bilmez. O ölü neden öldü, kimse bilmez.

Şu köşedeki orospu referandumda parmağına sürülen boyanın hala çıkmadığından yakınıyor. Hayır demiş ya seviniyor "Şerefsiz AKP" diye. Bak şurdakiler de Oral'in Maiden'a oral yaptığından bahsediyor. Bak şu karşıdaki sessiz adam da mutlaka önemli şeyler düşünüyor. Barzani ne demiş? Talabani ne yapmış? Aman Kuzey Irak, vay aman Türk ordusu.. Ama ölü neden öldü? Ölmeden önce neler yaptı? Bilen var mı? Ölü kim? Cevap vermek isteyen?

Şarapçı Ali'yi bilir misiniz? Ben bilirim mesela. Unutacağıma söz vermiştim lakin acısı halen genç. Nasıl unutulur ki? O, harbi gariban, gecenin "x-y=z" dehlizinde bizle konuşurken; zaten anısı mıh gibi kazınmış akıllarımıza.

Yetmiş sekiz diye bir seneden bahsederdi. O seneden sonra buralara geldiğini anlatırdı. Daha çok şey anlatırdı da, siz bilmeyin. Sonra intihar neyin edersiniz, neme lazım. Sesini hatırlayan var mı? Ben hatırlıyorum. Nasıl da konuşurdu kafası güzelken..

"Gençler siz çok iyisiniz. Gençler siz çok güzelsiniz. Yapın gençler yapın. Yazın gençler şu duvara da yazın.. Ama gençler aşık olmayın. Sakın ha aşık olmayın.."

Neydi ki Ali'nin aşkla alıp veremediği? Anlatmadım tabii.. Bir sevgilisi varmış Ali Aga'nın. Yetmiş sekiz yılında üstüne göz devrilmiş. Göz altında kalarak can vermiş. O göz denilen şey Ali Aga'nın üstüne de devrilmiş. Ali Aga sakat kurtulmuş. Ne ki bu göz? Bilen var mı? O göz Ali Aga'nın sevgilisini öldürmeseydi de Ali Aga şerefsiz kuşakdaşları gibi gazetede köşe yazarı olsaydı, şu anda hepiniz bilecektiniz Ali kimdir, ne iş yapar.. Bir biyografisi bile yayınlanırdı belki "Bir hayat.. Ali Aga" diye.

Sesi hala çınlıyor rüyalarımın "z= x-y" dehlizinde..

"Gençler başladığınızda burada olursam, beni de çağırın. Hiç kaçmam.. Hem vallahi hem billahi hiç kaçmam.."

Ali'nin ismindeki harfler evrim geçirip de "Ölü" yü yarattıklarında işte; onun başladığımızda burada olmayacağını anladık. Ne cenazesine gittik, ne de arkasından ağladık. Ağlamamızı istemezdi, bildik. Şimdi mezarına gittim de, mezarı da kendisi gibiydi.. Çökmüş..

Tek derdi öldükten sonra cesedine yapılacak muamele olanlar ne kadar zavallı..

Gündüzün perdeleri kuru temizlemeden dönene kadar vaktimiz var. Yani bayağı bir vaktimiz var. Peki ama duvarın arkasında bir ölü var mı? Kim bilir.. Şimdilik gecenin pencerelerinden gördüğümüz açık-seçik-pussuz-issiz görüntülerle dolsun hafızamız..

Bir yılı geride bırakan %52’nin özgürlük mücadelesinin 2. yılına girerken, bugünden geleceğe adım atmak, özgürlük ve hayalgücü hareketimizi yaratmaya devam etmek için buluşuyoruz. Her yürek bir örgüt diyenler, yüreklerini buluşturuyor.

İktidarlar meclislerinde, partilerinde, karargâhlarında, devlet dairelerinde, şirket kapılarının ardında hayatlarımızı gasp etmek için konuşurken…
Biz, onların dayattığı ölüme karşı hayatı savunmayı, kendi hayatlarımızı kendimiz yaratmayı, özgürlük ve insanlık mücadelemizi nasıl daha da büyüteceğimizi Sempozyum’da konuşuyoruz. “Sempozyum” pek çok insan için kasvetli ve boğucu bir etkinliği çağrıştırsa da, biz onu şölen köklerini anımsayarak organize ediyoruz. Sempozyum%52, bir özgürlük şölenidir! İktidarların merkezî-hiyerarşik aygıtları insanları ve fikirleri susturucu işlev görürken, Sempozyumumuz herkesin aktif olarak sözünü söylediği, kendi hayatı ve özgürlük yolculuğumuz hakkında doğrudan karar aldığı bir zemindir. Yüreklerini ve beyinlerini özgürlük hayallerinin engin gökyüzüne çevirenler, iktidarların puslu grisine hapsedilmeye çalışılan hayatı geri almak için, 2. yılda da daha güçlü haykırabilmek için buluşuyor.

Geçtiğimiz bir yıldan bugüne biriktirmelerimizi önümüzdeki yılda adımlarımızı daha güçlü atmak için değerlendireceğiz. Zalimlere, katillere, gaspçılara, iktidarlara karşı özgürlük tutkumuza ve hayalgücümüze güvenerek yürümeye ve ayaklanmaya devam etmek için eksiğimizi tamamlayacak, fazlamızı artıracağız, yapabildiklerimizi renklendirerek çoğaltacak, yapamadıklarımızı önümüze koyup kafa patlatacağız. Bir senelik mücadele sonrasında sorunlarımızı ve başarılarımızı en ince ayrıntısına kadar konuşup, önümüzdeki yılda mücadelemizi yaratacağız.

Hayat bir kâbus değil. Ama iktidarlar her bir günü karabasana çevirmek için ellerinden, paralarından, ordularından, medyalarından gelen her şeyi yapıyorlar. Öyleyse… Haydi! İktidarların kâbusu ve insanoğlunun en güzel rüyası özgürlük için! Bir adım attık, bir adım daha: Yürümeye devam ediyoruz!

---

Altı ana gündem maddesi ile 8-12-15-19-22-26 Kasım tarihlerinde düzenlenecek olan sempozyumun, ayrıntıları ve katılım formu SEMPOZYUM%52 adresinde..

Babacığım,

Bu mektubu beni okuldan alman için yazıyorum. Çünkü çok korkuyorum.

Bize her gün içinde bol bol ölüm, kan, savaş geçen marşlar, şiirler okutuyorlar. Bir sürü arkadaşım üstlerine asker kıyafeti giyip eline silah alıyor. Her sabah okula gitmeye korkuyorum iyice. Niye olduğunu tam anlamadım, ama bize sürekli ölmemiz gerektiğinden, birilerini öldüreceğimizden bahsediyor. Baba, her gün kanla yıkanan bayraklardan ve topraklardan bahsediyorlar. Bizi alıp bir yerlere götürüyorlar, orada sürekli tek sıra yürüyerek bağırmak zorunda olduğumuzdan söz ediyorlar. “Şehit” ne baba? O abiler orada niçin ölüyorlar? Tamam, biliyorum, vatanı kurtarmak için, ama bakıyorum kitaplara çok çok eskiden de bir sürü askerler vatanı kurtarmak için ölmüş, bu vatan ne zaman kurtulacak baba? Babacığım, biliyorum, beni geleceğim için, daha iyi bir insan olmam için okula gönderiyorsun. Ama okul bunun için doğru bir yer mi, anlayamıyorum. Çünkü derslerimizde bize hep savaşları, ölümleri, şu kadar askerle bilmemnerelere saldıran, ölen, öldüren atalarımızı anlatıyorlar. Sanırım başkalarının ataları da ölüp duruyormuş. Bir de bunun üstüne, şimdi intikam diye bağırıyoruz, “hepimiz askeriz” diyoruz, biz şimdi asker miyiz babacım? Biz de büyünce ölecek miyiz, öldürecek miyiz? Yoksa sen beni bunun için mi gönderiyorsun? Sen benim ölmemi mi istiyorsun baba?

Geçen gün arkadaşlarımı tabutlara soktular, onları öyle görünce çok korktum. Başka bir oğlan arkadaşım eline silah aldı, asker gibi dikildi. O günden sonra “Kürtleri öldürücem” diye dolaşıyor ortalıkta. Kürt ne baba, bir de niye öldürüyorlar onları?

Baba, bu kadar insan “Şehitler ölmez” diye bağırıyor. Şehitler ölmüyorsa, niye üzülüyorlar? Ölüyorsa, niye yalan söylüyorlar? Neyin intikamını alıyoruz? Hem niye biz alıyoruz, yoksa onlara sen mi dedin, oraya git diye, baba?

Babacığım, ben ders kitaplarındaki kandan korkuyordum zaten yeterince, şimdi her gün ölüm ölüm diye yürüyoruz, tören yapıyoruz. Çok korkuyorum. Ben çocuğum baba, cenazecilik işi mi yapmamız gerekiyor?

Baba, lütfen beni okula gönderme. Tamam, zorunlu olduğunu biliyorum, ama beni seviyorsan, gönderme. Şimdi sınıfta öğretmenimiz de, arkadaşlarım da Fatma’yı dışlıyorlar. Kürt oymuş. Vallahi Fatma o gün evdeydi, onun öldürdüğünü sanmıyorum askerleri. Ama yine de, onu “Kürt” diye dövmeye kalkışırlarsa, ne yapacağım? Fatma benim arkadaşım, ama onu korursam, bu sefer de bana saldırmazlar mı? Korkuyorum baba, beni biraz seviyorsan, beni okuldan al.
Kızın.

Yılın kampanyası olmasından tırsıyoruz:

Resmen ve açıkça tırsıyoruz. Eli kanlı ve parası bol iktidarlar, medyalarından okullarına, sokaklarından meydanlarına “kap bayrağı çık sokağa” kampanyası düzenliyor, hiçbir gelecek veremediklerini bayrak altında kütleleştirip “sivil militarist seferberlik” ilan ediyor, ortalık “vur kır parçala” tezahüratlarından geçilmiyor. Paketlenip askere götürülen gencecik kardeşlerimiz tüm tarafların silahlarını Amerika’dan aldığı savaşlarda öldürtülüp, sonra da devletli-ordulu-şirketli iktidarların timsah gözyaşlarına meze yapılıyor, ama ölmeyip de tezkeresiyle geri dönenlerin aynı gün işsizler-geleceksizler ordusuna teslim olacağından hiç bahsedilmiyor. Apoletli generaller karargâhlarında savaşçılık oynamaya hazırlanıyor, medyalı generaller her gün Irak’a çıkartma yapıp artık kırmızı şarap yerine kan kırmızısı üzerine yazılar yazıyor, cüppeli generaller üniversite-kışlalarında “uygun adım marş marş” yürüyüşleri düzenliyor. Anlaşılan o ki, hakiki çıkartma hayatlarımıza yapılıyor! Eline bayrağını alan neye niye ne sebeple salladığını bilmeden faşist kütleleşmelerin içerisinde “hain düşman al sana bayrak” narasıyla sokağa çıkıyor. Salyalar akıyor... “Yahu şöyle düşman müşman bi şeyler bulsak da saldırsak linç etsek, olmadı şurda bi Kürt biliyorum, ona dalalım”a bir kelime daha ekleyemeyecek bir ideoloji, her gün her gün yürüyüşler yapıyor. Ordu, her şehirden özellikle seçmiş gibi, birkaç genci canlı teslim alıp tabutta geri gönderiyor. Tırsıyoruz, “her şehre bir tabut” kampanyası mı başlatıldı? Irak’a girmek için II. Bush’un ve kutsal piyasaların icazetini bekleyenler, sokaklarımızda savaşı çoktan başlattı. Türkü Kürde, Kürdü Türke kırdırma harekatı başladı, o da yetmez, kendisinden olmayan herkese ve her şeye saldıran linç sürüleri gündüzleri ve geceleri şehre iniyor! Herkesler ellerinde o genç ölümlerin kefenini taşıyor! Biz bu terörün ortasında tırsak kaldık! Tırsıyoruz, tırstıkça sıra bize gelecek diye daha çok tırsıyoruz. Çok fazla “Yaşasın Ölüm” sloganı var ortalıkta, ama biz hayatı seviyoruz. Hayatı boğuntuya getiren bayraklı-linçli-salyalı kütleleşmenin karşısında kem küm etmiyoruz, alttan almıyoruz, sağdan soldan kıvırmıyoruz, direkt söylüyoruz: biz harbiden tırsıyoruz. Bu terörün ortasında tırsak kalmışların da az olmadığını biliyoruz. O sebeple BİZ KAÇ TIRSAĞIZ kampanyamızı başlatıyoruz.

BÜTÜN TIRSAKLAR SAFLARI SIKLAŞTIRIN!

BİZ KAÇ TIRSAĞIZ yaz, boşluk bırak, mesajını yaz, ofke@yuzde52.org adresine yolla veya sitedeki formu doldurup gönder, tırsak mesajın yayınlansın! (Mesaj sayısı az olursa harbiden niye tırstığımız ortaya çıkar!)

Bu topraklarda ağzı salyalılar kadar tırsaklar da sesini duyurmadıkça, hoş geldin ölüm!

---

Tırsak Can Kurtarma Metotları

Özetçileri her daim sevdim. Üzerine kitaplar yazılan konuları 2-3 satırda anlatabilen insanlar her daim hayranlığımı kazandılar.

Kapitalizmin yapısı ve neden "çok kötü bişeeey" olduğu hakkında bir sürü kitap okuduk. Yok iç dinamikler, yok şunlar, yok bunlar, yok plazmatik yapı falan fiş mekan. Yapısını açıklarken kullandığımız üslup her daim duygudan yoksundu. Zararlarını açıklarken kullandığımız üslup ise kapitalizmi salt "kötü canavar" olarak gösteriyordu ve açıkçası pek de işe yaramıyordu.
Derken..
Bu ikisini birleştirebilen bir adam tanıdım ben. Hem de iki mısrada. Bu adam öyle bir adamdı ki, sadece görünüşü bile insanı umutsuz bir isyana teşvik ederdi. (Yanlış anlaşılmasın, burada iyi anlamda bir umutsuzluktan bahsediyorum.) Bu adama hiç dokunamadım. Sadece sesini duydum, görüntüsünü gözledim. Bu adam Efrim abimizdi. Godspeed You! Black Emperor grubunun bir öznesi olan Efrim. Kapitalizmi şöyle açıkladı ve bizi bizden etti:

"I open up my wallet
And it's full of blood."

Bitti o an işte. Üstüne bir söz dahi söyleyemezdik ki. Bu adam resmen perspektiflerimizi sikip atmıştı. Plazmatik kapitalist yapıyı böyle açıklayabileni görmemiştik ki daha önce..

Sene iki bin iki idi. O zamanlar Rüya da yaşıyordu hem.

Coyul, İdel'de alışılmışın dışında bir hal sezinliyordu. Lâkin değil kelimeler; düşünceler dahi o hâli açıklayamıyordu. Coyul çok önce bir zamanda Dr. Jekyll ve Mr. Hyde'ı okumuştu. Orada Mr. Hyde'ı görenlerin omuriliklerinden aşağı doğru bir soğukluk hissettiklerini hatırlıyordu. Ama bu daha değişikti. Sıcaklık vardı. Yaşamın sıcaklığı sanki binlerce dereceye ulaşmış ve güneş kadar uzak bir mesafeden Coyul'un omuriliğini ısıtıyordu. Onun dışında bu İdel'den pek hazzetmemişti. Güvenilmez bir hâli vardı sanki. Bunları düşünürken tekrar karanlığı farketti. Yaşamının önceki evrelerinde hiç karşılaşmadığı; hayal dahi etmediği karanlığı...

-Burası çok karanlık.
-Ne dedin?
-Hiç.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
-Yalnız değilsin.
-Ne dedin?
-Hiç.

İdel kendi kendine şarkılar söylüyordu. Bu şarkıların melodileri Coyul'a çok tanıdık gelse de, sözleri biraz değişikti.

-Götveren Ayşeeee Götveren Ayşe. Naaapıyorsuuun biiize söyle?
-Bu şarkıyı hatırlıyorum.
-Aaa ne tesadüf ben de hatırlıyorum. Hangi şarkıyı?
-Demin söylediğin şarkıyı.
-Demin şarkı mı söylüyordum?
-Söylüyordun ya salak!
-Bağırma Ahmak Coyul! Hatırlamıyorum.
-Sinirlerimi zorluyorsun İdel.
-Kargalaar uçaaar iken, leylaklaaar sıçaaar iken, işte öyleee bir zamandaaa buluşacağız biz seninlee.
-Bu ne şimdi?
-Ne ne?
(Coyul çok sinirlenmişti. Ama sinirlerine hakim oldu.)
-Ben biraz gezinmek istiyorum. Burayı aydınlatabilir miyiz?
(Coyul, İdel'in de Lima gibi akla yatkın olmayan bir şeyler ile dediğini yapacağına güveniyordu.)
-Al bunu.

İdel, Coyul'a bir el feneri verdi. Coyul çok şaşırmıştı. Görünüşü ve hareketleri Lima'dan çok daha sıradışı olan İdel normalde mantıklı olması gereken bir şey yapmıştı. Coyul inanamadı. O karanlıkta fenerin ışık saçacağına inanamadı. Ama işte.. fener çalışıyordu. Etrafına baktı. Ne bir tümsek vardı ne de bir çukur. Sonsuzluğa dek uzanıyor gibiydi bu vadi.

-İdel, burası neresi?
-Burası üçüncü tünel.
-Nasıl yani? Ben en son birinci tünelden düştüm. İkinci tünelde olmam gerekmiyor muydu?
-İkinci de olabilir emin değilim.
-Beni delirtmeye mi çalışıyorsun.
-Ay sipiiiid yuuuuu. dım dım dıdıdımmm.
-İdel!
-Ne var Ahmak Coyul?
-Soruma cevap ver.
-Cevap mı verdin ki, soru sorayım?

Coyul'un kafası iyiden iyiye karıştı. İdel çok... garipti. Hayır, bu kelime değil. Ama betimleyecek bir kelime bulamıyordu işte.

-Ben buradan çıkmak istiyorum İdel.
-Hadi canım. Ne güzel oturuyorduk. Bak şimdi televizyonda en sevdiğim program başlayacak.
-Televizyon mu? Nerde?
-Ne nerde?
-Televizyon.
-O ne ki?
-İdel beni delirtiyorsun!
-Bir keresinde altıncı tünelde bir kadınla tanışmıştım. Çok güzel kadındı.
-Sonra?
-Şu yoldan gidersen çıkışı bulabilirsin. (diyerek Coyul'a sol tarafını gösterdi.)
-(Coyul cevap alamayınca yine sinirlendi. Ama çıkmak istiyordu artık) Hangi yoldan?
-Şu işte. (Bu sefer sağ tarafını gösterdi.)
-Yönümü nasıl bulacağım? (Coyul nedenini anlamıyordu ama İdel'in olağanüstü bir şey yapmasını bekliyordu. Ama İdel cebinden bir pusula çıkardı. Coyul yine şaşırdı.)
-Bunu al. Ok yönünde gidersin.
-Ama bu pusulada tam yedi tane ok var.
-İşte seç birini. Hepsi çıkışa ulaştırır seni. Ama dikkat et, yoldayken karıştırma seçtiğin oku.

Coyul tam teşekkür edecekken İdel arkasını dönerek bir şarkı tutturdu ve bir süre sonra karanlıkta gözden kayboldu. Coyul yürüdü.
..
..
Coyul yürüyordu.
..
..
Coyul yürüyecekti.
..
..
Coyul kim bilir kaç zaman yürüdükten sonra sağ tarafında bir ses farketti. Sanki bir kedi çığlık atıyordu. Sağ tarafına baktığında sol kulağında büyük bir acı hissetti. Gözleri karardı. Coyul rahatsız bir uykuya daldı. Uyudu.
..
..
Coyul uyuyordu.
..
..
Coyul uyuyacaktı.
..
Ama birşey uyandırdı. Coyul uyku sersemliğiyle etrafına bakındı. Mağara gibi bir yerdeydi. Ne kadar aşağıda olduğunu tahmin bile edemediği bir yeraltı deresinin şırıltılarını duyuyordu. Ve yattığı taş yüzeydeki çatlaklardan açık yeşil ışıklar sızıyor, mağarayı aydınlatıyordu. Coyul ayağa kalktı. Mağaranın altı yol ağzındaydı. Altı tarafa doğru küçüklü-büyüklü dehlizler açılıyordu. Tam nereye gideceğine karar vermeye çalışırken, arkasından biri seslendi:

-Demek uyandın Ahmak Coyul.
-Evet uyandım. Sanırım buralardaki herkes adımı biliyor.
(Karşısındaki adam çok keskin bir kahkaha attı. Biraz durdu. Sonra yine gülmeye başladı. Gözlerinden yaşlar geliyordu. Coyul anlamadı.)
-Pekii.. Peki senin adın ne?
-Ben Yazu.
-Burası neresi. Dördüncü tünel mi?
-Hayır Ahmak Coyul. Burası tünel değil. Burası Mağara. Sona geldin.

Biterken: God is an Astronaut - When Everything Dies

Aslında bugünkü yazı için gayet uzun bir makale hazırladım. Şu an istersem o yazıyı koyabilirim buraya. Ama vazgeçtim. Fazla entellektüel gözüktü gözüme. Onun yerine kısa bir yazı yazayım, yeter.

Şef Seattle'ın ABD başkanına yazdığı mektubun üstünden ne kadar geçti? Bence çok az geçti. Bildiğin "az". Dünyanın yaşam süresine baktığında okyanusta damla gibi bir zaman. Seattle'ın kehanetleri gerçekleşti, baksana. Artık "Önce şöyle yapalım, sonra onları da yaparız." demek gibi bir lüksümüz yok. Artık tek yapılabilecek şey yıkmak. Doğayı bu hale getirenlerin mezarlarını kazmak. Fabrikaları yerle bir etmek. Orduları dağıtmak. Otomobilleri yakmak-parçalamak. Yoksa ben hayatımın sonunu göremeyecem ulan. Dünya yok olacak diyoruz işte. Ne zamandır diyoruz hem de. Onlarca senedir bir küresel ısınmadan bahsediyoruz. Ancak uzman-azmanlar çıkıp da birkaç açıklama yapınca inandınız siz. Şimdi bu küresel ısınmayı önlemek için hala hükümetlerin söylediklerine inanıyorsunuz. "Ay suyu az kullanayım, ay arabaya az bineyim, ay çıt diye kırıldım vallaaaaahiiii.." Ulan evde kullanılan su barajlardaki suyun %5'i be. Neden bahsediyorsun amına kodumun salağı? O doluluk oranını merak ettiğin barajlar ekolojik felaketin ta kendisi, anlamıyor musun gerzek?
Çocuğun varsa onu sonuncuya seviyorsun belki de. Belki bir kaç seneye kadar zehirlenip ölecek. Sadece bir seçim şansımız var. Ya tüm bunların müsebbibi olan devletleri, kapitalistleri, tüm efendileri yok edeceğiz. Ya da onlarla birlikte yok olup gideceğiz. Bu olanların sorumluları sokakta halı yıkayan mahalle karıları değil, anlaman lazım. Anlamıyorsan sen aptalsın, sen gerzeksin. Şimdi...
Git seçimini yap. Benim seçimim belli. Karşı tarafı seçtikten sonra da karşıma geçip benimle konuşmaya çalışma. Ne kadar saçmaladığımı da düşünsen, ne kadar beni değiştirmeye de çalışsan yaptıklarımı yapmaya devam edeceğim ve bir kez karşı tarafı seçtiğinde, bundan sonra benden alacağın tek cevap ölüm olacak...

Coyul günlerdir düşüyordu. Bu deliğin etrafından geçmek isterken ayağı kaymıştı. Önceleri çok korktu. Sonra alıştı. Ne bir şey görebiliyor, ne de bir yere değiyordu düşerken. Sadece düştüğünü hissediyordu. Uyuyor, uyanıyor; artık tabana çakılıp ölmeyi bekliyordu. Ama hâlâ düşüyordu. Derken.. Çakıldı. Öldüğünü sandı. Ama ölmedi. Doğruldu. Tam o sıra etrafındaki müthiş gürültüyü farketti. Gözlerini ve kulaklarını kapadı. Her tarafından güçlü ışık huzmeleri hücum ediyordu ve yine her tarafında yüksek desibelli ziller çalıyordu. Seslerin frekansları tam Coyul'un kafasının içinde buluşuyor ve onu patlatmaya çalışıyordu. Ölüp ölmediğini anlayamıyordu bu yüzden. Büyük bir kaos yaşanıyordu her tarafında. Bir cismin varlığını belli eden hiç bir kıvrım yoktu. Her taraf bembeyazdı. Bir de o sonsuz gürültü. Ah o gürültü.. Beyazlık fırtınasının ortasından biri bağırdı:

-MERHABA! NEREDE OLDUĞUNU BİLİYOR MUSUN?

Coyul anlamadı. Ses tekrarladı:

-MERHABA! NEREDE OLDUĞUNU BİLİYOR MUSUN?
-Şey.. Bilmiyorum..
-NE DEDİN?!
-DİYORUM Kİ: BİLMİYORUUM!
-PARMAKLARINI BURNUNA SOK!
-NEE?
-PARMAKLARINI BURNUNA SOK!

Coyul anlamadı. Ama denileni yaptı. Birden tüm gürültü kesildi. Sormak için can atıyordu, ama nedense sormaması gerektiği gibi bir kanı içine oturmuştu.

-Sen kimsin?
-Ben Coyul. Sen?
-Ben Lima. Nasıl düştün buraya?
-Şey.. ayağım kaydı. Sonra..
-Tamam tamam, anladım. Çıkmak istiyor musun?
-Evet.
-Hiç soru sormadan dediklerimi yapacaksın o zaman. Bu yol çok uzun, sen bilmezsin.
-Tamam. Ama.. burası neresi?
-Burası ilk tünel. Şimdi kafanı vur.
-Nereye? Burada hiç bir şey yok ki Lima..
-Soru sorma dedim ahmak Coyul! (Bu kalıp Coyul'un kafasında yer etti. Ahmak Coyul, Ahmak Coyul..) Önünde birşeyin olduğunu hayal et ve ona kafanı vur!

Coyul önünde bir kütük olduğunu hayal etti ve gözlerini kapayıp var gücüyle kafasını ileri doğru attı. O kafa atarken önünde bir kütük belirdi ve BAM! Büyük bir acı. Coyul'un beyni aktı..

-Ne yaptırdığını gördün mü? Senin yüzünden ölüyorum şimdi.
-Korkma ahmak Coyul! (Yine mi? Ahmak Coyul Ahmak Coyul..) Ölmeyeceksin.

Lima bunları söyler söylemez, Coyul'un beyni toplanmaya başladı, kafasının içine girdi ve kafasındaki yarık kapandı.

-Ama.. ama nasıl oldu bu?!
-Soru sorma Ahmak Coyul! (Yine?) Anlamıyorsun değil mi? Sen ölemezsin.. sen zaten öldün.
-Ne?!

Bir anda Coyul'un altındaki zemin yok oldu. Coyul tekrar düşmeye başladı.. Lima boşluğun başında gülüyordu. Delikten Coyul'un sesi duyuldu:

-BEN ÖLDÜM MÜ?

Coyul yine günlerce düştü. Derken yere çakıldı. Doğruldu. Etrafı kapkaranlıktı. Öyle ki bir cismin varlığını belli eden hiç bir kıvrım yoktu.. ve dayanılmaz bir sessizlik. Bir kaç saat olduğu yerde oturdu, sonra bağırdı:

-BURADA KİMSE YOK MU?!

Sesi yankı yapmadı, belli ki çarpacağı hiç bir şey yoktu. Tam arkasından bir ses geldi:

-Bağırma Ahmak Coyul! (Yine yine yine?) Ne güzel uyuyordum.
-Sen.. sen kimsin? İsmimi nereden biliyorsun?
-Ben kim miyim? Kimdim ben? Dur bir saniye unuttum. Aaa adım neydi ki benim. Çalışsana aptal kafa! Hah, evet. Benim adım İdel.

Biterken: Godspeed You! Black Emperor - East Hastings (Part: Sad Mafioso)

DEA!!!

"-Gel abi bi' oturup konuşalım.
-Yok sağol, ben o işi gördüm. Dayak atsam ben sana?"
f.c.

Bu nadide epigraf ile açtığımız bu nadide yazıya "DEA!!!" nedir; onu anlatarak devam edelim. Bu kelime, Japonca bir karate terimi olan "Deai Osae*"nin kısaltması olarak hafızalarımızda yer etmiştir. Bizim yörelerde genellikle "deay" şeklinde telaffuz edilir. Hatta karate salonlarının duvarlarında yazar: "DEA yapmayan bir sporcu başarılı olamaz." diye.
(*Hücuma hücumla karşılık vermek.)

Şimdi bu DEA işi sanıldığı kadar kolay değildir. Rakibin hamlesini önceden sezip, hamlesini yapmasına fırsat vermeden darbeyi atman gerekir. Bu da ilk önce saldırı tekniklerini iyi öğrenmeyi gerektirir ki karşıdakinin muhtemel hamleleri düşünülebilsin. Saldırı tekniği çok iyi olan bir sporcunun DEA tekniğini geliştirmesi çok kolaydır. Ki zamanla o kadar mükemmelleşir ki bu teknik, artık istemsizce DEA yapmaya başlar kişi. Daha da geliştikçe artık "Fake"leri dahi yememeye başlar. (Ki karşıdaki rakibin DEAcı olduğu tespit edildiğinde genellikle fake atılır. Yani ben böyle yaparım, karşı DEA yer salak. hehe.) Çok iyi bir DEA tekniğine sahip olmak için çok büyük bir dikkat gerekir. Ki bu yazıyı okuduktan sonra bir karate müsabakası izlersen ve orada bir bok yapmadan karşısındakini izleyen bir karateci görürsen; artık bileceksin ki o DEAcıdır. DEA için en uygun hamle Gyaku-Suki*dir. Gyaku Waza**nın tamamı uygundur aslında. Lâkin bunlar pek bilindiğinden kelli bazı zamanlar kâr etmez. O zaman da kendini iyi geliştiren ve yeterince esnek-hızlı olan sporcu Mawashi-geri***ye, hatta Uro Mawashi-geri****ye dahi başvurabilir ki eğer becerebilirse çok güzel de puan kapar.
(*Zıt yumruk
**Zıt vuruş teknikleri
***Yarım-dairesel tekme
****Ters yarım-dairesel tekme)

Mesela şurada gösterilen son teknik, kabataslak bir DEA örneğidir.

Konuyu nereye getireceğim? DEA yapmayı iyi bilen bir sporcu eğer enbesil değilse bunu sözlü çatışmada da kullanabilir; ki kullanır. hehe.

--------------
Yahu o kadar uzak-doğu sporlarıyla uğraştım. Şükürler olsun ki; bir kere dahi yoga yapıp gözü açılmamış sığırcık yavrusu pozuna bürünmedim.

O değil de, yeni farkettim; tam yirmi üç dakikadır kan yutuyorum. Vay anasını.

Karalama Aklama

2008-12-19T15:52:00.000-08:00

f.c. Devam Eder mi?

"Öldün mü?" sorusu gelmiş, "Ay çok korkuyorum, nerdesiiin?" sorusu gelmiş, daha bir sürü soru gelmiş de; yahu arkadaş "Kaldın mı?" sorusu gelmemiş. Pek bir sanaldasınız sayın seyirciler, pek bir sanalsınız sayın seyirciler. Vay anasını yani.

Öldüm mü? Yaşadığımın farkına varıyorum sayın seyirciler. Aslolan hayattır, iktidarlar bunu anlayamayacak kadar aptaldır. İktidar mısınız sayın seyirciler?

f.c. devam eder etmesine. Ama şu andan sonra büyük ihtimalle "f.c." kalıbını görmezsiniz. Ben başka yerden girerim, belki de girmişimdir. Kişilere takılmayınız, fikre bakınız. Benim bedenim önemsizdir, ölebilir o, ona kurşun da işler. Bakınız fikirlere kurşun işlemiyor ama.

"Friedrich Camus" galat-ı meşhuru bitmiştir sayın seyirciler. Hayatın içi var iken, mücadelenin kalbi var iken; kusura bakmayınız ama burada yüz-iki yüz kişi için yazı yazamayacağım.

Hiç bir şeye yanmam. Lakin kafcamus biraderimle bir röportaj yapamadığıma yanarım. Özür dileyim, özürle bitireyim.

Hımını Mımını

Rüyada rüya ile konuşan adam sayısı tektir. O adam biriciktir. Her laf boştur. En büyük boş laf da biriciktir. Biricik, ifade edilemeyendir. Stirner'in alnını düşünüyorum şimdi. "Keşke Almanca bilseydim." diye hayıflanıyorum.

Şu su götürmez bir gerçektir ki; Stirner, Nietzsche'den çok daha zekidir. Lakin şu da bir gerçektir ki; ben ikincisini daha çok severim. Nedenini Camus anlatır: "Çıkmaza girildiğinde Stirner durup gülümser, Nietzsche duvara kafa atar." Bunun gibi bir cümle işte, tam hatırlayamadım.

Sonra köşeyi döndüm. Bir ayna koymuşlar, baktım. Ortada bir ayna olmadığını ancak dokununca kavradım..

Çaykovskiyciler ve Bugün

1870ler'de Rusya'da faaliyet gösteren devrimcilerin oluşturduğu Çaykovkiyciler grubu ile bugünkü devrimciler arasında ahlaki anlayış bakımından akıl almaz bir benzerlik var.

Çaykovkiyciler'i direkt olarak anarşist diye nitelendiremesek de; bu gruba Kropotkin'in kattığı özgürlükçü öğeler Çaykovskiyciler'i gerçek bir devrimci grup haline getirmişti. Kropotkin'in anılarının ön sözünde Tvardovskaya, Çaykovkiyciler'den bahsederken şöyle yazıyor:

---

"Kahramanlara ihtiyacımız yok bizim." deniliyordu programda, "coşku anlarında en sıradan insanlar arasında da kendiliğinden çıkar kahramanlar; bize, belli bir inancı benimsedikten sonra, yoksunluklara her gün daha çok katlanabilen insanlar gerekli."

---

Aradan geçen yüz küsur sene ve bugün anarşizmin çok geniş olan mirası düşünülürse, bugünkü devrim organizasyonunun ahlaken köklerine dönmesi büyük bir gelişimin habercisi olarak hepimizin kulaklarında borazanını öttürüyor. Duyana ne büyük müjdeler veriyor, duyana...

Devrimi "devrim öncesi-devrim sonrası" şeklinde ayırmayan ve sürekli işleyen bir organizma olarak gören; her örgütü özgürlük ve devrim, her özgür yüreği de bir örgüt olarak algılayan; kişisel yaşama zerre kadar karışmayan, hiyerarşik mekanik örgütlenme modeli yerine bireysel inisiyatifi yüksek tutan organik ve esnek örgütlenme tarzını yaratan; ortodoksinin karşısında yıkılmaz bir kale gibi yükselen, mekanik aygıtların karşısında her daim sözünü söyleyerek diğer gruplara doğrudan eylem perspektifleri içerisinde bir saldırıda bulunmayan, her tür kesinliği reddeden, kendi yolunda özgür ve adil bir dünya ütopyasından zerre kadar taviz vermeyerek durmadan yürüyen, özgür ve adil dünya ütopyasını düşünüp oturarak mutlu olmak yerine istediklerini bugün şimdi burada hayata geçiren ve özgür eylem alanlarını her geçen gün genişleten anarşizm, ayakları yere basan, örgütlü, sistemli veya kendiliğinden varoluşlarıyla yükselen bin bir çeşit hareketleri ile ve iflah olmaz materyalizm karşıtlığıyla; 2000li yılların iktidarlarının yaptıkları analizlerde bir anomali hüviyetine bürünmektedir. Ve dahi Zapatistalar Meksika'dan yaydıkları ışıkla hepimize ilham vermektedirler.

New York Belediye Başkanı'nın 2004'te yaptığı konuşmasında gerçek tehlikenin radikal islamcılardan yahut komünistlerden değil anarşistlerden geleceğini ve tüm dünya hükümetlerinin hazırlıklı olmaları gerektiğini belirtmesi ne bir tesadüftür, ne de abartılmış bir konudur.

Sıçarken

O kadar yazı yazdık yok düşünürken, yok yürürken, yok otururken, yok yatarken. Bu sefer de sıçarken yazacağım ulan. Var mı itirazın? Feci halde küfredesim var biliyor musun? Hele şu zamanlarda. TSK Kuzey Irak'a girsin mi baba? Kuzey Irak'a kafam girsin! TSK'ya da kafam girsin lan onun ne eksiği var. Sus sus duyacaklar! Neyi duyacaklar, onlar sadece kulak kabartır. Ah bir duysalar, aman bir duysalar! Aah aşkım amaan aşkım diye bir şarkı vardı bilir misin baba? Baba senin ağzına sıçayım baba! Baba senin aklını sikeyim baba! Baba sen şerefsizin tekisin baba! Baba sen orospu evladısın baba! Aile kutsalsa ben de zümrüd-ü ankayım baba. Var mı itirazı olan? Tamam otur! Sen kalk bakalım! Sen, sen! Söyle bakalım Maveraünnehir nereye dökülür? Bilemedin, gel bakayım yanıma. Aç elini. Vurmayacam lan şaka yaptım. Ben senin baban mıyım ki vurayım? Baba senin düşüncelerini, zihnini, ihsanını, gelmişini geçmişini sikeyim baba. Beni sokağa atan ellerini kırmak istiyorum baba! Şehitlerin sorumlusu devlet mi, başkası mı? Devlet baba, devlet baba, sikilmedi götüm, altında aba. Devlet baba, nerdesin? Sikemedin, götüm n'etsin? Ben eski günlere dönmek istiyorum ulan! Gene teke gibi kokayım. Gene sokakta yatayım. Gene bali çekeyim. Gene ölümüne kavga edeyim. Gene gene gene... Ama olmaz! Temiz kokmam ve seviştikten sonra yıkanmam lazım benim. Yıkanmak istemiyorum ben. O karanlığın teri üstümde kalsın istiyorum. Bir de süper hit kazanıyorsun böyle. Git profiline, cinsiyetini kadın yap, sonra "Sevişiyorum, yiyişiyorum, içimde kayboldum; biri içime girip beni çıkarsın istiyorum!" yaz; geceyi kamasutrada harcasak da sikimizi sıvazlayarak okuruz biz. Mesela ben de anlatayım. Üç gün önce bir hatunla seviştim. Offf! Yılan gibi kıvrılıyordu. Tam dört saat ayrılmadık. Bir daha bir daha bir daha. Acaba ben yazınca tahrik ediyor mu? Merak ediyorum lan! Acaba bunları okuyan bir orospu da amını parmaklıyor mu, merak ediyorum. Of sevgili Ben, feci halde küfredesim var, biliyor musun? İkamet Mermeri de anarko-edebiyat diye bir şey icat etmiş. Ondan şey ediyorum sanırım şu an. Baba, ben gene senin ağzına sıçayım. Baba senin ananın amına koyayım. Baba sen niye var oldun? Baba seni var edeni sikeyim. Bir de Müjgan mı ne varmış.. Onun da amına koyayım. Bana geçen gün bir baayan "erkek-egemen cinsiyetçi piç!" dedi. Eee ne oldu? Hiç, sonra geldi özür diledi. Yanlış anlamış. Tez-antitez-sentez. Bu hep geçerli. Ama her antitezin bir tez, her sentezin de bir antitez olduğunu kanırta kanırta değil de seve seve kanıksıyorsun zamanla. Diyalektiğin sonu olsaydı ben de tabanıma sümüğümü silerdim mesela. Civan Gasparyan'ın Freedom parçasını seven, hem de Michael Brook ile düet yaptığı halini seven, dinlerken kendinden geçen bendendir. Benden olan nedir? Ottur boktur. Sevgili Ben, orada mısın? Evet. Nasılsın? Küfür küfür küfrediyorum. Aa ne tesadüf ben de. İnanmam. Salak mısın? Olabilir. Ne demeye çalışıyorsun sevgili Ben? Biz aynı kişiyiz. Yok öyle birşey, inanamam. Salak mısın? Olabilir. Lan piç! Evet sen. Biliyor musun dişimde bir sızı var, dudağımda da var, ayağımda da var. Karaciğerim de şişmiş olabilir, emin değilim. Bir de sağ göğüs kasım sancıyor. Bunları niye anlattığımı biliyor musun? Belki yersin diye. Belki yersin de sana başka şeyler yedirebilirim diye. Mesela tanrı falan yok. Ye bunu. Mesela anlam falan yok. Ye bunu. Hepimiz Vandalız, sadece kabul etmeyenler var. Ye bunu. Son zamanlarda "Hepimiz Ermeniyiz"i evriltip de "Hepimiz Askeriz, Hepimiz Mehmetçiğiz, Hepimiz Türküz." diyenler var ya; hah işte onların tam amına koyayım. Ayrıca askerin de mehmetçiğin de türkün de amına koyayım. Sen Türk değil misin lan? Hee türküm. Niye kendine küfrediyon o zaman? Ne bileyim lan akıl mı kaldı. Ama güzel küfür oldu o. Bak arkada Civan çalıyor, ne güzel çalıyor. Ermeni duduku, düdük değildir. O duduktur. Bana genetik bozukluk diyenler var ırkçı olmadığım için, daha beter olsunlar! Bana "Sen çok iyi yazıyorsun." diyenler var, onlar daha beter olsunlar.

Çişim geldi, bitsin bu yazı. Öeeh!

Öyle - II

Nietzsche ile Camus kafa kafaya verip şöyle bir söz etmişler ya hani, çok doğru söylemişler.

Oradan burası, oraya göre gözükür. Asla buraya göre değil. Buradan da orası buraya göre gözükür. Ve oradan buraya gelindiğinde gerçeklikler birbirine karışır. Tüm büyü bozulur. Tüm coşku söner. Öyle ki, artık coşku istenmez.

Ya buradan oraya giden, buraya geri döndüğünde; burayı oraya göre görmeye alışmışsa? O zaman ne olacak? Ruhumu paradoksal dehlizler içinde boğana selâm olsun..

Dize Dize Mim

Bugün tam anlamıyla şu haldeyim. Yani ki uğraşsam, çabalasam, üç buçuk dört buçuk beş buçuk tıp atsam tıpa tıp aynı hâle gelemezdim. Kendiliğinden oldu bu tıpa tıp tıbbî benzerliğin tıp oyununda tıpış tıpış yanıma gelip tıkacımı çıkarması. edicim bencim mimlemiş bir de. Şu şekilde. Böyle bir garip bir kanat oyuncusuyum ben. Ayağıma gelen topla şut çekmeden edemiyorum. Kaleyi görmüşüm görmemişim mühim değil. Çalım atma gibi alışkanlıklarım da yok. Tazı gibi koşup Ormandilho gibi şut çekiyorum. Neymiş bu dize, neymiş bir bakalım. Neymiş dostlar bir bakalım. Bakalım bakalım neymiş. Neymiş ki öğrenelim. Öğrensek ya artık. Neyi? Eaaaaah..

Gönül isterdi ki buraya bir Turgut, bir Ece, bir Cemal, bir Edip, bir İsmet, bir Sezâi falan koyalım. Hatta Özdemir dahi olabilir. Hayyam da şeyedebiliriz. (Aman aman çok zekiyim, çaktırmadan şiir zevkimi ifşa ettim.)

Ama konu beni anlatan bir şiir yahut bir dörtlük yahut her hangi bir manzume olunca ben Nietzsche'nin bıyıklarını durmaksızın yalarım:

---

Evet! Biliyorum nereden geldiğimi ben!

Doymak bilmez bir yalımım tıpkı

Kızıl kızıl olurum, tüketirim kendi kendimi.

Neyi tutsam aydınlanır,

Kömür kesilir elimden düşen:

Besbelli bir yalımım ben!

---

Şimdi golü attık. Santradan pas veriyorum: caaanım Nisa, Kaçan Kova, İktisatçı.

Derken

Ümidin kaybolması özgürlük demekti. Lâkin kaybolanı bulamamanın sinirleri yıprattığı da bir gerçekti.

Ben diyorum ki; ümidi kaybetmeyelim. Onu yok edelim.

"Bir gün" öleceğimizi kabul edelim ve değersizleştirilen hayatlarımızın en iğrenç pislikleri bizim en güçlü silahlarımız olsun.

------

O "Bir gün" bugünmüş gibi davranırsan; ne kadar delice şeyler yapacağını düşünebiliyor musun? Ne kadar serdengeçti hareket edeceğini hayal edebiliyor musun? Peki her zaman öyle hareket edebilmenin yarattığı coşkuyu hiç hissettin mi? Yoksa sen de mi solcuların yenilgi edebiyatına kapıldın?

Siktir git bence, kalbinin götürdüğü yere. Kimse aramaz korkma.

------

Bugün etrafımda tamı tamına on altı birey var. Toplam yüz sayıları otuz iki. Otuz iki tane geri tepmesiz tam otomatik tüfek etrafımda bana çevrilmiş, bir kez tökezlememi bekliyor. Tökezlediğim anda beni üstünden düşmek için büyük çaba sarfettiğim zirveye oturtacaklar. Ama insan ışığını karartmayı bildi mi korunabiliyor işte.

------

Bugün Bazaroğul mektup göndermiş bir de. Hey gidi iki bin beş... Hem iki hem bin hem de beş. Ne güzel sene be. Dondum ulan açsana vantilatörü.

Mızıka

Dört sene önce, böyle sıcak bir Temmuz gününde ben gittim, bir mızıka aşırdım. Kullanmasını bilmiyordum; lâkin bir şeyler öğrenmem gerekiyordu. Öğrenmesem çıldıracaktım.

Sonra o mızıkayı kullanmayı öğrendim.

Artık her temmuz günü mızıka çalıyorum.

Bir de bugün karnım çok açken, cebimde de para yokken üstüne afiyet; buldum gittim bir harabeye uzandım. Bildiğin proleter palas. Bir yandan saçlarımı kemirdim, bir yandan mızıka çaldım.

Güzel bi' şey bu şey.

Mızıka çalmayı seviyorum. Bi' de kavga etmeyi.

Ne zaman elime alsam mızıkayı, aklıma Kâzım gelir:

"Boynunu o yeşil fuları sarınan çocuk

Nice trnlerine binme binme kaybolursun

Sokaklarda mızıka çalına çocuk vurulursun

Sokaklarda mızıka çalına çocuk vurulursun

Boynunu o yeşil fuları sarınan çocuk

Nice trnlerine binme binme kaybolursun

Sokaklarda mızıka çalına çocuk vurulursun

Sokaklarda mızıka çalına çocuk vurulursun"

Ne zaman aklıma Kâzım gelse, ben devinip dururum.

Bi' de Umgdomshuset!

Edebî Zirveden Ebedî Gayyâya

Bak çocuğum bu müzik işte. Bunun dinlemesi olur, hissetmesi olur, hoplaması zıplaması olur, sarsıla sarsıla ağlaması olur. Ah ki herkes hissedemez.

Eğer ki umutsuzluk bir şehrin tüm sokaklarını hegemonyası altına almışsa, orada gerçek bir umut nüvesinin gömülü olduğundan bahsedebiliriz. Geçen gün, günler süren yorgunluktan ve bıkkınlıktan birkaç saat koparabilmiş olmanın verdiği rahatlık ile uzanmışken, güzel de bir müzik kulaklarımı işlerken; birden camdan içeri biri atladı. Kaslarım gerildi. Dövüş pozisyonu almaya hazırlanırken baktım ki; bizim Halil. Mahallenin kedilerinden... "Abi, gitmişin gelmişin, bizi hiç arayıp sormuyorsun diye serzenişte bulundu. Tanıdık bir suratı görmenin rahatlığı ile bir oh çektim. Halil çok dertliydi. Görüşmeyeli oğlunu araba ezmiş, "Mahalle üç gün yas tuttu." dedi. Oğlu da çok delikanlıydı babası gibi. Dertleştik de dertleştik. Bir tek çilingir sofrası eksikti. Ama Ramazan işte... Mutâda inkıyâdın yakınından dahi geçmesek de; mutâda göstermelik bir saygımız vardır. Maksat hüşyâr gönüller bozulmasın. Hoş, çoğunlukla o hüşyâr gönülleri hahişkâr birer canavara çeviririz ya neyse. Sokağa çıktık, dolaştık. Diğer kediler çöplerde iftar ziyafetlerinin artıklarıyla cebelleşiyorlardı. Sokak kedisiyle ev kedisini ayrı tutarım hep. İkisinin de minneti yoktur. Lâkin ev kedisi, insanı dost olarak görmez. Sokak kedisi ise "tehlikeli bir dost" olarak görür, plâtonik bir histir onunkisi. Çünkü bilir, artık insan insanı bile dost olarak görmez. Yani sokak kedisi her dâim delikanlıdır. Ev kedisi, insanın sahte şehir düzenine ayak uydurmuştur, sinsidir. Çıtkırıldım hanım kızlarımız, kedileri sümsükleştirmeye çalışırlar. Dahası kedileri sümsük sanarlar. Pembe hayallerinin pratik hayattaki temâyülleri gariptir netekim. Neyse... Sâime Teyze yine her zamanki gibi. Kâğıt toplamış, satmaya götürüyor. Gariptir, beni görmedi. Görseydi, "Sevgilim benim." diye üstüme atlardı. Ah be Sâimecim. Altmış yaş daha yaşlı olsam hiç düşünmem, alırım seni. Senden daha gencini mi bulacam allasen. Hoş dışarıdan bakan senin içindeki yirmibeşlik genç kızı göremez ya varsın görmesin. Okulun zilleri çalıyor. Mavi önlüklü köle adayları koşuşturuyor. Ben ilk küfrümü ikinci sınıfta sınıftaki hocaya etmiştim. Sonrakileri sayamadım. Beni birinci falan yaparlardı hep, ben küfür ederdim. Okulu kimse sevmedi, kimse sevmiyor; ama herkes katlanıyor. Ben katlanamadım işte; lise ikiden terk ettim sonra... bir daha da eğitimle işim olmadı, okul işgali hariç. 128ler'e gönderilen zarfsız kuşlar hiç bitmedi çünkü... Haa Halil diyorduk değil mi? Halil'in bir işi varmış, ayrıldık az önce. Şu sıralar yine alafranga tuvaletlere def-i hâcet cinsinden bırakılan ceninler takılıyor kafama. Acaba bir bok böceğinin yumurtalığında hayat bulurlar mı? Bulurlarsa ne olur? Şu bir gerçek ki; senden benden daha iyi bir gelecekleri olur. Hiç değilse gerçek bir yaşamları olur. İnsan dışındaki hayvanları da düşünmesem, tüm insan şehirlerini havaya uçururum. Lâkin insan milliyetçiliğinden canlı milliyetçiliğine evrilişin şu kutlu günlerinde kurunun yanında yaşın da çırasını tutuşturma işi pek aklıma yatmıyor işte. Yanmış cesetler bozuyor hayallerimi. Evet, Darwinistlerin gözüyle baktığımızda (Saîd-i Nursî'nin deyimiyle) dünya bir mâtemhâne-i umûmiyedir. Lâkin Darwinistler Darwin'i anlıyorsa, ben de üç kulaklı - dört kollu - beş memeli - pire boylu bir gorilim. Ayrıca Nursî'nin de aklına sıçayım affedersin. Şu karşıdakine Emniyet derler. Bunun işkencesi olur, cinayeti olur. Ah ki, badanalı duvarlarının karanlık tarafında isimsiz cesetleri istif ederler. Şu yanındakine de tinerci derler. Ağlaması olur, titremesi olur. Yani ki onu oyuncakları olduğuna inandıramadılar. Bak şu boylu boyunca şırıldayan şeye sokak derler. Bunun kavgası olur, ölümü olur, gezmesi olur, görmesi olur. Bak buna yumruk derler, bunun atması olur, patlatması olur, acıtması olur. Bak çocuğum buna yaş derler. Gözden akar. Bunun acıtması olur, sevinmesi olur. Bak buna arı derler. Bunun işi olur, iğnesi olur. Bak buna isyan derler, bunun vurması olur, kırması olur, acısı olur, sevinci olur. Bak çocuğum bak buna camii derler, içinde secde edeni olur, otuzbir çekeni olur. Bak buna yürek derler, bunun acıması olur, atması olur. Ah ki çürüyünce berbat kokar. Bak buna alkol derler, bunun döndürmesi olur, vurması olur, uçurması olur. Bak buna uçurtma derler, bunun vurulması olur, kaçması olur. Niye uçurtmaları vururlar niye? Bak çocuğum bak buna çocuk derler, bunun güzel gözleri olur, sevmesi olur, okşaması olur, öldürmesi olur ki niye olur? Bak ulan çocuğum buna ben derler, bunun neyi olur? Karşıdan gelen Siyâhî değil mi? Barcelona çetesinin köpeklerinden... Evet evet ta kendisi. O çetenin diğer köpeklerinden biri de benim. Geceleri küfür küfür küfretmekteyiz gündüzlerin imânına affedersin. Ben buralardayım sevgili Uyar, sen nerelerdesin? Bazen ceplerimi karıştırırken elime çarpsan diyorum. Sonra hiç çarpmamalı zaten diyorum. Şimdi biri dokunsa küt diye gülerim ha. Duymasınlar, aman duymasınlar. Gayyâlara yan düştüm sevgili Uyar, senden ne haber? Münker-Nekir'le mi; yoksa yılan-çiyanla mı lâf atıştırmaktasın? Uyar, bir türlü uyamadı, uyuyamadı ki; TV karşısında lâf atıştıranlar ona yanıp dururlar. Uyar'ın izdüşümünü buhranlarımın metaforunda bulunca ne mi oldu? Önce ağaçlar birden büyüdü, kısraklar birden yavruladı, havalar birden güneşli oldu. Sonra? Sonra karısı öldü o çocuğun. Kirlendi kötülendi sarhoşladı pis karılara dadandı. Anladılar onu ölenden başkası kurtaramaz. Ölen de kurtaramamıştı. Sus sus, gülerim ha. Küt diye giderim, cinayet üstüne kalır sonra.

Bir geldi mi derin ölüm uykusu,

Biter bu dünyanın dedikodusu.

Ölenden bir haber bekler insanlar;

Ne söylesin? Bilmez ki ne olduğunu!

Hayyam

Terk-i diyar edenlerin mükerrer anlardan bıkması, sonlarının mükerrer olmasını değiştirmedi. Taa tahta sıralarda iken "Bâb-ı Âli kapısından sülûk edip giderken.." cümlesindeki anlatım bozukluğuyla uğraşan bünyeler bir türlü gidemedi.

"Gitmek" kelimesini iki cümlesinden birine mutlaka sokmak gerekliliğini taa şurasında hisseden bahtı-yanıklar, bahtiyar oldu, gidemedi.

Giden unutuldu, giderken mükerrer oldu. Gitmeyen oturdu.

İsyanlarını Léo Ferre ile bastıranları gördük. Garip geldi. Halbuki garip falan değildi.

Burjuvazik söylemlerin içinde batıp batıp çıkamazken dili kurtarma çabasına girenler vardı bir de. Hiç biri battıkları yerden çıkamadı.

Virüs mü? Yoksa mikrop mu? Hangisi daha öz Türkçe? Cevap Z şıkkı: Hiçbiri.

Evet evet, Selim'in şarkıları vardı. Evet evet, Selim'in günlüğü.

Ama Selim'in bir de tabancası vardı. Unutanları gördük.

Araçları amaç edinmek bir hastalıktı. Ama herkesi tutundukları yerde tutan da oydu. Bu yüzden kimse bunun panzehirini düşünmedi. Bilinmezler istif etti. Bundan mütevellit bilinenlerin son raddesine dayandığını düşündük durduk.

Durduk da noldu? Durduk.. o kadar.

Bir de; Rusyalılar ile Anadolulular hep birbirine benzerdi. Şaftın kayışını göremeyenleri tepeden izlerdi.

Hegeldi. He geldi. Hegel geldi.

Hegel ne ki?

İbrahim'in Ağzından

İbrahim kimdir? Son 2-3 günümü beraber geçirdiğim insandır. Erzurumlu bir Kürttür. Onun ağzından bir anı aktarayım:

"Bundan 5-6 sene önce ordu, Doğu'da çok serbest geziyordu. Adam böyle normal bir şekilde belinde tabanca, elinde ördekle çarşı-pazar dolaşıyordu. Kadınlara laf atıp, dükkanları haraca bağlıyorlardı. Birgün birinin evine gidip yemek istediler. Adam da "Yeter lan bu zulüm." deyip vermedi. Adamı evinden çıkardılar, dövdüler. Ayaklarından halatla jeepin arkasına bağladılar. Bir kaç kilometere sürüklediler. Sonra bir mağaraya götürdüler. Mağarada bağladılar bunu. Yanına iki el bombası, iki de keleş koyup derenin öteki yakasına geçtiler. Tak! Bi' roketatar attılar. Sonra haberlerde çıktı "PKK'lı terörist öldürüldü." diye. Ulan şu MHP'den benim nefret ettiğim kadar kimse nefret edemez. Ben bile silahımın kabzasına ay-yıldız ile kurt resmi yaptırdım o sıra; Asker yakalarsa PKK'lı sanmasın diye."

-------------------------

PKK sivilleri öldürüyor. Yaşasın Ordu. Asker'in önünü açın. Di mi la hırbo?

"Yeraltından Konseptler"de "İsyan Günlüğü" adı altında hikâyesi anlatılan H. kimdir? Gerçek midir?

H. gerçektir. Hayatın tanıttığı sayısız "hikayesi güçlü" insanlardan biridir. Pek tabii hikâyenin yarısı kurgudur. Lâkin burada yazara hak vermek lâzım gelir. Çünkü Yazar hayatının bu evresinde H. ile görüşememektedir. Neden görüşememektedir? Alt tarafta yazarız onu da.

H. nin şu anki yaşını meçhul bırakacağız, pek çok şey gibi. Evden atılmıştır, sonra kaldığı harabede ölümden dönmüştür. Suçlu'nun cezasını vermiştir. Sonra ne olmuştur?

"Artık benim burada hiç bir 'şey'im kalmadı." diyerek kaçak yoldan Filistin'e gitmiştir. Şu sıralar 'taş atan gençler'i örgütleyerek İsrail ordusuna cehennemi yaşatmaya hazırlanan bir örgütün üyesidir. Filistin halkının özgürlüğü için. Ezilmiş halkların özgürlüğü için..

H.yi özlemekteyiz. Lâkin bilmekteyiz ki; bundan sonra cesedini dahi göremeyeceğiz.

Yani "İsyan Günlüğü" bir gerillanın çocukluk-gençlik dönemini anlatır hikâyedir.

Siz, konformizmin köleleri; güvenli evlerinizde iki-yüzlü ilişkilerinizle birlikte bilmem kaç ekran TV'lerinizin karşısındayken; haberlerde puşili/kar maskeli-keleşli birlikler arasında O'nu göreceksiniz. Ama tanımayacaksınız.

Halkın İsyanı

Dikkat! Gaza Getirir!

Bir de Nisa'ya pek teşekkür, pek..

II. Metamorfoz

Buraya kar yağıyor.

Eğer ki bu yazıyı bulduysan sen çok şanssız bir insansın demektir. Bu bir otobiyografi değil. Sadece hayalî bir Sen ile hasbihal etme isteği. Ellerim titriyor. O yüzden yazılar oldukça okunmaz bir halde. Neyse, sen gerçekten çok şanssız bir insansın.

"Geçen sene olanlar olmamalıydı." diyordum. Lakin olmalıymış. Olan herşey olması gerektiği gibi olmuş. Sanırım o olayın üstünden bir seneden fazla geçti. Şimdi kar yağdığına göre kış mevsimindeyiz. Hangi şehirde olduğumu bilmiyorum. Okuyunca komik gelebilir. Lâkin gerçekten bilmiyorum.

Büyük ihtimalle öleceğim. Ama biliyor musun; içimde hiç korku yok. Aslında şu an hiç bir duyguyu hissetmiyorum. Ayaklarımı hissetmediğim gibi.. Sanırım soğuk duyguları da donduruyor. Ööööyle ökküz gibi bakıyorum şu an kağıda. Ölmezsem;

Bir seneyi geçkin süredir içimde gerçekleşen ve şu an sonuna geldiğim metamorfozun beni getirdiği nokta şu: "Ben hasta bir insanım. İçi öfke ile dolu çekilmez bir insanım ben." Evet, sanırım bu yeterli. İşte ölmezsem böyle bir virüs dolaşacak toplumun içerisinde. Galiba içimde hala yaşamı isteyen küçük şubeler var. Yoksa "Ölmezsem.." gibi bir ihtimali düşünmezdim bile.

Cesedimi yok edersen senin yararına olur. Yoksa emniyetle falan uğraşırsın. Bak, sana kıyak geçiyorum. Hayatının geri kalanında anlatacak bir hikâyen oldu. "Ooooolum herif donmuş. Donmadan önce bi yazı yazmış. Tüylerim tiken tiken oldu, öyle böyle değil." hehe.

"Seni seviyorum" yazmak isterdim; lâkin son anlarımda yalan söylemek istemiyorum. Neyse, parmaklarımda çok hoş bir karıncalanma var şimdi. Kendine iyi davran.

Buraya kar yağıyor.

---------

2004 - Kış

---------

Fotoğraf: "Godspeed You! Black Emperor - f#a#∞" Albüm Kapağı

Blog Action Day

BlogActionDay

Duende'nin blogunda şu yazıyı görünce iştirak etmek istedim ben de.

"Belli bir günde büttün Dünya'nın aynı konuyu işlemesi gerektiğini savunan bir kurum/kuruluş blog action day.

15 Ekim 2007 tarihini seçivermişler tarih olarak ve konu ise çevre sorunu.

Yani 15 ekimde tüm bloggerlar olarak çevre sorunu ile ilgili yazıciğiz, çiziciğiz hep beraber bir şeyler yapmaya çalışiciğiz.

Tüm blog sahibi takipçilerimi 15 ekimde yazmaya, blog sahibi olmayanlarıda 15 ekimde blog blog gezip yorum yapıp dikkat çekmeye çalışmaya davet ederek bu postumuda sonlandırıyorum."

Ekolojist bir birey olarak pek tabii 15 Ekim'i değerlendireceğim ben.

Kitap Mim 187.1

Tolga biraderin şu mim'ine karşılık vermek gerektir. Verilecektir.

Mim'in muhtevası şöyle ki:

1. Yanınızdaki en yakın kitabı alın.

2. Kitabın 187. sayfasını çevirin (Kitabın sayfa sayısı 187'den büyük olmalı!)

3. 1. cümleyi bulun.

4. O cümleyi blogunuzda postlayın.

5. Bu dediklerimi lütfen en yakınınızdaki kitap üzerinde gerçekleştirin, favori ya da "cool" olduğunu düşündüğünüz bir kitap için değil.

Benim elde ettiğim cümle şudur ki:

"Üç gün süren bu savaşta kırk bin Türk yok olmuştu." (J. Von Hammer, Osmanlı İmparatorluğu Tarihi I. Cilt, İKS Yayınları)

Sultan Murad ile Hunyad arasındaki savaşların anlatıldığı bölüme denk geldi mim sayısı.

Paris Komünü'ne Osmanlı-Macar savaşları yakışmadı.

Lakin Paris Komünü'ne bin selam olsun!

Sağ kanada pas: Goddess Artemis

Ara pas: Eleştirel Günlük

Hasbihalimsi

Lan şerefsiz.. Sen sen. Baksana bir..

Hayatımda bildiğim en berbat küfür "şerefsiz"dir biliyor musun? Daha berbatını duymadım.

Bir de biliyor musun içimde bir ateş var. Haykırmadan anlatamıyorum.

Afrika'da bir çocuk açlıktan öldüğünde, bir diğeri salak bir savaşta kurşunlandığında yerimden fırlıyorum ben. Ben oturamıyorum. Ben tavanlara vuruyorum usumu. Tavanları deliyorum ben.

Bir genç haftanın altı günü, günde 14 saat çalıştığında ben yoruluyorum. Kolumu oynatacak takatim kalmıyor. Patronların şerefsizliklerini ta şuramda hissediyorum. Yüreğim duruyor benim.

Bir genç sahte umutlardan bıkıp sistemin sistemli yalnızlaştırma saldırısının pençesinde kendini beyaz ölüme bıraktığında ben ölüyorum. Bir çok kez yüreğim durdu benim. Çok..

Bir genç sokakta kendinden geçmiş bir vaziyette donduğunda tüm iç organlarımdaki faaliyet duruyor benim. Bir çok kez felç geçirdim ben..

Ve bir genç "Bu işlerin sonu yok." cümlesinin teslimiyetinde girdiği yoldan çıktığında kıpkırmızı oluyorum ben. Tüm hıçkırıklarım boğazımda düğümleniyor. Hüzünlü melodilerin topunu çıktıkları yere geri sokmak istiyorum.

Molotofların ışığında aydınlanan düşleri bokun içine batırmaya çalışıyorlar şimdi. Ama ben gerçeğim.. Kızıl Ordu tarafından katledilen Mahnovist bir köylü kadar gerçeğim..

Ve biliyor musun şerefsiz; hastayım ben. İçimdeki tüm iltihapları suratına akıtacağım.

Yeraltından Konseptler

Kıpır kıpır cillop gibi blog affedersin. Fotoğraf çalışması şeklinde birşeyler yapalım dedik. Sonra içine yazılı hikaye de kattık. En arabeskinden en pulp'ına kadar yeraltından hikayeler ile orada da olacağız.

Yeraltından Konseptler

Bazen Gülmek de Gerekir -I-

Evet, bazen gülmek de gerekir. Arada sırada böyle yazılar da yazayım diyorum. Mesela bu yazının konusu, Google'da arama yapıp da bu siteyi bulanlardan seçmece bir şey olsun. Nasıl ve nereleriyle arama yaptıkları hakkında bir tane dahi fikrim yok. Ama yardım etmek benim fıtratımda var, bu arkadaşlarıma yardım etmek boynumun borcudur. İşte bilgilerim nispetinde yorumlarda bulunayım, yararlanılsın:

"bir erkeğin sex arzular artırmak için ne yemeli"

Oğlum cümle aleme rezil oldun. İktidarsızmışın lan sen. Cümle kurmayı da bilmiyorsun. Durum vahim. İntibah ve mesir yahut viagra diyorum ben. Seçim senin.

"camuş resimleri"

Bak arkadaşım, eğer aradığın buysa bizde kalmadı. Bu camışların Afrika'da yaşayanlarına buffalo diyorlar. Eğer görmek istersen ayarlarız ucuza bilet falan.

"erkeğe nasıl seni seviyorum dedirtilir"

Seni seviyorum. Oldu mu? Bak dedirttin, bu kadar basit.

"her türlü cisimle sikişme"

Bunu okuduğun monitör var ya. Mesela onunla ilişkiye girmek için arkasındaki kabloları çıkarmak lazım. Çok kötü şeyler olabilir, aman diyeyim. Aklında özel bir cisim varsa yaz, onu da yorumlarım.

"mastürbasyonun sakıncaları"

Sivilce çıkarır, boyun kısa kalır, karaciğerini çürütür, kalp yetmezliği başlar, beyninde ur çıkarır, ayakta mantar çıkarır, mastürbasyon sağlığa zararlıdır, cinsel gücü azaltır, ciltte çabuk yaşlanmaya sebebiyet verir, akciğerin simsiyah olur, kanser falan yapar ne bileyim. Çek elini şeyinden.

Böyleyken böyle.

FotoMim

Gaykedi mimlemiş bu sefer de. Sevdiğim bir fotoğraf yahut resmi koyacağım, sonra muz ortayı altı pasa göndereceğim ki ortadakiler ağları havalandırsın.

Bugünkü resmin yaratıcısı Cockoo Land'den 18 yaşındaki genç bir sanatçı: Jo Walton.

Bu güzel meta için satırlarca-paragraflarca yorum yapayım dedim. Lakin sadece ismini yazmanın yeterli olacağını düşündüm şimdi. İsmi neymiş? İsmi "I Defy"

Çalıma girmeden topu yolluyorum:

Dijital biraderim kafcamus. Ve dilbilim meraklısı güzel insan Denize Dek Irkmakdır Adın.

Eğer ki bir sakatlığınız varsa veya hava topuna çıkmak istemiyorsanız o da kabulümüzdür.

Özgürlüğün Şeytanları

2008-12-19T15:49:00.000-08:00

Özgürlük arayışındaki kendi ruhumun özgürlükle ne kadar mücadele ettiğini algılayabiliyorum artık. Geçmişimi hatırladım da güneş sisteminden koptum, rastgele bazı sıcaklık durumlarından geçtim, kendiliğinden yoğunlaştım, kendiliğinden bir gezegen haline dönüştüm. Gayet özgürdüm.

Oluşmuş olduğum gezegende farklılaştım kendiliğinden ve birden kendimi görebildim. Kendime bir baktım ve haz duydum. Bunu ben mi yaratmıştım. Kendimi yaratmaya bağlanmıştım. Bağımlısı olmuştum. Etrafıma bakındım şöyle gözümün alabildiğince her yerde ben varım. Kendilerime dokunuyorum. Kendilerim de bana dokunuyor. Ve o dokunuştaki özgürlük merakının ne kadar mutluluk verdiğini algılayabiliyorum...

Birden bütün benler iki ayrı gruba ayrılıyor, birileri herşeyle mutlu olmak ve tadını çıkarmaktansa diğer gruba bir takım yaptırımlar yapmaya çalışıyorlar. Yaptırım yapılmaya çalışan benlik grubum bunu kabul etmiyor, ama elinden de bir şey gelmiyor çünkü algılayamıyor... neden? Sonra bir taşın arkasından gene ben çıkıyorum ve yaptırım uygulanan baskı uygulanan grubu onlara karşı kışkırtıyorum ki onlar eskisi gibi benliklerini iyi hissetsinler. Çünkü ben rahatsız oluyorum.

Bu anda şimdiye geliyorum ve bu benliklerimin aslında insanlar olduğunu ve iki ayrı insan grubu olduğunu görüyorum.

Bu iki ayrı insan grubunun bir grubu diğer grubu sürekli yönlendirmeye çalışıyor. Yönlendirilen grubun adı b, grubu yönetmeye çalışan grubun adı ise a, bunları hatırlıyorum. B grubundaki insanlara karşı gelmeyi öğreten de bana , buzağıya benziyor ama suratı kıpkırmızı ve sürekli mutlu gülüyor... sürekli bir şeyleri sorguluyor. Neden diye sesleniyor gruba. Ve bu grup isyan ediyor. Yöneten grupla savaş başlıyor. Bu savaş sonsuz sürüyor. Diğer gruptan birileri sürekli bizi birilerinin yarattığını ve ona itaat etmemizi istiyor ama ben buzağının boynuzlarının bir araya getirdiği ben, karşı çıkıp "isyan edelim kimsenin hükmetmesine ihtiyacımız yok" diyor. Ve karşı grup ona sen şeytansın diyor. O anda anlıyorum ki onun adı şeytan. Ve bu şeytan daha önce bunlarla karşılaşmış ve orada tek başına o yaratıcıyla ciddi bir mücadele haline girmiş. Kendi özgürlüğünü aramak için elinden gelen her yolu denemiş. Ve şeytan bu özgürlüğünü arayan gruba sürekli özgür kalmaları için hiçbir şeye bağımlı olmadıklarını, istedikleri her şeyi yapabileceklerini ve zaten burada yaşayacaklarını, hiç bir sorunun olmadığını , bütün ihtiyaçlarını gidermeleri için zaten her şeyin varolduğunu , bunları elde etmek için gördükleri ya da görmedikleri şeyden hiçbir şey istememeleri gerektiğini anlatıyor sürekli... Ve onlar şeytanı dinliyor.. Şeytanın tarafında yer alarak baskı uygulayanlara karşı sürekli bir kavga haline giriyorlar. Hiç bir şeyi dert edinmiyorlar. Ve sonra baskıcı grup, din denilen bir takım hüküm kuralları çıkarıyor. Çoğalıyorlar. Kendilerini sürekli kısıtlıyorlar. Ve ihtiyaçlarını gidermek için bile, kendi oluşturdukları kurallar çerçevesinde ihtiyaçlarına yöneliyorlar...

Ve şeytanlar bunları sorguluyor. Şeytanları dışlıyorlar. Onları sapkınlar olarak yargılamaya çalışıyorlar. Ellerinden her şeylerini almaya çalışıyorlar.

Baskıcılar sadece şeytanlara baskı uygulamaya çalışmıyor, diğer bizim gibi görünmeyen ama gözle görünen diğer canlı benlere de hükmediyor, onların onlar için geldiğini söylüyorlar..

Kendilerine bir alan seçiyorlar ve o olanların onlara ait olduğunu söylüyorlar. Şeytanlar onların oyununu sürekli bozmaya çalıştıkça, onlar daha fazla kural koyuyorlar. Daha fazla özgürlüğün önüne geçiyorlar.

Bu savaş sonsuza kadar devam ediyor....(asalakçalar)

Şeytanlardan haber alıyorum. Bir din çıkmış o dinin kurallarının arasında şeytanların aralarında olduğunu, ve onlardan uzak durmalarını söylüyor.. çünkü şeytanların anlattıklarını dinlerlerse onların sapkın olacağını ve onlara itaat etmeyeceğini ve bu itaatsizliğin de kötülük getireceğini söylüyor.. ve yasaklıyor... her kim bu kurala uymazsa öldürülüyor.. şeytanlar bu işi gizli yapma kararı alıyorlar. Çünkü sayıları git gide azalıyor.. sayıları az olduğu için savaşamaz hale geliyorlar ve artık sadece birilerine özgürlüğü ve bağımlı olmamayı öğretmek için mücadele veriyorlar.

İlk din sonrası bazı insanlar kendilerini kral ilan ediyor ve yaşadığı yerin kendi toprağı olduğunu ve o toprakta yaşayanların ise kendi kurallarına itaat etmesini söylüyor. Ve din kurallarını da yanına alıyor. O kurallarla kendi kurallarını birleştiriyor.. ikinci bir yerden din çıkıyor o da aynısını yapıyor onun da kralı çıkıyor... dinde görünmez bir kral ve bu krallığın altında bir onu öğreten kral, ikincisi ise toprakta onu daim sağlayan 2. kral çıkıyor.. ve bunlar sürekli şeytanlara karşı yasalar çıkarıyor. Şeytanlar öldürülüyor. Ama şeytanlar kendi düşüncelerinin daim kalması için birilerine kendi düşüncelerini söyledikleri için şeytanlar düşüncelerde kalıyor...

Din de bu fark ediliyor.. şeytanların artık yok olduğunu ama onların düşüncelerinin düşünceler de olacağını söylüyor ve bu düşünceleri düşünenler de karşı kurallar çıkarıyor ve tekrar bir kutuplaşma oluyor. Bu düşünceler çok gizli sır haline geliyor. Düşüncelere inanalar gizli yerlerde toplanıp bir şeyler yapmaya çalışıyorlar. Özgürlük çabasının varoluşu ve sınırsız bir özgürlük için uğraşılıyor..

Bu çaba sonsuza kadar daim kalacak şekilde uğraş veriliyor. Zaten arkalarında bütün varoluş var. Gördükleri her şey arkalarında. Diğerlerinin arkalarında hiç bir şey yok. Onlar gördükleri şeylerden sadece uzaklaşıp farklı yaşamaya ve gördükleri şeylere yukarıdan bakmayı onları ellerinde tutmayı istiyorlar. Bu nedenle özgürlük düşünürlerinin içleri rahatlıyor. Çünkü bunlar düşündükleri özgürlük yaşamından korktuklarını görüyorlar. Korkuyorlarsa özgürlüğün onları zaten zamanla yok edeceğini kesinleştiriyorlar düşüncelerinde.

Geldim şimdiye. Kafam dumanlı geçmişimi hatırladım nedir. Kutsal kitapların ilklerine bakıyorum şeytan insanların arasında geziniyo . Bunu da İbrahim diye birisi söylüyor. Ama son zamanlardakilere bakıyorum şeytan ortada yok düşüncelerde.

Ben de şunu hatırlıyorum. Şeytan özgürlük bilincini bir gruba aktarmıştı o grubun genleri günümüze kadar geldi. Sürekli olarak birileri hükmetme peşinde birileri ise hükmedenlere karşı savaş peşinde.

Ben acaba şeytanın özgürlükçü grubunun genlerinden mi geliyorum. Geçmişi bu nedenle mi hatırlıyorum. Bütün benlikleri ve arka benliğimi bundan dolayı mı görüyorum...

Sokaklarda isyan... isyaaann diye dolaşıp , diğer benlikler tarafından şeytani, cüzzamlı , deli damgası yiyerek nereye geleceğimi biliyor muyum...

kopan elin dikimi

2008-12-19T15:12:00.000-08:00

kopmuş el, kopan eli dikme, el dikme, el dikme izle, kopmuş el dikme görüntüleri, kopmuş eli dikme resimleri, kopmuş eli dikme seyret, kopan el, kopan el resimleri,korku,korku resimleri

gercek yamyamlar

2008-12-19T15:09:00.000-08:00

Optimizasyon;
yamyam, yamyamlar, yamyam yamyam, yamyamların görüntüleri, insan yiyen yamyam, yamyam videoları, , giyotin, , liveleak, yamyam izlesene, yamyam seyret, yamyam videosu

mezarliktaki gelin

2008-12-19T15:04:00.000-08:00

Bir akraba düğününden dönen Kemal ve arkadaşı Recep, 20 Kasım akşamı, yaklaşık 00.30 sularında şehir mezarlığından otomobille geçiyorlardı.

Yolun her iki tarafında da mezarlık vardı. Aniden soldaki duvarın üstünden, arabanın önüne beyaz bir şey atladı. Iki arkadaş bunun beyaz bir köpek olabileceğini düşündü. Ancak normal şartlarda ona çarpmaları gerektiği halde her ikisi de çarpma sesi duymamış ve çok şaşırmışlardı.

Arabayı durdurup arkalarına baktılar ama hiçbir şey görmediler. Her ikisi de garip bir şeyler olduğunu fark etmişlerdi. Mezarlıktan çıkmalarına çok az kalmıştı ki, aracı kullanan Recep bir çığlık attı. Dikiz aynasından bakıyordu.

Bunun üzerine arkaya dönüp bakan Kemal arka koltukta oturan gelinlik giymiş bir kadın gördü. Kadın sessizce iki arkadaşı izlemekteydi. Büyük bir korkuya ve telaşa kapılan arkadaşlar, mezarlıktan nasıl çıktıklarını ve arabadan nasıl indiklerini hala hatırlamıyorlar. Ön cama yapışmış bir şekilde arabayı durdurdular fakat kadın artık orada değildi.

Bunun üzerine olayı araştırmaya başlayan Kemal, aynı gün ölen bir kadın oldugunu öğrendi. Kadın yakın bir köyde yapılan düğününden dönerken trafik kazasında hayatını kaybetmişti. Ve öldüğünde üzerinde gelinliği vardı.

Ölen kadının yakınlarını ziyaret eden Kemal , kadının aynı kadın olup olmadığını öğrenmek istedi. Gittiği evde kendisine bir fotoğrafı gösterildi. Fotoğraftaki kadın o gece otomobilin arka koltuğunda gördüğü kadındı. Ölen kadının yakınları da olaya şaşırdılar. Bir daha o mezarlıktan geçemeyen Kemal ve arkadaşı, olayı bir süre daha irdelemelerine rağmen, o gün ölen kadının neden onlara gözüktüğünü öğrenemediler.

Optimizasyon;
Mezarlıktaki gelin, mezarlık, garip olaylar, trafik kazası, çığlık, ölen kadın, cin çarpması, hayalet çarpması, şeytan çarpması, korkunç hikayeler, korku18

adami kaziga dikiyorlar

2008-12-19T15:02:00.000-08:00

adamı kazığa dikiyolar, adamı kazığa oturtuyolar, kazığa dikme videosu, kazığa oturma izle, kazığa dikme izle, kazığa oturtma görüntüleri, kazığa dikme görüntüleri

travesti nasil olunur

2008-12-19T14:59:00.000-08:00

travesti nasıl olunur, travesti, travesti ameliyatı, canlı travesti olma videosu, travesti olma vidyosu, tro ameliyatı

jagar ve anaconda yilani

2008-12-19T14:57:00.000-08:00

jaguar ve anaconda, site, korkunç site , ogrsh, korkunç resimler, korkulu resimler, , korkunç

kizin yuzundeki tumor

2008-12-19T14:54:00.000-08:00

(Masraflar için dünyanın her yerinden yardımlar yapılıyor.)

tümör, timör, tümör hastalığı,, korku, tümörlü insan görüntüleri görüntüsü, ur, urlu insan, urlu insan resmi görüntüleri, izle, ur hastalığı,

hayvanlara yapilan iskence

2008-12-19T14:51:00.001-08:00

korku, işkence, ogrish, eziyet, korkunç, işkence izle, eziyet izle, korku 18